Chapter 3

Ysabel Trinidad’s point of view

"Good morning, Miss Ma'am." Iyon agad ang bumungad sa akin pagmulat ko ng mga mata.

Kasabay noon ang pamilyar na mukha ni Amaris na nakangiting parang nanalo sa lotto.

Napapikit ako ulit.

Hindi pa man ako tuluyang nagigising ay alam ko nang may kalokohan na namang ginagawa ang babaeng ito.

"Breakfast in bed." Ipinakita niya ang tray na dala.

"At your service."

Napairap agad ako.

"Nababaliw ka na talaga."

Mas lalo lang siyang natawa.

Nakaupo ako sa kama habang pinagmamasdan siya. Nakasuot pa rin ako ng simpleng pambahay habang bahagyang kumikirot pa rin ang sugat sa paa ko.

Hindi naman ganoon kalala. Sa totoo lang, kaya ko nang magtrabaho. Pero mukhang hindi ganoon ang opinyon ng isang tao sa mansyon na ito.

"Kamusta ang paa natin, Señorita?" tanong niya habang may mapang-asar na ngiti.

Napailing ako.

"Mukha ba akong alagain?"

"Ay grabe siya." Tumawa si Amaris habang inilalapag ang tray sa tabi ko.

"Seryoso nga ako."

Pagkatapos ay inilapit niya ang mukha niya sa akin. "Utos ni Señorito na i-check ka every now and then."

Napakurap ako.

"Amaris, hindi ako bata."

"I know."

"Hindi rin ako baldado."

“Oo nga.”

"At lalong hindi ako mamamatay sa simpleng sugat."

“No choice, lahgot kay Señorito.”

Lalo akong nainis nang makita ko ang ngiti niya.

Napabuntong-hininga ako.

Sa totoo lang, mas gugustuhin ko pang maglinis kaysa nakahiga lang buong araw.

Hindi ako sanay na walang ginagawa. Mas lalo lang akong naiilang.

"Ikaw naman," reklamo ni Amaris. "Ang aga-aga, badtrip ka agad."

Pagkatapos ay itinuro niya ang pagkain.

"Kumain na tayo."

"Thank you." Sambit ko.

“Nga pala.”

"Hm?"

"Sabi ni Señorito, dito ka lang muna sa kwarto."

"Kapag may kailangan ka, ako raw ang uutusan mo."

Bahagya siyang ngumiti.

"O kaya ibang katulong."

Hindi ako agad nakasagot.

"Seryoso ba siya?"

"Tingin mo ba magbibiro si Señorito Maximo Montenegro?"

Fair point.

Napabuntong-hininga na lamang ako.

"Huwag ka rin daw mag-alala."

"Ang sinabi niya sa lahat ay may lagnat ka."

Napakurap ako.

"May lagnat?"

"Oo."

"At nandito raw ako para alagaan ka."

Napangisi siya.

Hindi ko alam kung matatawa ako o maiinis. Mukhang pinag-isipan pa talaga ng lalaki kung paano ako mapapahinga.

Wala rin naman akong choice. Siya ang amo. Kami ang tauhan… Sa huli, susunod pa rin kami.

Matapos kumain ay napahiga ako sa kama habang pinagmamasdan ang paligid at hindi ko pa rin maiwasang mamangha.

"Ang galing, no?"

Napatingin si Amaris.

"Bawat kwarto natin may sariling CR at TV."

Iyon kasi ang una kong napansin nang dumating ako rito.

Napatawa bigla si Amaris.

"Gaga."

Napakunot ang noo ko.

"Ikaw lang ang may ganyan."

"Huh?" Takang tanong ko.

Akala ko pare-pareho ang servant rooms.

"Hindi ako nagbibiro." Bahagya siyang humalukipkip.

"Gusto mo, pasukin natin kwarto ko mamaya."

Napaisip ako. Sa totoo lang, hindi pa naman talaga ako nakakapasok sa kwarto niya. Kaya wala akong basehan para kontrahin siya.

"Baka sina Nanay Carlotta meron?"

Umiling siya. "Wala."

"Sila Ate Leonor?"

"Wala rin."

Napakurap ako.

"Lahat kami gumagamit ng common bathroom."

"Ikaw lang talaga ang may sariling CR."

"Ano ba naman 'yan..." Mahina kong bulong.

Tumawa si Amaris.

"Kaya nga sinasabi ko sa'yo."

"Iba ka."

Habang nag dadaldalan ay biglang may itinuro si Amaris.

"May ref ka rin?"

Pareho tuloy kaming napatingin sa maliit na refrigerator sa gilid ng couch.

Natigilan ako. Ngayon ko lang din iyon napansin.

Ngunit bago pa namin mapag-usapan iyon ay may kumatok sa pinto.

Nagkatinginan kami. Tumayo si Amaris para binuksan ang pinto, at agad na bumungad ang mayordoma ng mansyon. Si Nanay Carlotta.

"Ay, Nay." Tumuwid agad ng tayo si Amaris.

"Bakit po?"

Tahimik akong tinignan ni Nanay Carlotta pagkatapos ay nagsalita."Pinatatawag si Ysabel."

"Sa private room."

Nanlaki agad ang mga mata ko. Private room?

Bago pa ako makapagtanong ay tumalikod na si Nanay Carlotta.

"Dalhin mo siya roon, Amaris."

At mabilis siyang umalis.

Tahimik kaming dalawa ni Amaris sa loob ng ilang segundo.

"Hala ka."

Kinabahan agad ako.

"Ano?"

Napakagat siya sa labi para pigilan ang kilig.

"Tama talaga ako."

"Amaris."

"Pinapatawag ka sa private room ni Señorito."

Lalo akong kinabahan.

"At?"

Nanlaki ang mga mata niya.

"Alam mo bang halos walang nakakapasok doon?"

"Special ka talaga."

Tumawa siya.

"Halika na." Mabilis niya akong hinila patayo. "Masamang paghintayin ang grasya."

Napairap ako ngunit hindi ko maitangging kinakabahan na rin ako.

Habang naglalakad kami papunta sa second floor ay pakiramdam ko lalong bumibilis ang tibok ng puso ko.

Pagdating namin sa dulo ng hallway ay huminto si Amaris sa harap ng malaking pinto.

Napalingon siya sa akin.

May mapang-asar na ngiti na naman sa labi niya. "Hanggang dito na lang ako."

Bahagya akong napalunok.

"Ikaw lang ang puwedeng pumasok."

Bago pa ako makapagreact ay binuksan niya ang pinto. At sa sumunod na segundo... Marahan niya akong itinulak papasok sa loob.

Nang sumara ang pinto ay wala akong nagawa kung hindi ang lumakad tuluyan papasok.

“G-gago... ano ’to?” hindi makapaniwalang ko habang iginagala ang tingin sa loob ng silid.

“S-Senyor?” kinakabahang tawag ko kay Señorito Maximo..

Naguguluhan ako kung bakit ako pinatawag sa pribadong silid na ito, lalo na’t wala naman itong pinapapasok na iba roon.

“Nandito ako, Trinidad.”

Umalingawngaw sa buong kwarto ang malalim at malamig na boses ni Maximo.

Sinundan ko ang pinanggalingan ng boses at halos manigas ako sa kinatatayuan nang makita si Señorito na naka balot lamang ng twalya ang pang ibaba habang naka sandal sa gilid ng kanyang lamesa.

“Halika rito, Trinidad.”

“S-senyor.” Kinakabahan kong bigkas.

Habang lumalapit, napansin ko ang mga kagamitang sapat upang ipahiwatig kung anong klaseng silid ang pinasukan ko.

Ang pribadong silid ni Señorito Maximo ay puno ng mga laruang ginagamit sa tuwing may nagaganap na pag tatalik.

Lalong bumilis ang tibok ng puso ni ko.

“B-Bakit n’yo po ako p-pinatawag dito?” halos maputulan ng hiningang tanong ko.

“I read your file. And I also heard your interview.”

Mariing akong napalunok.

“Ang sabi mo, gagawin mo ang lahat matanggap ka lang dito.”

“O-opo.”

“Sigurado ka bang gagawin mo ang lahat… ng gusto ko?”

“Opo S-senyor.” Nangingnig kong sambit.

“Alright, then…”

“I want you…”

Napahigpit ang kapit ni ko sa laylayan ng aking suot na pambahay..

“To be my personal maid.”

Bahagya akong nakahinga.

Ngunit agad ding naglaho ang munting ginhawang iyon nang marinig ko ang sumunod na mga salita nito.

“And… My sex slave.”

“S-senyor naman.” mahinang protesta ko.

“Hindi kita pipilitin, Trinidad. Ngunit kailangan ko ng sagot mo.”

“Triple ang magiging sweldo mo sa oras na pumayag ka sa kasunduang gusto ko.”

Mariin akong napalunok.

Iniisip ko palang ang kalagayan ni Valerian at ang paghihirap ni Inay at Itay ay parang masisisraan na ako ng bait.

Kailangan ko ang trabahong ito.

Kailangan ko si Señorito Maximo Felipe Montenegro.

Natatakot man ako sa pwedeng mangyari ay hindi na ako pwedeng umatras. Kailangan ko ng malaking pera para sa kapatid ko, at kung tatanggihan ko ang alok na kasunduan ni Señorito ay mahihirapan na akong humanap ng panibagomng trabaho na kayang pantayan ang sinusweldo ko rito.

“Kung ‘yan ang magiging rason para tuluyan akong hindi maalis sa trabaho… kusang-loob akong pumapayag sa gusto mo.” Halos maputol ang hininga kong bigkas.

“Magiging personal maid mo ako…”

“At s-sex s-slave.”