ผิดไปแล้ว

"คุณญาจะไม่โกรธเหรอคะคุณท่าน"

"นิ่ม" สาวใช้คนสนิทที่นั่งพับเพียบเอ่ยถาม เมื่อเห็นนายของตัวเองนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ เธอรับใช้คุณฤดีมาหลายปี ย่อมรู้จักนิสัยของผู้เป็นนายดียิ่งกว่าใคร เก่งนักเชียวเรื่องการวางแผน ล่าสุดก็เพิ่งไปช่วยแก้ปัญหาให้ผัวเมียคู่หนึ่งท้ายซอยที่เพิ่งทะเลาะกันทั้งๆ ที่คุณท่านก็ไม่ใช่ญาติโกโหติกาเกี่ยวข้องอะไรด้วยเลย ถึงเธอจะห้าม จะรั้งยังไง คนหัวรั้นอย่างคุณท่านก็ไม่ฟัง ชอบทำตามแต่ใจ สุดท้ายผลเป็นไงล่ะ ทุกวันนี้ก็ยังไปยุ่งกับเรื่องราวความรักของชาวบ้านอยู่ดี

สาวใช้เจ้าเนื้อวัยกลางคนคิดพลันถอนหายใจออกมาเบาๆ เพราะก็พูดอะไรมากไม่ได้ คุณท่านดีกับเธอ ให้งาน ให้เงิน ให้ที่อยู่ที่กิน ได้รับทั้งความรักและความเมตตา เธอย่อมตอบแทนท่านด้วยความซื่อสัตย์สุดหัวใจ สิ่งไหนที่คุณท่านสั่งให้ทำถึงมันจะรู้สึกค้านในใจ แต่ถึงอย่างไรเธอก็ทำให้อยู่ดี

"ไม่รู้เท่ากับไม่โกรธ"

คนที่นั่งเอนหลังตรงเก้าอี้ม้าโยกตอบด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ มุมปากเหี่ยวๆ กระตุกยิ้มพอใจในสิ่งที่เกิดขึ้น หากเธอไม่ทำเช่นนี้ หลานสาวสุดรักสุดหวงของเธอจะเป็นฝั่งเป็นฝากับเขาไหม ยิ่งรักก็ยิ่งห่วง อยากให้ได้คนดีๆ ใบหน้าที่ถึงจะแก่แต่มีเค้าโครงความสวยหันมามองสาวใช้ที่เก็บงำความลับคืนนั้น ก่อนจะพูดยิ้มๆ เป็นกันเองว่า

"นิ่มไม่พูด ฉันไม่พูด ไม่มีใครรู้หรอก อย่าคิดมากไปเลย"

ตะล่อมพูดให้สาวใช้ที่มีนิสัยขี้กลัวเป็นทุนเดิมคลายกังวล เรื่องที่เกิดในคืนนั้นมีแค่เธอกับสาวใช้คนสนิทรู้เท่านั้น เธอไม่พูด สาวใช้ไม่พูด ความลับย่อมยังเป็นความลับ และถึงความลับจะแตก เธอก็ไม่ได้เดือดร้อน เพราะสิ่งที่ทำลงไปก็เพื่อหลานสาวทั้งนั้น และที่สำคัญพ่อพีทก็ไม่ใช่คนแปลกหน้าที่ไหน ใช่ว่าหลานเธอจะไม่รู้จัก ก็แค่...จำไม่ได้เฉยๆ คนเจ้าแผนการผุดยิ้มน้อยๆ เมื่อได้เตรียมข้อแก้ตัวสำหรับเรื่องนี้ไว้แล้ว ความทรงจำในอดีตหวนขึ้นมาให้นึกถึง ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่หลานสาวตัวน้อยช่างพูดช่างเจรจา วันๆ เอาแต่วิ่งเล่นไล่ตามหลานของเพื่อนสนิทที่มาเล่นที่บ้านเป็นประจำ

ย่าก็แค่ทำตามที่ญาเคยบอกว่า.....

"ย่าจ๋าย่า ย่ารู้ไหมว่าญาชอบอะไร??"

หลานตัวน้อย ที่กำลังหยิบองุ่นในไร่เข้าปาก เคี้ยวงับๆ อย่างเอร็ดอร่อย อยู่ๆ ก็ถามขึ้นมาด้วยแววตาสดใสเป็นประกาย 

"ชอบองุ่นในสวนย่า"

"ไม่ใช่ค่ะ "

หลานตัวจิ๋วส่ายหัวพรืด รอยยิ้มซุกซนชวนให้คนแก่อยากรู้ไปด้วยจริงๆ

"ชอบขนมย่า"

รีบตอบอีกที แต่หลานตัวน้อยก็ยังส่ายหน้าจนเปียสองข้างแกว่งไปมา เป็นภาพที่น่ารักจนคนเป็นย่าอดหัวเราะไม่ได้ด้วยความเอ็นดู

"อืม....ย่ายอมแพ้"

คนแก่ยกมือขึ้นสองข้างเป็นสัญลักษณ์ให้เด็กหญิงตรงหน้ารับรู้ ริมฝีปากเล็กจิ้มลิ้มน่ามองยิ้มเบาๆ ใบหน้ากลมๆ ดูขวยเขิน ก่อนจะเดินตรงมาที่ย่าของเธอ และดึงตัวย่าที่สูงกว่าหลายช่วงตัวให้โน้มลงมาใกล้ๆ ดวงตาซุกซน หันซ้าย หันขวา เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่ใกล้ๆ เจ้าของเสียงเจื้อยแจ้วก็ยกมือขึ้นป้องปาก ยื่นหน้ากลมๆ น่าหยิกน่าฟัดนั้นกระซิบบอกข้างหูย่าของตัวเองว่า

"ถ้าญาบอกแล้ว ย่าอย่าบอกใครนะ"

"อื้ม...."

ย่ารับคำ ดูท่าเรื่องที่จะบอกครั้งนี้คงเป็นความลับสุดๆ ของหลานสาวเลยก็ว่าได้ น่ารักจริงๆ เลยหลานย่า

"ญาชอบพี่พีท ญาอยากแต่งงานกับพี่พีท"

คำพูดไร้เดียงสานั้นทำเอาผู้เป็นย่าที่ได้ฟังความลับอดอมยิ้มไม่ได้ คำว่า "ชอบ" ของหลานตัวน้อยยังคงดังก้องในใจ แต่เพราะมีเหตุการณ์บางอย่างเกิดขึ้นจึงทำให้ญารินลืมพ่อพีทไปเลย...

การจะทำให้ญารินชอบได้ ไม่ใช่เรื่องยาก อดีตพ่อพีทเคยทำได้ ยังไงพ่อพีทก็ย่อมทำได้อยู่วันยังค่ำ แต่แค่....อาจต้องมีย่านำร่องให้แค่นั้นเอง!!

 

@โรงพยาบาล

"ยิ้มอะไรวะ"

"เปล่า"

พีทปฏิเสธ พร้อมกับหันไปหยิบประวัติผู้ป่วยขึ้นมาอ่าน ทำเหมือนไม่มีอะไร แต่มันคงช้าไปเมื่อเพื่อนสนิทที่เป็นหมอเรียนมาด้วยกันจับสังเกตุได้ มันต้องมีซัมติง เพราะคนหน้านิ่งๆ อย่างไอ้พีทไม่มีทางยิ้มแบบพร่ำเพรื่อแน่ๆ 

"เปล่าเหี้ยไร กูเห็นมึงนั่งยิ้มไม่หุบเลย"

"หมอคิม" เป็นทั้งเพื่อนสนิทและเพื่อนร่วมงานของหมอพีท พวกเขาเรียนแพทย์ด้วยกันมาตั้งแต่ปีหนึ่งยันปีหก พอจบก็ได้มาทำงานใช้ทุนที่โรงพยาบาลเดียวกัน ซึ่งตั้งแต่อยู่ด้วยกันมา หน้าของไอ้พีทมีอยู่อารมณ์เดียวจริงๆ ไม่ยิ้ม ไม่แย้ม นิ่งๆ เป็นตอไม้ แต่ทว่าหน้าเดียวของมันก็นะหล่อจนสาวหลง เฮ้อ!! อย่าให้กูหล่ออย่างนี้บ้างนะ กูจะกวาดสาวทั่วทั้งโรงพยาบาลให้มาอยู่ในอ้อมแขนเลยคอยดู

"กูยิ้มก็เรื่องของกู มึงไม่ต้องมาเสือกเลย"

ชายหนุ่มตวัดหางตามามองเพื่อนสนิทพุงพลุ้ย เขายิ้มนิด ยิ้มหน่อย ไม่ได้เลยหรือไง ก็คนมันอารมณ์ดี จะให้ทำหน้าบึ้งตึงตลอดทั้งวันมันก็ไม่ใช่

"กูอยากเสือก"

หมอคิมผู้ไม่สะทกสะท้านคำด่าใดๆ ยืนหน้าเข้ามาใกล้เพื่อนสนิท นัยน์ตาสีน้ำตาลที่แฝงด้วยความอยากรู้ภายใต้แว่นหนาจับจ้องใบหน้าหล่อๆ ที่สาวๆ หลายคนหลงใหล 

"มึงบอกกูมาไอ้พีท"

หมอคิมยังคงจี้ถามคนที่พยายามบ่ายเบี่ยง

"กูบอกว่าไม่มีอะไร"

"อ่อ...เหรอ"

คิมตอบรับไปแบบงั้นๆ แต่มีหรือคนเซนส์ดีอย่างเขาจะเชื่อ ในเมื่อไม่อยากบอกก็ไม่เป็นไร แต่เขาคงต้องเตือนอะไรบางอย่างให้เพื่อนเขารู้ตัวก่อนที่จะกลายเป็นตัวตลกให้คนอื่นหัวเราะ

"ไอ้พีท"

"อะไร กูยุ่งอยู่"

คนถูกเรียกรีบหาเรื่องปัดทันที ถ้าต่อความยาวสาวความยืดอีก มันคงได้อ่านใจเขาออกแน่ๆ ไอ้คิมมันธรรมดาที่ไหน ถ้ามันรู้ว่าเหตุผลที่เขายิ้มเพราะเขาดีใจที่เมียมาหา มันได้หัวเราะกรามแข็ง กรามค้างแน่ๆ 

"กูรู้ว่ามึงยุ่ง เพราะเคสวันนี้มันเยอะ แต่มึงอ่านประวัติของผู้ป่วยกลับหัวออกด้วยเหรอวะ มึงนี่โครตสุดยอดว่ะ กูเรียนเก่งกว่ามึง กูยังทำไม่ได้เลย"

คนที่โดนล้อเลียนถึงกับรีบกลับชาร์ทประวัติผู้ป่วยในทันที ใบหน้าคมแสร้งกระแอมไอแก้เก้อ ก่อนจะแก้ต่างให้ตัวเองว่า

"มึงไม่รู้รึไง อ่านหนังสือกลับหัว มันช่วยเพิ่มรอยหยักในสมอง"

แถไปงั้น แต่เมื่อมองหน้าอ้วนๆ ของเพื่อนที่นั่งฟัง เขาก็รู้ในทันทีว่ามันไม่เชื่อ ชายหนุ่มรีบลุกเดินหนีทันที ก่อนที่จะโดนเพื่อนสวนกลับ แล้วจะเป็นเขาเองที่หาทางแถต่อไม่ได้

หมอคิมมองตามแผ่นหลังของเพื่อนรักที่โกหกได้ไม่เนียนเลย ใบหน้าอ้วนกลมส่ายไปมา ก่อนจะพึมพำเบาๆ ว่า

ไอ้เหี้ยพีท....

ถ้ากูเชื่อมึง กูก็คงไม่ต้องเป็นหมอแล้ว!

 

"โอ้ย!! ทั้งเหนื่อยทั้งร้อนเลย"

หญิงสาวพึมพำพลางยกมือเรียวที่ถือถุงขึ้นปาดเหงื่อแล้วปาดเหงื่ออีก นี่เป็นครั้งแรกที่เธอมาเดินซื้อของในตลาดสด ที่ผ่านมาไม่เคยมีโมเม้นท์อยากเข้าครัวทำอาหาร ก็คนมันโสด หิวเมื่อไหร่ก็แค่สั่งเดลิเวอรี่ ง่าย จบ เพียงแค่ปลายนิ้ว กินอิ่มก็ทิ้งเลย ซึ่งย่าก็คงรู้แหละว่าเธอใช้ชีวิตยังไง ก็เลยสั่งห้ามทุกคนว่า "ห้ามช่วย" แค่จะไปขอผัก ขอหมู ยังไม่ได้เลย

ของในบ้านญา ญาก็ต้องซื้อมาใส่เอง

อาหารญาก็ต้องหัดทำเอง

ถ้าเอาแต่พึ่งย่า ญาจะทำเองได้ไหม

นั่นคือคำพูดของย่าที่บอกกับเธอตอนเธอโทรไปโวยวายเรื่องโน้ตเจ้าปัญหานั่น แต่อนิจจา คำตอบของย่าคือ "ย่าก็แค่อยากอุ้มเหลนเร็วๆ" เธอก็เลยต้องรีบเฉไฉไปเรื่องอื่นทันที จะให้ย่ารู้ไม่ได้เด็ดขาดว่าเธอยังบริสุทธิ์ผุดผ่องอยู่ ไม่งั้นย่าได้บังคับให้เธอกินยาดองเหล้าสูตรเด็ดที่ป้าๆ ต่างคอนเฟริมว่า ได้ผลถึงขนาดที่ว่าสามีลงจากเตียงไม่ได้เลย

แค่นึกถึงเสียงหัวเราะสนั่นลั่นบ้านของป้าๆ ในวันนั้นที่จับเธอมาสอนกลเม็ดเคล็ดลับมัดใจผัว เธอก็กลัวจนหัวหด เนื้อไม่เน้น เน้นแต่น้ำ แถมน้ำพวกนั้นก็ทำเอาคนฟังอย่างเธอหายใจไม่ทั่วท้อง ในหัวก็มีแต่คิดแย้งว่า "ทำอย่างที่ป้าแนะนำไม่ได้แน่ๆ"

ก็นะ.....

คนไม่เคยมีแฟนจะ เอาประสบการณ์ที่ไหนไปทำเรื่องอย่างว่ากัน เคยใจกล้าแอบเปิดดูหนังโป๊ครั้งหนึ่ง พอถึงฉากที่ผู้ชายควักไอ้นั่นออกมา เธอก็อายจนรีบกดปิดไปเลย 

ดีนะ....ที่บอกว่าเมนส์มา

คนที่ไม่เคยมีประสบการณ์เซ็กส์คิดพลันถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก อย่างน้อยๆ ก็รอดไปได้อีกหลายวัน ตอนนี้สิ่งที่ต้องกังวลคืออาหารเย็นมื้อนี้ต่างหาก 

แต่ทว่า....

พอไปถึงตลาดสด เธอก็เกิดนึกเมนูที่จะทำไม่ออก หัวมันตื้อ หัวมันตัน หัวมันไม่รันก็เลยยืนจึ้งเอ๋อๆ อยู่นานหลายนาที ครั้นจะทำเมนูสารพัดไข่ให้กินก็ยังไงๆ อยู่ สุดท้ายก็เลยซื้อกับข้าวถุงมาสำรองไว้ เผื่อว่าทำเองแล้วมันไม่ได้ ก็ติ้งต่างแกล้งบอกว่าตัวเองเป็นคนทำอาหารที่ซื้อมาซะก็สิ้นเรื่อง

โอ้ย!!

ฉลาดมากเลยญาริน

หญิงสาวชมตัวเองที่กำลังขะมักเขม้นทำอาหารตามยูทูป หยิบอันนั้นมาใส่อันนี้ หยิบอันนี้มาใส่อันนั้น ผ่อนไฟ เร่งไฟ มั่วๆ ไป สุดท้าย พังเละทั้งครัว

จบเห่!!

ฉันทำไม่ได้

หญิงสาวทิ้งตัวลงนั่งอย่างหมดแรง ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าการทำอาหารในครัวไม่ใช่เรื่องง่าย และมันก็ไม่ใช่แนวทางของผู้หญิงอย่างเธอ ในเมื่อทำอาหารเองไม่ได้ ก็ไม่เป็นไร เพราะอย่างน้อยๆ เธอก็ยังมีอาหารถุงเตรียมไว้เป็นแผนสำรอง

ไว้ค่อยๆ ฝึกใหม่ก็แล้วกัน!!

หญิงสาวผิวปากเดินไปที่โต๊ะ คิดว่าจะไปหยิบเอาอาหารถุงมาอุ่นเตรียมไว้ แต่เธอกลับหาไม่เจอ ดวงตาคู่สวยเบิกโต ริมฝีปากเล็กๆ ก็เอาแต่พึมพำพูดกับตัวเองว่า "ฉันเอาไปไว้ไหน"

ตรงนั้นก็ไม่มี

ตรงนี้ก็ไม่ได้วาง

ร่างเล็กวิ่งวุ่นหาถุงกับข้าวไปทั่วบ้าน ยืนนึกอยู่นานก่อนจะเผลอตัวสบถคำว่า "เชี่ย" ออกมาด้วยความตกใจ เพราะที่ๆ เธอลืมถุงกับข้าวไว้ก็คือในรถ และเพราะอากาศที่ร้อนในตอนกลางวัน จึงทำให้ถุงกับข้าวที่เธอลืมไว้บูดเป็นที่เรียบร้อย ใบหน้าสวยก้มมองนาฬิกาในข้อมือ ก็ได้แต่ถอนหายใจ จะวนรถกลับไปซื้อก็คงไม่ทัน จะนั่งฉีกยิ้มหวานๆ พร้อมกับจานอาหารเปล่าๆ ก็คงไม่ได้ ทางเลือกสุดท้ายก็คือ.....

บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป!!

ใช่ค่ะ นั่นคือสิ่งที่ฉันจะทำได้ในตอนนี้ แถมยังปรุงเสร็จอย่างรวดเร็วได้ในห้านาที รสชาติก็นะอร่อยถูกปาก น้ำซุปคือนัวสุดๆ ฉันก็แค่ใส่ผักนิด เติมไข่หน่อย เนียนๆ ไปว่าทำเอง พี่พีทก็คงดูไม่ออกหรอก

คนทำคิดในใจพร้อมกับยื่นถ้วยบะหมี่ที่ตกแต่งอย่างสวยงามให้ชายหนุ่ม ใบหน้าหล่อเหลายิ้มให้เธอ พร้อมกับเอ่ยขอบคุณ ไม่นึกเลยว่าเด็กขี้แยที่เอาแต่ร้องไห้ตามเขาแจ ตอนนี้จะกลายเป็นภรรยาของเขาจริงๆ 

"กินเยอะๆ นะคะ"

คะยั้นคะยอคนตรงหน้า และเพื่อให้ย่ารู้ว่าเธอทำได้ เธอก็เลยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปเซลฟี่ตัวเอง โดยมีพี่พีทนั่งคีบเส้นบะหมี่เข้าปากอยู่ด้านหลัง แล้วกดส่งไปให้ย่าดู ทุกอย่างน่าจะจบลงอย่างสวยงาม และผ่านพ้นไปด้วยดี หญิงสาวคิดเข้าข้างตัวเองอย่างนั้น

แต่อนิจจา....

ใครมันจะไปรู้ว่าพี่พีทแพ้ผงชูรส!!

ตอนนี้คุณหมอผู้น่าสงสาร ผื่นขึ้นไปทั้งตัว ทั้งแขน ทั้งขา ลามมาที่หน้าหล่อๆ นั่นอีก แล้วตัวต้นเหตุที่นั่งมองอย่างเธอต้องทำยังไง ถ้าไม่ใช่หยุดรู้สึกผิดกับสามีไม่ได้เลยจริงๆ