Chapter 2

Ysabel Trinidad’s point of view

"Sigurado ka bang katulong ang ipinasok mo rito at hindi future wife ni Señorito?"

Napataas agad ang kilay ko habang napapailing.

Nakaupo si Amaris sa kama ko na parang sarili niyang kwarto ang pinasok niya. Katatapos lang namin magtrabaho ngunit mukhang wala pa rin siyang balak matulog.

"Kapag nahuli tayo ni Ate Leonor, pareho tayong mapapagalitan," reklamo ko.

Ngunit lalo lamang siyang natawa.

"Katulong ka lang ba talaga rito, Ysabel?"

"Oo naman."

"Mukhang hindi ganyan ang tingin ni Señorito sa'yo."

Napabuntong-hininga ako.

Sa totoo lang, kahit ako ay nalilito na rin minsan sa mga ginagawa ni Maximo. Hindi ko alam kung ano ang nakita niya sa akin. Isa lamang akong ordinaryong katulong, ngunit pakiramdam ko ay palagi niyang napapansin ang bawat nangyayari sa akin.

"Isipin mo nga," patuloy ni Amaris. "Nasanggi mo lang iyong side table noong isang araw at nagkapasa ka."

Napailing siya.

"Halos pagalitan niya sina Ate Leonor dahil pinagawa ka raw ng mabigat na trabaho."

"Ay nako, OA ka lang."

"OA?" Napakunoot ang noo niya. "Alam mo bang hindi naman talaga nagtatagal dito si Señorito? Lagi siyang nasa business trips. Pero simula nang dumating ka rito, halos nandito lang siya."

Hindi ako agad nakasagot.

"Nataon lang siguro."

"Ayaw maniwala." Depensa niya.

Nagkibit-balikat ako.

Hindi ko na lamang pinansin ang mga sinasabi niya kahit may bahagi ng isip kong nagsisimulang magtaka.

May ilang beses na rin kasing napansin kong tila naiiba ang pagtrato ni Maximo sa akin. Kapag nagkakasalubong kami sa mansyon, palagi niyang napapansin kung pagod ako o kung may mali sa kalagayan ko. Noong una ay inakala kong normal lamang iyon. Baka ganoon talaga siya sa lahat. Ngunit ayon kay Amaris, hindi raw.

“Observe mo kasi," sabi niya. "May kakaiba talaga sa paraan ng pagtrato niya sa'yo."

Bago pa ako makasagot ay tumayo na siya.

"Sige na nga. Matutulog na ako."

"Finally."

Lumabas siya ng kwarto habang nakangisi pa rin.

Pagkasara ng pinto ay napabuntong-hininga ako. Hindi ko na lamang pinansin ang mga sinabi niya.

Pagkaraan ng ilang minuto ay nakaramdam ako ng pagkauhaw kaya lumabas ako ng silid upang kumuha ng tubig.

Tahimik na ang buong mansyon. Halos lahat ng katulong ay tulog na.

Pagdating ko sa kusina ay nagsalin ako ng malamig na tubig sa baso. Ngunit nang paalis na sana ako ay bigla akong napahinto.

May nakasalubong ako. At halos tumigil ang tibok ng puso ko.

Si Maximo.

Naka-dark gray na robe lamang ito at mukhang bagong ligo.

Sa sobrang pagkagulat ko ay nabitawan ko ang basong hawak ko.

Bagsak.

Nagkalat ang mga bubog sa sahig.

Nanlaki ang mga mata ko.

Patay.

Mukhang mamahalin pa naman iyon.

Mabilis akong yumuko upang pulutin sana ang mga bubog ngunit bago pa ako makalapit ay agad akong binuhat ni Maximo.

"What are you doing?" Inis niyang sambit.

Napakurap ako. Bago pa ako makapagsalita ay inilapag niya ako sa ibabaw ng kitchen counter.

"Don't move."

Agad na bumaba ang tingin niya sa paa ko.

"May sugat ka."

Saka ko lamang naramdaman ang hapdi. May maliit na hiwa pala sa gilid ng paa ko.

"Ako na po, Señorito." Akmang bababa sana ako ngunit isang tingin lamang niya ang nagpahinto sa akin.

"I said don't move." Awtomatikong sumunod ang katawan ko.

Makalipas ang ilang segundo ay dumating si Amaris na mukhang narinig ang ingay.

"Ako na po ang maglilinis, Señorito."

Nang magtagpo ang mga mata namin ay agad siyang nagtaas ng kilay.

Parang gusto ko tuloy maglaho sa kahihiyan.

"Alright," sabi ni Maximo.

Naglakad siya papunta sa cabinet at pagbalik ay may dala nang first aid kit.

Bigla akong kinabahan.

"Señorito, ako na po talaga—" Hindi ko naituloy ang sasabihin ko nang marahan niyang hawakan ang paa ko.

Bahagya akong natigilan. Mahigpit ang kanyang paghawak, ngunit kapansin-pansing maingat din.

Tahimik niyang nilinis ang sugat ko, at nang matapos siya ay saka lamang nagsalita.

"Where's your room?"

"Katabi po ng kay Amaris."

Tumango siya. Pagkatapos ay tumingin kay Amaris.

"Take the lead."

Bago pa ako muling makapag-react ay agad na niya akong binuhat.

"S-Señorito!" Angal ko ngunit indi niya ako pinansin.

Para bang normal lamang sa kanya ang ginagawa niya at tahimik niya akong dinala patungo sa servant quarters.

Pakiramdam ko ay lalo lamang bumibilis ang tibok ng puso ko habang hawak niya ako. Pagdating sa harap ng silid ko ay marahan niya akong inilapag sa kama. Saka siya tumingin kay Amaris.

"Can you take care of her?"

Napakurap kami pareho.

"I'll pay both of you double."

Double pay?

Dahil lamang sa maliit na sugat?

"Stay with her."

"No work tomorrow, and the next day after tomorrow."

"O-Okay lang naman po ako," mahina kong protesta.

Kaunting hiwa lamang iyon. Hindi naman malalim. Ngunit agad niya akong tiningnan, at muli kong naramdaman ang kakaibang tensyon sa pagitan namin.

"I don't care." Bahagyang gumalaw ang panga niya.

"You're not okay in my eyes."

Hindi ako agad nakapagsalita at maging si Amaris ay tila natigilan.

"Sige po," mabilis niyang sagot.

Tumango si Maximo.

"Good."

Pagkatapos ay tumingin siya sa akin.

"Rest."

Hanggang sa tuluyan na siyang umalis.

Tahimik kaming dalawa hanggang sa marinig naming sumara ang pinto sa dulo ng hallway.

Pagkatapos ay biglang napahagikgik si Amaris.

"Oh, ano ka ngayon?"

Napahawak ako agad sa noo ko.

"Amaris..."

"Nakabasag ka lang ng baso."

"Nagkasugat ka nang konti."

"Tapos no work tfor two days agad?"

“Double pay pa.”

Napabuntong-hininga ako. Pakiramdam ko ay mas sasakit pa ang ulo ko kaysa sa sugat ko.

Ngunit hindi pa rin tumigil si Amaris.

"Ngayon mo sabihin sa akin na normal lang lahat ng iyon."

Hindi ako nakasagot.

Dahil sa unang pagkakataon, nagsisimula na rin akong magtanong.

Noong una ay inakala kong normal lamang ang mga kilos ni Maximo. Akala ko ganoon din siya sa lahat. Ngunit habang tumatagal, mas napapansin kong tila naiiba ang pagtrato niya sa akin.

Maging ang maliliit na bagay ay agad niyang napapansin. Para bang wala sa mga iyon ang nakakaligtas sa kaniyang paningin. At iyon ang lalong nagpapalito sa akin.

Dahil sa kabila ng malamig at nakakatakot niyang reputasyon, sa akin lamang tila nagiging iba ang kilos niya.

Napahiga ako sa kama habang nakatitig sa kisame.

At isang tanong ang paulit-ulit na umiikot sa isip ko.

Bakit?

Bakit ganito ang trato ni Maximo Montenegro sa akin?