LOGINHindi ko pinahalata sa apat na lalaki ang kabang nararamdaman ko, ganoon din si Midenna. Dahan-dahan kaming umaatras patungong kotse habang nanatili ang pagtutok ko ng baril sa apat. May tantya akong pera lang ang kailangan nila. Hindi nila kami kayang patayin. Sana lang talaga tama itong hinala ko."Midenna. 'Pag wala ng pag-asa, gamitin mo sa kanila ang natutunan mo sa ating P.E II..." bulong ko. "Okay, okay..." pagsang-ayon niya saka niya hinigpitan ang pagkakaakbay sa akin. "Wala na kayong matatakasan!" sigaw ng driver. Bwisit. Kung may bala lang 'to, baka kanina ko pa siya inuna. Sa kaniya pa naman ako inis na inis. Kanina pa. "Hep!" tutok ko ng baril sa pinakabata sa kanila nang lalapit na sana siya sa amin. Lihim akong napangisi nang makita ko ang takot sa mata niya. "Jinah," muling bulong sa akin ni Midenna. "Pagbilang ko ng tatlo mamaya, pasok ka na agad sa kotse." Tinanguan ko siya habang nanatili ang tingin ko sa mga lalaki. Mas lalo kong tinutok ang baril sa kanila
"Anong gagawin niyo?!" Midenna asked hysterically as the two armed men approached us, may dala silang lubid. We're fvcking hopeless. "T*ngina!" pilit na pagwawala ni Midenna habang mahigpit nila kaming tinatali. "Stop, Midenna!" saway ko sa kaniya nang pansamantala kaming iniwan ng mga armadong lalaki. Magkatalikod kaming nakagapos. Napapangiwi ako sa sakit kada pinipilit niyang kumalas. "Hanep ka talaga. Nasa kalagitnaan na tayo ng kamatayan tapos kalmado ka pa rin." puna niya sa akin.Ramdam ko ang pagiging sarkastiko ng kaniyang boses kahit hindi ko kita ang kaniyang mukha. Hindi ko na lang siya pinansin at tinuon ko na lang ang tingin ko sa pinanggalingan naming kotse. Dinig na dinig dito ang tawanan ng mga kidnapper mula roon. Baka pinagpe-pyestahan na nila ang mga naiwang kagamitan doon. "May baril ako dito. All we need to do is untie this godd*mn rope!” bulong saakin ni Midenna. "God knows kung gaano ko sila kagustong pagbabarilin. Lalo na ang put*nginang driver na 'yon
Lumipas ang ilang minuto na ganoon ang naging ayos namin. Salita siya nang salita habang ako'y kunwaring nakikinig. Kung sana tinanggap na lang niya ang tatlong libo kahapon, baka wala na siya rito ngayon. "Simulan mo na ang pagluluto…" utos niya.Tinanguan ko siya at nagtungo na sa kusina. Wala akong masyadong alam sa pagluluto pero bahala na. Kagustuhan niya 'to kaya pagtiisan niya. "Mukhang masarap, ah!" nakangiti niyang titig sa nilapag kong ulam sa harap niya. "Ano ngang pangalan nito?" dugtong niya. "Sinampalokang tilapia. Natutunan ko sa nanay ko." "Ow... that." tila windang niyang sabi.Akala ko ay may sasabihin pa siya pero nang sinimulan niyang kainin ang luto ko, nagkibit-balikat na lang din ako. "Maasim siya..." nakangiti niyang komento. Tahimik ko na lang siya tinanguan. Sa totoo lang, ang bob* nang sinabi niya. Malamang maasim dahil sa sampalok, tsk. "Oo nga pala," biglang bigkas niya sa kalagitnaan ng kain namin. "May perya sa kabilang bayan, punta tayo?" Dahi
Kinabukasan, isang malakas na katok ang nagpagising sa akin. Dahil alam ko na kung sino ang may kagagawan nito, pinili ko na lang na ipagpatuloy ang naudlot kong tulog. Sobrang bitin ng aking tinulog. Lagpas ala-una na kasi nang tuluyan na akong nilubayan ng Midenna na 'yon. Kinulit niya ako nang kinulit tungkol sa pangalang Midnight na hindi ko naman talaga kilala. Kaso…"Holy sh*t!" napamura na lang ako nang hindi na natigil ang katok sa pintuan.Padabog akong tumayo at tinungo na ang pintuan."What now, Midenna?" walang gana kong bungad sa kaniya. "Nagising ba kita?" nakangiwi siyang nakatingin saakin. "What do you think?" "Sorry naman. Na-excite lang kasi ako..." nahihiya niyang kinamot ang kaniyang buhok. Inikutan ko siya ng mata bago ko tuluyang binuksan ang pintuan. Dumiretso siya sa aking kusina na agad ko naman sinundan. Lihim akong nagulat nang ilabas niya mula sa aking maliit na fridge ang mga isdang hinuli namin kahapon. Masyado ba akong lutang kagabi na hindi ko ma
Ilan sandali pa ay isa-isang dumating ang mga katulong nila, dala ang mga pagkain. Napangiwi na lang ako nang isa-isa nilang binuksan ang mga takip ng mga dala nilang tupperware. Lobster, caviar at mga italian veal dishes ang lahat ng nakahain sa harap namin. Holy sh*t. Ito na ba ang pinagyayabang ng Midenna'ng ito? "Namamangha ka ba o ano?" kuryoso niyang tanong. Kinibitan ko lang siya ng balikat. Mababasag lang ang kayabangan niya kung sasabihin kong hindi. "Ang hirap mong basahin, grabe!" bigo niyang iling sa akin. "Sa’yo na mismo nanggaling. Anak ako ng dating gobernador. So what do you expect from me?" seryoso kong tugon sa kaniya. "O, well," he shrugged. "Kaysa naman sa pandesal mo kanina..." then he laughed. Muntik ko na naman siyang masapak. "Kidding!" he flashed a peace sign.Patikim-tikim lang ako sa lahat nang hinanda nila. Habang siya'y wagas kong makasubo na tila mauubusan ng pagkain. "Are you in a hurry?" hindi ko na napigilang magtanong. "Oo," tango niya. "Mag
Kinalma ko muna ang sarili ko, pagkatapos ay sinimulan ko nang hugasan lahat ng pinggang nagamit namin. Sinadya kong bagalan ang mga kilos ko nang sa ganoon ay tuluyan na siyang mainip. "Hindi ka ba talaga natatakot dito?" Kaso muntik ko nang mabitawan ang kasalukuyan kong hinuhugasang baso dahil bigla siyang nagsalita sa likod ko."Mukha talaga itong haunted house..." dugtong niya. Winisik ko ang basa kong kamay bago ko siya nilingon. Nakangiwi siyang nakatitig sa dingding, para bang takot na hindi. "Kung natatakot ka, puwede ka nang umuwi. Bakit nandito ka pa?" nakahalukipkip akong nakatingin sa kaniya, nakasandal ako sa may lababo. "Tatambay nga ako, 'di ba?" Bumuntong hininga ako at muli siyang tinalikuran. Inayos ko ang tapos ko nang hugasan na mga pinggan at nilagay sa lalagyan nito. "Hindi ito tambayan, Midenna..." walang gana kong lingon ulit sa kaniya. "E, 'di labas tayo?" "Kulit mo!" inirapan ko siya. Naglakad ako pabalik sa may sala kung saan kami kanina nag-almus
Halos tumigil ang paghinga ko sa mga binitawan niyang salita. Hindi man ako nakatingin sa kaniya'y ramdam na ramdam ko ang paninitig niya sa akin.Parausan tuwing gabi…Hindi ako t*nga para hindi maintindihan ang ibig niyang sabihin doon. Sa café pa lang ay quotang quota na ako sa ilang pambabastos
Naniniwala ako na kapag mahirap ka, wala kang bilang sa mundo.Dito sa maliit na baryo namin sa Cagayan, kaming mga mahihirap ay parang asong kalye kung ituring. Uutos-utusan ng kung sinumang mas nakatataas sa amin, tapos kapag hindi na kailangan, basta na lang itatapon sa gilid.Bukod sa wala kami
Medyo natagalan bago ako nakabangon mula sa pagkakahiga. Ramdam ko ang lagkit sa buong katawan ko pero mas nangingibabaw ang hapdi. Pagkaapak pa lang ng paa ko sa sahig ay muntik na akong mabuwal. Literal na nangangatog ang tuhod ko."Ten minutes, Ika. I'm counting," dinig kong sabi ni Ymilio mula
“Ang sagwa n'yo po palang makipag-s*x!” ulit ko pa, sunod ay pinapahid ko ang gilid ng labi ko gamit ang likod ng kamay ko. Lasang-lasa ko pa rin ang lagkit at alat ng likidong iniluwa niya sa loob ng bibig ko."You're making a fuss over a drop of milk? We haven’t even started the real work," he sa







