คนที่ถูกลืม

อาหารเย็นมื้อแรกของชีวิตแต่งงานจบลงด้วยการปฐมพยาบาลเบื้องต้นให้สามี ถึงพี่พีทจะบอกว่ากินยาเดี๋ยวก็ดีขึ้น แต่เธอก็ยังไม่อุ่นใจ ด้วยความอยากรู้สึกผิดน้อยลง ก็เลยตั้งใจอย่างแน่วแน่ว่าจะช่วยทายาคาลาไมน์ให้สามีไปเลยทั่วทั้งตัว

"พี่ทาเองได้ครับ"

"ไม่ค่ะ ญาทาให้"

คนตัวเล็กรีบแย่งขวดคาลาไมน์มากำไว้ในมือ ในเมื่อเธอเป็นต้นเหตุ เธอก็ควรจะรับผิดชอบให้ดีที่สุด เอาตรงๆ เธอไม่ไว้ใจพี่พีท เพราะถ้าพี่พีทปากโป้งและย่ามารู้ทีหลังว่าเธอนั่งมองเฉยๆ โดยไม่ทำเหี้ยอะไรเลย เธอได้โดนย่าอบรมหูชาข้ามวันข้ามคืนแน่ๆ

"เดี๋ยวญาถอดเสื้อให้ค่ะ"

พูดจบเธอก็ยื่นมือออกไป แต่ก็ถูกมือหนาห้ามไว้ด้วยการกุมข้อมือเล็กๆ ไว้ก่อน ใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ๆ ก็แดงก่ำขึ้นมาอย่างไม่รู้สาเหตุทำเธออดที่จะใช้มืออีกข้างยื่นไปแตะไม่ได้

"ทำไมหน้าแดงขนาดนี้เนี่ย"

ญารินพูดพร้อมกับยื่นหน้าสวยๆ ที่เต็มไปด้วยความสงสัยเข้ามาดูใกล้ๆ "หรือว่ายาที่กินไปยังไม่ออกฤทธิ์" หญิงสาวพึมพำ โดยหารู้ไม่ว่าการกระทำของเธอนั่นล่ะเป็นตัวกระตุ้น เดี๋ยวก็มาจับตรงนั้น เดี๋ยวก็มาแตะซ้ำๆ ตรงนี้ สัมผัสชวนให้คิดเลยเถิดไปไกลมันทำให้หัวใจดวงน้อยๆ ของชายหนุ่มเต้นแรง และถ้าเขายังปล่อยให้เธอทำตามแต่ใจ แตะไม่ดูตาม้าตาเรือ มีหวังคงทนไม่ไหวได้จับเธอกดลงตรงโซฟานี้แน่ๆ

"พี่ว่าพี่ถอดเองดีกว่า"

ชายหนุ่มพูดยิ้มๆ ก่อนจะปลดกระดุมเสื้อออกทีละเม็ด เผยให้เห็นแผงอกกำยำวับๆ แวมๆ และมันก็เป็นอาหารตาล่อให้สาวเวอร์จิ้นอย่างญารินเผลอมองตามนิ้วเรียวนั้นอย่างไม่รู้ตัว กว่าเธอจะรู้ว่าหลงใหลไปกับภาพกร้าวใจตรงหน้าก็ตอนที่ได้ยินเสียงทุ้มของชายหนุ่มถามขึ้นมาว่า

"สรุป...ญาจะทาให้พี่ไหมครับ" 

คนตัวเล็กที่รู้ตัวว่าถูกจับได้ถึงกับหน้าแดง รีบก้มหน้าซ่อนความเขินอายด้วยท่าทีเก้อเขิน ปากได้รูปพึมพำขมุบขมิบต่อว่าตัวเองเบาๆ ที่เผลอตัวจ้องมองแผงอกของสามีจนตาค้าง น่าอายจริงๆ ญารินเอ้ยยยย

รีบๆ ทาดีกว่า...

หญิงสาวคิด พร้อมกับเทยาใส่ฝ่ามือ เธอค่อยๆ ทาไล่ไปตามผื่นแดงที่กระจายไปทั่วทั้งตัว คนทาก็ทาไป ส่วนคนมองก็ได้แต่กลั้นขำกับท่าทีเลิ่กลั่กน่าเอ็นดู ญารินยังคงดูน่ารักเสมอในสายตาเขา เธอเป็นผู้หญิงที่ยิ้มเก่ง พูดเก่ง ร่าเริงสดใส หนำซ้ำยังแอบดื้อเงียบ ไม่ฟังใครเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน จะมีเปลี่ยนก็แค่.....

เธอจำเขาไม่ได้!!!!

นัยน์ตาสีนิลแลดูหม่นลงเล็กน้อยเมื่อหวนนึกถึงความทรงจำในอดีต แน่นอนว่าเขายังจำความรู้สึกวันนั้นได้ดี วันที่เขาถือช่อดอกไม้ไปเยี่ยมเธอที่โรงพยาบาล แต่กลับถูกถามกลับมาด้วยสีหน้างงๆ ว่า "พี่เป็นใคร" สีหน้าที่สับสนและคำพูดที่ราวกับว่าเป็นคนไม่รู้จักกันทำเอาเขาถึงกับชาวาบไปทั้งตัว ตั้งใจว่าจะยิ้มให้เธอ แต่มันก็ยิ้มไม่ออก เธอแทบไม่สนใจเขาด้วยซ้ำ แววตาที่เคยมองกัน ไม่มีที่ว่างเหลือให้เขาได้มีตัวตน มันทำให้เขาที่ตั้งใจมาบอกข่าวดีให้รู้ว่าสอบติดหมอแล้วทำตัวไม่ถูก ทำได้แค่หันไปถามถามคุณหมอที่ยืนข้างๆ ว่ามันเกิดอะไรขึ้น และคำตอบที่ได้ฟังก็ทำเอาเขาแทบทรุดหมดแรง เพราะหมอบอกว่ามันเป็นผลข้างเคียงที่อาจพบได้บ้างหลังจากเข้ารับการผ่าตัดเนื้องอกในสมอง

ซึ่งแน่นอนว่าจะต้องมีทั้งคนที่ญารินจำได้และจำไม่ได้ และหนึ่งในคนที่เธอจำไม่ได้ก็คือ "เขา" คำถามเดิมๆ วนเวียนอยู่ในหัวซ้ำแล้วซ้ำอีก ทำไมจะต้องเป็น "เขา" ที่ถูกลืม คุณหมอบอกว่าไม่ต้องกังวล แค่ต้องให้เวลาคนไข้ได้พัก และจากนั้นก็ค่อยๆ ปะติดปะต่อความทรงจำ ทุกอย่างจะต้องค่อยเป็นค่อยไป เพราะกลไกในในสมองมันเป็นอะไรที่ซับซ้อน ยิ่งไปเร่งรัดก็ยิ่งมีแต่จะแย่ลง ข้อนี้เขารู้ดี และเขาเองก็เข้าใจ

แต่ทว่า...

ทำไมต้องมาเป็นตอนนี้ ตอนที่เขาต้องห่างกับเธอเพื่อไปเรียนต่อแพทย์ที่มหาวิทยาลัยต่างจังหวัดด้วย แล้วอย่างนี้เขาจะเอาเวลาที่ไหนมารื้อฟื้นความทรงจำที่หายไปกับเธอ 

สุดท้าย.....

คนที่มีหน้าที่อย่างเขาก็ทำได้แค่คิดถึง ต่างคนก็เดินไปตามทางของตัวเอง และความทรงจำดีๆ ที่มีร่วมกันก็ค่อยๆ เลือนหายไปตามกาลเวลา จากวันเป็นเดือน จากเดือนเป็นปี จากแค่หนึ่งปีก็เพิ่มเป็นหลายปี หมุนเวียนเปลี่ยนผัน

จนกระทั่ง...

เศษเสี้ยวแห่งความทรงจำก็ได้หวนคืนกลับมาอีกครั้งเพราะความบังเอิญ ความบังเอิญที่เกิดจากความไม่ได้ตั้งใจทำให้เขาได้มาเจอผู้หญิงที่ชื่อ "ญาริน" แบบงงๆ ในค่ำคืนหนึ่งที่เต็มไปด้วยเสียงกรีดร้องโวยวาย เขาตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจ แน่นอนว่าเขาจำเธอไม่ได้ เพราะมันทั้งมืดและเธอก็เปลี่ยนไปมาก เสียงที่แหลมสูงจนแสบแก้วหู มันทำให้เขาที่เพิ่งตื่นนั่งงงเป็นไก่ตาแตก มันทำให้เขาสบสนว่าเกิดอะไรขึ้น เพราะพอตื่นขึ้นมาก็ถูกทุกสายตาจับจ้องมองมาที่เขาเป็นตาเดียว

ทุกคนดูตกใจ

เขาเองก็ตกใจไม่แพ้กัน

และนั่นก็คือเหตุผลที่เขานั่งเป็นใบ้ ไม่หือ ไม่อือ ไม่พูด ไม่จา เมื่อได้ยินเธอเรียกแทนตัวเองอยู่หลายครั้งว่า "ญาริน"

เขาไม่ได้หูฝาดไปใช่ไหม??

ชายหนุ่มถามตัวเองซ้ำๆ ขณะฟังหญิงสาวข้างกายแก้ตัวยาวเหยียด เขาแทบไม่ได้ฟังสิ่งที่เธอพูดเลยจริงๆ มันเหมือนกับว่าอยู่ๆ โลกทั้งใบก็หยุดหมุนไปดื้อๆ มันดีใจจนพูดไม่ออก นี่เขาได้เจอกับเธออีกครั้งแล้วจริงๆ ใช่ไหม

"ญาริน" หลานสาวของย่าฤดีชื่อนี้มีแค่คนเดียว และคนๆ นั้นก็คือผู้หญิงที่นั่งทำหน้าตกใจจนตาแทบถลนแถมยังเอาแต่กระทุ้งข้อศอกใส่เขายิกๆ ให้ช่วยพูดเข้าข้างเธอ เขารู้ดีว่าเธอไม่อยากแต่งงานกับเขา แต่จะให้เขาทิ้งโอกาสดีๆ เช่นนี้ไปได้อย่างไร ดังนั้นคำว่า "ไม่เห็นด้วย" ที่เธออยากได้ยินจึงเปลี่ยนมาเป็น "ผมจะรับผิดชอบเองครับ" โดยทันที

ชายหนุ่มคิดพลันยิ้มจางๆ ที่มุมปาก นัยน์ตาคมเข้มแอบมองใบหน้าสวยหวานที่กำลังตั้งอกตั้งใจในการทายาแก้คัน อยากจะบอกว่าพอก่อนแต่ใจมันก็ชอบให้มือนิ่มๆ นั้นลูบไล้ ปล่อยให้ลูบไปลูบมา จนตอนนี้กลายเป็นว่าทั่วทั้งตัวของเขาทั้งแขน ขา หน้า หลัง ถูกเธอละเลงยาจนทั่วทุกซอกทุกมุม

"ดีขึ้นไหมคะ"

หญิงสาวช้อนตามอง

"ดีมากๆ เลยครับ"

ชายหนุ่มตอบพร้อมกับยื่นหน้าหล่อๆ เข้าใกล้หญิงสาวจนได้ยินเสียงลมหายใจ คนที่ตั้งตัวไม่ทันถึงกับผงะ เพราะกลัวว่าจะโดนเหมือนตอนกลางวัน ดังนั้นเธอก็เลยทำตัวไม่ถูก จะอยู่ก็กลัว จะเดินหนีไปเลยก็น่าเกลียด สุดท้ายก็เลยหาทางเลี่ยงด้วยการบอกว่าจะเอาขวดยาไปเก็บซะเลย ง่ายดี ดูมีเหตุผลด้วย 

"เกือบไปแล้ว..."

หญิงสาวพึมพำในลำคอพลางยกมือขึ้นมาแนบอกที่กระเพื่อมขึ้นลง หัวใจของเธอเต้นเร็วและแรงจนพาลให้หายใจไม่ทั่วท้อง เธอไม่รู้ว่าอาการอย่างนี้มันเรียกว่าอะไร แต่มันทำให้เธอหงุดหงิดตัวเองยังไงพิกล

มุมปากหยักยกยกยิ้มจางๆ ขณะมองตามแผ่นหลังบอบบางที่ผละออกไป คนจริงจังอย่างเขาถ้าได้มุ่งมั่นว่าจะทำอะไรสักอย่าง ก็จะตั้งใจทำให้ถึงที่สุด

ดังนั้น....

ถึงญาจำพี่ยังไม่ได้ก็ไม่เป็นไร

เพราะพี่ตั้งใจว่าจะทำให้ญาตกหลุมรักพี่อีกครั้งให้ได้เลย คอยดู!!​

​​​​​​