Partager

38

Auteur: g.ghostflying
last update Date de publication: 2026-11-01 16:36:54

Lee Hyung : ได้ครับ

แล้วอีกข้อความตามมา

Lee Hyung : ขอบคุณที่ยอมเจอพี่นะ

ซัมเมอร์วางโทรศัพท์ลง

ไม่ไ
Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application
Chapitre verrouillé

Dernier chapitre

  • SUMMER : รักนี้ไม่ใช่แค่น้อง   63

    “พี่ดุพวกเขาเหมือนตอนดุหนูเลย”“ตอนนั้นพี่ใจดีกว่านี้เยอะ”“ไม่จริง”“ใครซ้อมห้านาทีแล้วขอพัก”“หนูยังเด็ก”กันต์พยักหน้า“อือ เด็กมาก”ซัมเมอร์หันมาค้อน“ตอนนี้หนูโตแล้วค่ะ”เขามองหน้าเธอเพียงชั่วครู่“รู้แล้ว”คำตอบนั้นทำให้ซัมเมอร์เงียบไปนิดหนึ่งเมื่อก่อน เขามักเป็นคนแรกที่ย้ำว่าเธอยังเด็กครั้งนี้กลับยอมรับง่าย ๆ จนน่าประหลาดเธอเลือกไม่ต่อความ แล้วเดินดูรอบโรงฝึกแทน“ซัมเมอร์?”เสียงผู้หญิงดังขึ้นจากทางห้องรับรองเธอหันตามเสียงผู้หญิงคนหนึ่งเดินออกมาจากด้านในผมยาวถูกรวบต่ำ เสื้อผ้าเรียบง่ายแต่ดูดี ใบหน้าหวานที่ถึงจะไม่ได้พบกันมาหลายปี ซัมเมอร์ก็ยังจำได้ทันทีเค้กทั้งสองคนชะลอฝีเท้าลงพร้อมกันเค้กเป็นฝ่ายยิ้มก่อน“กลับมาไทยแล้วเหรอ”ซัมเมอร์พยักหน้า“ค่ะ กลับมาเรียนที่นี่แล้ว”“ป้านพรเคยพูดให้ฟังอยู่เหมือนกัน”“เหรอคะ”“อือ”ซัมเมอร์ไม่ได้รู้สึกแปลกใจนักเค้กเคยคบกับกันต์อยู่นาน เข้าออกที่นี่เป็นประจำ และสนิทกับป้านพรพอสมควร ถึงความสัมพันธ์กับกันต์จะจบลงแล้ว ความคุ้นเคยกับผู้ใหญ่ก็ไม่จำเป็นต้องหายตามไปด้วยเค้กมองเลยไปทางด้านหลัง“กันต์”ชายหนุ่มที่กำลังจะเดินไปทางเคาน์เตอร์หย

  • SUMMER : รักนี้ไม่ใช่แค่น้อง   62

    ซัมเมอร์เพียงรับไว้“ขอบคุณค่ะ”ก่อนหันไปเล่าเรื่องอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยให้แม่ฟังต่อกันต์มองเธออยู่เพียงครู่หนึ่ง แล้วก้มกลับไปหาอาหารในจานตัวเองหลังมื้อเย็น ซัมเมอร์อุ้มลูน่าไปนั่งที่ห้องรับแขกพ่อกับพี่ออกัสเข้าไปคุยงานในห้องด้านใน ส่วนแม่กำลังจัดอาหารกับขนมใส่ถุงไว้ให้เธอเอากลับคอนโดกันต์นั่งอยู่ปลายโซฟา ก้มดูโทรศัพท์เงียบ ๆซัมเมอร์พิงหมอนอิง มือหนึ่งลูบขนลูน่าที่นอนแผ่อยู่บนตัก จนโทรศัพท์ของตัวเองสั่นขึ้นบนโต๊ะChen Yi : เมื่อวานลืมถาม เราเรียนคณะบริหารใช่ไหมเธอหยิบขึ้นมาSummer : ใช่ค่ะChen Yi : อาทิตย์หน้าผมมีประชุมที่มหาลัยอีกซัมเมอร์พิมพ์กลับSummer : แล้ว?คำตอบใช้เวลานานขึ้นเล็กน้อยChen Yi : ถ้าตารางเราไม่ชน ไปกินข้าวกันวันนั้นไหมซัมเมอร์กำลังจะตอบ เสียงจากปลายโซฟาก็ดังขึ้น“เฉินอี้อีกแล้ว?”เธอเงยหน้ากันต์พยักหน้าไปทางโทรศัพท์“เห็นชื่อขึ้น”“ค่ะ”“เขาทักมาบ่อยเหมือนกันนะ”ซัมเมอร์มองเขา“เพิ่งเริ่มคุยกันจริง ๆ วันนี้เองค่ะ”“อือ”กันต์ก้มกลับไปดูโทรศัพท์ของตัวเองเหมือนไม่มีอะไรแต่ซัมเมอร์ยังมองอยู่“พี่สนใจเขาจัง”เขาเงยหน้าขึ้น“ตรงไหน”“ถามตั้งแต่ในรถแล้ว”“ก็

  • SUMMER : รักนี้ไม่ใช่แค่น้อง   61

    น้ำเสียงของกันต์ราบเรียบซัมเมอร์กำลังจะล็อกหน้าจอ แจ้งเตือนอีกอันก็ปรากฏขึ้นพอดีChen Yi : ถ้าได้วันว่างแล้วบอกผมเธอกดเข้าไปตอบSummer : ได้ค่ะพอล็อกหน้าจอแล้ววางโทรศัพท์ลงบนตัก ภายในรถก็เงียบอยู่ครู่หนึ่งกันต์เป็นฝ่ายพูดขึ้น“ช่วงนี้รู้จักคนเพิ่มเยอะเหมือนกันนะ”ซัมเมอร์หันไป“ก็เพิ่งเปิดเทอมนี่คะ”“เฉินอี้ก็อยู่มหาลัย?”“พี่เห็นอีกแล้ว?”“ชื่อขึ้นตรงหน้า”ซัมเมอร์หัวเราะ“ไม่ใช่คนมหาลัยค่ะ เขามีงานกับมหาลัยเฉย ๆ”“แล้วเรารู้จักได้ยังไง”“เคยเจอกันตอนอยู่เกาหลี”กันต์หันมามองแวบหนึ่ง“รู้จักกันตั้งแต่ตอนนั้น?”“ถ้าเรียกว่ารู้จักก็คงไม่เชิงค่ะ ตอนนั้นยังไม่รู้ชื่อกันด้วยซ้ำ” “แล้วเพิ่งกลับมาเจอกัน?”“อือ”“ยังไง”ซัมเมอร์มองหน้าเขาอย่างขำ ๆ“วันนี้พี่ถามเยอะนะ”“ก็ไม่เคยได้ยินชื่อ”“เขาเป็นคนที่หนูเคยช่วยไว้ตอนอยู่โซลค่ะ”กันต์ขมวดคิ้ว“ช่วย?”“ค่ะ”“เกิดอะไรขึ้น”“เรื่องมันยาว”เขาเหลือบมองรถที่ติดยาวอยู่ด้านหน้า ก่อนตอบหน้าตาย“ก็ยังอีกนานกว่าจะถึงบ้าน”ซัมเมอร์หลุดหัวเราะ“นี่พี่อยากรู้จริง ๆ ใช่ไหม”กันต์เงียบไปนิดหนึ่ง“อยากรู้แหละ”คราวนี้ตอบตรงกว่าที่เธอคิด“แต่ถ้าไม่อยาก

  • SUMMER : รักนี้ไม่ใช่แค่น้อง   60

    ชอบที่ต้องจำเองว่าของในตู้เย็นเหลืออะไร ชอบที่ไม่มีใครเดินตามเก็บของให้ทุกครั้ง และชอบแม้กระทั่งตอนที่ทั้งสามต้องมานั่งเถียงกันว่าใครเป็นคนลืมซื้อถุงขยะเรื่องเล็กพวกนี้ไม่เคยอยู่ในหัวตอนเธออยู่บ้านแต่พอได้จัดการเอง กลับทำให้รู้สึกว่าชีวิตของตัวเองกำลังค่อย ๆ เป็นของตัวเองมากขึ้นจริง ๆเกือบบ่ายสอง โทรศัพท์ข้างตัวก็สั่นพี่ออกัส : วันนี้พี่น่าจะกลับบ้านช้าหน่อยซัมเมอร์หยิบขึ้นมาตอบSummer : แล้วหนูกลับยังไงไม่กี่วินาทีต่อมา ข้อความใหม่ก็เข้ามาพี่ออกัส : กันต์ไปรับปลายนิ้วเธอหยุดอยู่เหนือหน้าจอครู่หนึ่งเมื่อก่อน เพียงเห็นชื่อของคนที่จะมารับ เธอคงเผลอยิ้มออกมาแล้ววันนี้กลับตอบไปตามความคิดปกติSummer : หนูไปเองได้นะพี่ออกัส : รู้จากนั้นมีอีกข้อความตามมาพี่ออกัส : แต่มันต้องผ่านแถวนั้นพอดีซัมเมอร์อ่านแล้วหัวเราะเบา ๆSummer : ช่วงนี้ทุกคนมีทางผ่านแถวคอนโดหนูหมดเลยนะพี่ออกัสอ่านแต่ไม่ตอบเห็นชัดว่าไม่ได้คิดจะอธิบายอะไรต่อ“อะไร”มีนาเงยหน้าจากโทรศัพท์“พี่ออกัสให้พี่กันต์มารับ”เพียงได้ยินชื่อ สีหน้าของเพื่อนก็เปลี่ยนทันทีซัมเมอร์ยกนิ้วชี้ดัก“ไม่ต้องเริ่ม”“ฉันยังไม่ได้พูดอะ

  • SUMMER : รักนี้ไม่ใช่แค่น้อง   59

    “รู้”“งั้นปล่อยให้ฉันนอน”“แต่วันนี้แกจะกลับบ้านไม่ใช่เหรอ”“กลับตอนเย็น…”คราวนี้คนปลุกเงียบไปซัมเมอร์ยังคงนอนนิ่ง จนได้ยินเสียงมีนาถามขึ้นอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่เริ่มไม่มั่นใจ“อ้าว ไม่ได้กลับไปกินข้าวกลางวันเหรอ”เปลือกตาของเธอค่อย ๆ เปิดขึ้น“ใครบอกแกว่ากลางวัน”“ไม่มีใครบอก”มีนาหยุดไปนิดหนึ่ง“ฉันจำเอง”ซัมเมอร์นิ่งมองเพื่อนอยู่สองวินาทีเต็ม“แล้วแกจำผิด แต่คนที่โดนปลุกคือฉัน?”มีนาทำหน้าเหมือนเพิ่งคิดตาม ก่อนตอบอย่างไม่รู้สึกรู้สา“งั้นก็นอนต่อสิ”พูดจบก็หมุนตัวเตรียมเดินออกจากห้องซัมเมอร์ลุกพรวดขึ้นนั่งทันที“แต่แกปลุกฉันตื่นแล้ว!”เสียงหัวเราะของมีนาดังขึ้นเอมิที่เดินผ่านหน้าห้องพอดีหยุดมองภาพตรงหน้า มือหนึ่งถือแก้วกาแฟ อีกมือกอดแท็บเล็ตไว้แนบตัว“ฉันบอกแล้วว่าอย่าเข้าไปปลุกมัน”“ฉันนึกว่าต้องรีบกลับ”“นึกเองอีกแล้ว”“ก็ใครจะไปจำได้ว่ามีนัดตอนเย็น”ซัมเมอร์คว้าหมอนข้างตัวขึ้นมามีนาเห็นท่าทางก็รีบถอยออกจากประตู“เดี๋ยว ๆ คุยกันดี ๆ —”หมอนลอยผ่านหน้าไปก่อนจะพูดจบมีนาหลบทัน ส่วนเอมิขยับตัวออกจากทางอย่างใจเย็น ราวกับรู้ล่วงหน้าว่าหมอนใบนั้นจะพุ่งมาทางไหนมันตกแหมะอยู่กลางท

  • SUMMER : รักนี้ไม่ใช่แค่น้อง   58

    ข้อความบนหน้าจอไม่มีอะไรซับซ้อนSummer : หมอบอกว่าไงบ้างคะ แขนโอเคไหมรอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏบนใบหน้าเขาSep : ยังไม่หักเพิ่มครับอีกฝ่ายตอบกลับมาเร็วพอสมควรSummer : ตอบดี ๆ ค่ะเซปหัวเราะในลำคอเบา ๆ ก่อนพิมพ์ใหม่Sep : หมอบอกดีขึ้นครับ อีกพักหนึ่งถอดสายคล้องได้Summer : งั้นก็ดีค่ะ อย่าเพิ่งไปซ้อมอะไรกับใครล่ะเขากำลังจะตอบต่อ แต่คนของตัวเองเลื่อนเอกสารฉบับใหม่มาตรงหน้าเสียก่อนเซปจึงวางโทรศัพท์ลงข้างมือ แล้วกลับเข้าเรื่องงานเฉินอี้ไม่ได้พูดอะไรไม่ได้ถามว่าใครไม่ได้แสดงให้เห็นด้วยซ้ำว่าเห็นชื่อบนหน้าจอบทสนทนาดำเนินต่อไปอีกเกือบครึ่งชั่วโมง จนเข้าสู่ช่วงที่ทั้งสองฝ่ายเริ่มไล่ตัวเลขชุดสุดท้ายเซปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้งระหว่างรอคนของเขาตรวจเอกสารหน้าจอยังเปิดค้างอยู่ที่แชตเดิมรอยยิ้มเล็ก ๆ กลับมาอีกครั้งเมื่ออ่านข้อความล่าสุดเฉินอี้เพียงมองผ่านแต่ครั้งนี้ เขาไม่จำเป็นต้องถามอะไรแล้วชื่อที่เห็นก็เพียงพอและท่าทีของเซปยิ่งบอกมากกว่าคำตอบเสียอีกหลังจากนั้นไม่กี่นาที เซปเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน ขณะปิดเอกสารตรงหน้า“พี่รู้จักซัมเมอร์เหรอครับ”คำถามทำให้บรรยากาศบนโต๊ะเปลี่ยนไปนิดหนึ่งเฉ

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status