LOGINHalos tumigil ang paghinga ko sa mga binitawan niyang salita. Hindi man ako nakatingin sa kaniya'y ramdam na ramdam ko ang paninitig niya sa akin.
Para*san tuwing gabi…
Hindi ako t*nga para hindi maintindihan ang ibig niyang sabihin doon. Sa café pa lang ay quotang quota na ako sa ilang pambabastos ng ibang masters namin doon kaya hindi na sa akin bago ang ganitong pananalita. Pero iba pala ang dating kapag nanggaling na sa isang Remington. Bukod kasi sa yamang meron sila, kilala rin sila sa pagiging marahas at maduming maglaro.
"So, what's it gonna be?" tanong ni Ymilio, bahagya kong nasulyapan ang pagbaba ng titig niya sa labi ko. "Go back to that café and be touched by random strangers, or stay here, be mine, and be rich?"
Napakapit ako sa laylayan ng suot ko paring maid uniform sabay napalunok. Alam kong pansin na niya ang panginginig ng mga kamay ko kaya nag-angat na ako ng tingin sa kaniya, na agad ko rin pinagsisihan nang dumiretso ang tingin ko sa mapanuri niyang mga mata.
"P-paano po kung hindi ako pumayag?" nauutal kong tanong. Ngumisi siya bago ito naglakad sa bakanteng mamahaling upuan sa mismong gilid ko. Naupo siya doon at prente akong nilingon bago pinatunog ang kanyang mga daliri.
"If you refuse? Then you'll find out why they call me a monster in this hacienda,"his voice dangerously low. "I don't take 'no' for an answer, Ika. If you walk out that door, you'll go back to nothing. No job, no safety, and I'll make sure no one in this town will even look at you. But if you stay..." Muli akong napalunok. He stood in front of me again and traced the line of my jaw with his cold thumb. Nagdulot iyon ng kakaibang kuryente sa balat ko, dahilan para mapaatras ako ng kaunti. "If you stay, I will give you everything. Money, protection... and a pleasure you won’t find anywhere else. Choose wisely.”
"Bakit ako?" lakas-loob kong tanong. "Marami naman pong babae na mas maganda, mas edukada, at mas... mas bagay sa ganitong trabaho."
Humakbang na naman siya palapit lalo sa akin, dahilan para mapaatras ulit ako hanggang sa sumadsad na ang likod ko sa isang malamig na pader. He leaned in and trapped me between his arms.
"Because I want the one who doesn't want me," nakangisi niyang sagot. "Nakita kita sa café isang gabi. You looked so out of place. Ang amo ng mukha mo pero ang talim ng mga mata mo habang tinitignan ang mga Master mo. I decided then and there… I want to see how those eyes look when you're under me."
Napasinghap ako. B*liw ang lalaking ito. — totoo nga ang sabi-sabing madumi silang maglaro!
"M-mister Remington—"
"Call me Lord master," putol niya sa akin. "Or just Lord Ymilio. But only when we're alone in this room." Bumaba ang tingin niya sa dibdib ko kung saan nakakabit pa rin ang name tag ko na 'Ika'. "You have ten seconds to decide, Ika. Stay and be the highest-paid maid in the country, or leave and see how cruel the world can be to a girl with nothing."
Hindi ko pa man naibubuka ang bibig ay nagsimula na siyang magbilang.
"Ten…"
"Master—”
"Nine..."
Nataranta na ako. Naalala ko ang maliit kong paupahan na tatlong buwan nang hindi nababayaran, ang mga m*nyakis na customer sa café na halos hipuan na ako sa harap ng lahat, lalong lalo na ang sinabi ko kanina—na kaming mga mahihirap, wala kaming bilang. Kung hindi-an ko ang offer niya, alam kong baka sa ilog ang hantungan ko nito, palutang-lutang doon nang wala ng buhay. Gusto ko pa mag-aral muli at makapagtapos!
"Five… Don’t make me count any further," may pagbabanta niyang tinig, nakangisi pa rin habang titig na titig na sa mga mata ko.
"Four…"
Sunod-sunod na ang paglunok ko. Marahas akong napasinghap bago pikit-matang nagdesisyon. Bahala na!
“I'm warning you, Ika. Three—"
"S-stay!" sigaw ko bago pa siya makatuntong sa zero. "P-payag na po ako, L-Lord master..."
Tumigil siya sa pagbilang at unti-unting lumawak ang ngisi sa kaniyang mukha.
"Good girl," he cooed. He stood up straight and fixed his cuffs. "I knew you were smart. Maria!" Bumukas ang p***o at pumasok ang isang matandang babae na may seryosong mukha.
"Yes, Senyorito?”
"Bring her to her room. Give her the new uniform. And make sure she's fed. I want her energized for later tonight," utos ni Ymilio nang hindi tumitingin sa akin.
"Tonight po?" agad kong tanong. "A-agad?"
Lumingon siya sa akin. "I paid a high price for you. I don't like waiting for my investments to pay off."
Dinala na ako ni Manang Maria sa isang kwarto na mas malaki pa yata sa buong apartment ko sa bayan. May sariling banyo, isang kama na sobrang lambot, at isang closet na puno ng mga uniporme. Halos malaglag ang panga ko sa gulat sa itsura ng mga magiging uniporme ko. Mas de-kalidad ang mga tela nito kumpara sa sinusuot ko sa café. Pero kung maikli na ang suot ko ngayon, ’di hamak na nasobrahan naman sa ikli ang palda ang magiging uniporme ko rito.
"Hija, ito ang isuot mo," wika ni Manang Maria at inabot sa akin ang isa sa uniporme. "Pagkatapos mong maligo, bumaba ka sa dining hall. Huwag mong paghihintayin ang Senyorito."
Gusto ko pa sanang paulanan ng tanong ang ginang pero sa seryoso nitong mukha, halatang wala akong makukuhang sagot sa kaniya. Nang matapos akong mag-ayos, bumaba ako sa dining hall. Nakita ko si Ymilio na naghihintay sa dulo ng isang napakahabang mesa.
"Sit," utos niya.
Umupo ako sa tapat niya, may kalayuan sa pwesto niya.
"Eat up. You'll need the strength," he said while cutting his steak with precision. "After this, you will start your first duty."
“Po? A-ano po ’yun?" taranta ko na namang tanong. Saglit niyang inalis ang tingin sa plato niya para lang mataman akong tingnan, na para bang isang krimen na nagtanong pa ako.
"Your duty in my bedroom. I have insomnia. I can't sleep. And I found out that having someone... pleasurable... beside me helps."
Nabitawan ko ang kahahawak ko lang na kubyertos. Naintindihan ko naman na ang magiging tungkulin ko rito pero hindi ko inaasahang ngayong gabi na ako magsisimula. Sumikbo ang matinding kaba sa dibdib ko.
"P-pero L-lord master... v-virg*n pa po ako," halos pabulong kong sabi na ikinangisi niya agad.
"I know," aniya at ibinalik sa paghihiwa sa kaniyang steak ang atensyon. "Sa tingin mo ba kukuha ako ng babaeng nagamit na ng iba? I want you fresh, Ika. I want to be the first and only one to break that fire inside you.”
Sa paraan ng pagkakasabi niya, para na akong tatakasan ng kaluluwa. Totoong birhin pa ako. Ni halik sa labi o sa pisngi ay hindi ko naranasan. Napalunok ako nang mapatingin ako sa pangangatawan niya. Ang laki niyang tao. Hindi kaya sobra-sobra naman ang isang tulad niya sa tulad kong wala pang karanasan?
Napaisip tuloy ako… wala naman sigurong namatay dahil sa s*x, ’di ba?
"The fact that you're a virg*n makes this ten times more interesting. Mas fresh, mas masarap."
Anak ng pvtcha! Ganito ba talaga magsalita ang mga Remington? Ang… ang bulgar masyado!
"Finish your food. The clock is ticking," huling hirit niya bago dahan-dahang ngumuya.
“Kei, kung mamamatay ako ngayon, ikaw ang sisisihin ko.”“Bakit ako?”“Ikaw ang pumili ng parking.”“Airport ito, Bokuto. Hindi ko kontrolado ang parking.”“Eh bakit parang isang barangay na ang nilibot natin?”Nakatayo ako sa likod nila habang hawak ang phone ko, backpack, at isang paper bag na ipinagkatiwala sa akin ni Bokuto. Hindi ko alam kung ano ang laman. Ang sabi niya, surprise. Sa experience ko sa taong iyon, hindi palaging magandang balita ang salitang iyon.“Can we please act like adults?” singit ko.Sabay silang lumingon. Si Bokuto, nakasimangot. Si Kei, mukhang matagal nang pinagsisisihan ang pagpunta.“Shane,” sabi ni Bokuto, “we are acting like adults.”“Talaga? Kasi ang nakita ko, dalawang lalaking nagtatalo tungkol sa parking slot habang ako ang may dalang gamit.”“Teamwork,” sagot niya.“Exploitation,” sabi ni Kei.Tiningnan ko ang oras sa phone ko. May ilang minuto pa bago ang inaasahang pagdating ng flight ni Nifa. Nag-message na rin ako sa kanya kanina. Landed? an
“Shane, may tanong ako.”Hindi pa man ako nakakapaglagay ng bag sa upuan, alam ko nang may kasunod na trabaho ang araw ko.Nasa university library ako, kaharap si Lianne na may hawak na dalawang kopya ng presentation namin. Si Marco naman ay nakaupo sa kabilang side ng mesa, tahimik na nag-aayos ng laptop.“Bakit parang kasalanan ko na agad?” tanong ko.“Hindi naman. Ikaw lang kasi ang marunong magpaliwanag nang hindi kami nagmumukhang walang pinag-aralan.”“Wow. Compliment ba 'yan o dagdag trabaho?”“Pareho.”Napabuntong-hininga ako at hinila ang upuan. Ilang araw na naming inaayos ang presentation, at sa puntong ito, kabisado ko na pati mga typo na hindi pa namin nahahanap.May bagong communication project din akong tinatapos sa labas ng klase. Maayos naman ang takbo, kahit may mga gabing kailangan kong pumili kung alin ang uunahin. Hindi lahat kayang isingit sa iisang araw, kahit gaano kagaling ang taong gumagawa ng checklist.“Hindi ko kaya saluhin lahat ng tanong mamaya,” sabi ko
“May problema tayo.”Ibinaba ko ang ballpen ko at tiningnan si Lianne sa screen. “Anong level? Kaya pa bang ayusin habang buhay tayo?”“Shane.”“Okay. Seryoso na.”Nasa university library ako, nakabukas ang laptop at may dalawang dokumentong pinagpapalit-palit sa screen. May kailangan kaming ihanda para sa academic consultation, at kagagaling lang ni Lianne sa message ni Marco tungkol sa bagong schedule.“Hindi siya makakadalo sa rehearsal natin,” sabi niya.“Bakit?”“May family commitment. Nag-message naman siya nang maaga. Nag-send din siya ng updated section.”Binuksan ko ang file na ipinadala ni Marco. Maayos naman ang ginawa niya. May ilang parte lang na kailangan naming i-coordinate para hindi magdoble ang paliwanag sa presentation.“Okay. Hatiin natin ulit. Ako sa opening at discussion, ikaw sa methodology. Si Marco na sa results framework kapag nakabalik siya.”“Agreed.”Tiningnan ko ang oras. Hindi naman malaking problema. Hindi rin kailangang gawing emergency ang isang pagba
“Hindi ko gets kung bakit mo pinatay 'yung character mo.”Iyon ang unang puna ni Rhea matapos kong basahin ang maikling kuwento ko.Nasa community writing workshop kami ulit. Pareho ang kuwarto, pareho ang maingay na electric fan, at pareho rin ang monoblock chair na tila may personal na galit sa likod ko.Ang pinagkaiba lang, ngayong araw, hindi na ako reader lang.bAko ang nagbasa. At ngayon, gusto kong bawiin ang huling limang minuto ng buhay ko.“Hindi ko naman pinatay,” bulong ko.“Shane, literal na nahulog siya sa hagdan.”“Accident.”“Sa huling paragraph?”“Creative decision.”Tumingin si Rhea sa akin na parang gusto niyang tumawa at magtanong kung maayos pa ba ang tulog ko.Sa harap, nagsimula nang magbigay ng feedback si Ms. Pilar sa isa pang participant. Nakikinig ako, kahit may bahagi ng utak kong paulit-ulit na binabalikan ang sarili kong kuwento.Hindi naman masama ang pagbasa. Walang nangyaring nakakahiyang aksidente. Hindi ako natigilan sa gitna ng pangungusap. Wala ring
“Shane, congratulations. We'd be happy to have you on the team.”Binasa ko ang email nang dalawang beses. Hindi dahil hindi ko maintindihan ang laman. Gusto ko lang tiyaking hindi ko namali ang pagbasa sa salitang confirmed. Tinanggap ko ang project.Pagkatapos kong suriin ang schedule, linawin ang ilang kondisyon, at tingnan kung saan ko puwedeng ilagay ang natitirang academic requirements ko, nagpadala ako ng confirmation noong nakaraang araw.Ngayon, nasa inbox ko na ang opisyal na sagot. May kasamang welcome message, project orientation details, at pangalan ng mga taong makakatrabaho ko.Maayos, malinaw, at nakakakaba.“Ma, ano 'yan?”Napatingin ako sa anak ko. Nakatayo siya sa tabi ng mesa, hawak ang laruan niyang kotse.“Trabaho ni Mama.”“Car?”“Walang car.”“Why?”“Wala silang car sa email, anak.”Hindi siya mukhang kumbinsido. Bumalik siya sa paglalaro habang ako naman ay nagbukas ng calendar. May orientation sa susunod na linggo at may ilang dokumentong kailangan kong basahi
“May extra kang yellow pad?”Napatingin ako sa anak ko, na nakatayo sa tabi ng mesa habang yakap ang isang stuffed rabbit.“Para saan?”“Drawing.”“May papel sa drawer.”“Gusto ko yellow.”Tiningnan ko ang natitira kong yellow pad. May ilang pahina na lang iyon, at may nakasulat pang notes sa likod ng isa.“Anak, puwede bang white paper?”“Yellow.”Napatingin ako sa kisame. May mga negosasyong hindi kasama sa master's curriculum.“Okay. Isang page lang.”“Two.”“Isa.”“Two.”“Grabe ka tumawad. Sino nagturo sa iyo?”Ngumiti siya at iniabot sa akin ang rabbit. Kinuha ko ang isang pahina at ibinigay sa kanya. Habang abala siya sa pagguhit sa sahig, bumalik ako sa laptop para tingnan ang natitira kong academic work.May isang reading na hindi ko pa tapos at may comments akong kailangang ayusin sa paper namin. Bukod doon, hinihintay ko pa ang ilang sagot tungkol sa bagong project offer.Hindi pa alas-diyes ng umaga, pakiramdam ko may tatlong bersiyon na ng araw ang gusto kong habulin. At a
“Ang sagwa n'yo po palang makipag-s*x!” ulit ko pa, sunod ay pinapahid ko ang gilid ng labi ko gamit ang likod ng kamay ko. Lasang-lasa ko pa rin ang lagkit at alat ng likidong iniluwa niya sa loob ng bibig ko."You're making a fuss over a drop of milk? We haven’t even started the real work," he sa
Halos hindi ko na malasahan ang steak na nginunguya ko habang siya'y halos patapos na. Para akong kumakain ng papel habang panakaw-nakaw ang tingin sa kaniya. Grabe. Normal na normal na siguro sa kaniya ’yung ganito. ’Yung magha-hire ng gagawing parausan, tapos kapag magsawa ay hahanap na naman ng
Naniniwala ako na kapag mahirap ka, wala kang bilang sa mundo.Dito sa maliit na baryo namin sa Cagayan, kaming mga mahihirap ay parang asong kalye kung ituring. Uutos-utusan ng kung sinumang mas nakatataas sa amin, tapos kapag hindi na kailangan, basta na lang itatapon sa gilid.Bukod sa wala kami
Medyo natagalan bago ako nakabangon mula sa pagkakahiga. Ramdam ko ang lagkit sa buong katawan ko pero mas nangingibabaw ang hapdi. Pagkaapak pa lang ng paa ko sa sahig ay muntik na akong mabuwal. Literal na nangangatog ang tuhod ko."Ten minutes, Ika. I'm counting," dinig kong sabi ni Ymilio mula







