Kabanata 5 Monster in the House

Pagkaalis ni Liana sa study, nagsara nang marahan ang pinto. Ngunit bago pa siya makalayo, umalingawngaw ang tinig ni Stella mula sa loob, matinis, at halatang galit.

“You’re replacing Stacey with that girl! Paaalisin mo ang babaeng ’yan!”

Tumigil siya. Dumikit ang tainga sa malamig na kahoy. Sunod niyang narinig ang baritonong boses ni Rafael.

“Don’t start again, Stella. Hindi mo naiintindihan.”

“Iniisip ko lang ang reputasyon mo! Baka makasira sa ’yo ang inaanak mong ampon.”

“Malaki ang utang na loob ko kay Kuya Crisanto. Hindi ko pwedeng pabayaan ang anak niya.”

“Alam ng lahat na kapag gumaling na si Stacey ay magpapakasal kayo, hindi ba? Tiyak na hindi makakabuti kapag nalaman niyang may babae kang kasama sa iisang bubong. Baka hindi na siya tuluyang gumaling.”

Parang binuhusan ng malamig na tubig si Liana. Gumaling? Ibig sabihin ay totoong may sakit si Stacey, ang babaeng nasa larawan?

Tahimik siyang umatras, nanginginig ang tuhod. Sa bawat hakbang, bumigat ang dibdib. Mainit ang dugo sa kanya ni Stella.

Malalim na ang gabi nang siya’y ma-idlip. Pero nagising siya sa marahang pagtunog ng piano. Bumangon siya, pinakinggan. Ang tugtugin ay galing sa pinakadulong silid, ang kuwartong laging naka-lock, kuwarto ni Ma’am Stacey.

Bumilis ang tibok ng puso niya. Dahan-dahan siyang lumakad sa hallway. Ang bawat hakbang ay parang may kaunting lagitik. Sa ilalim ng ilaw, tila kumikislap ang makintab na sahig.

Paglapit niya sa pinto, tumigil ang tugtog.

“Hello?” mahinang tawag niya. “May tao po ba rito?”

Walang sagot, pero marahang gumalaw ang door knob, saka unti-unting bumukas ang pinto. Isang bugso ng malamig na hangin ang sumalubong sa kanya. Wala na ang tugtog ng piano. Wala ring tao. Ang tanging naiwan ay ang tunog ng orasan at amoy ng lumang pabango.

Napaatras siya, tumakbo pabalik sa silid, mabilis na isinara ang pinto.

Nagtatukbong siya ng kumot. Sa pagitan ng antok at takot, naramdaman niya ang paggapang ng hangin mula sa bintana. Doon nagsimulang maghalo ang panaginip at realidad. Sa kanyang panaginip, may boses na malambing ngunit malungkot na bumubulong.

“Huwag kang magtiwala kay Stella…”

Nagising siyang pawis na pawis. Madilim ang kuwarto, pero bukas ang pinto, hindi niya matandaan kung nakalimutan lang ba niyang isara. At sa dulo ng hallway, may liwanag. Bukas din ang ilaw ng silid ni Stacey.

Napalunok siya. May multo yata sa mansyon ng Ninong niya! Pero mas takot siya sa buhay kaysa sa mga kaluluwa! At mas takot siyang walang marating sa buhay kapag hindi nakapag-aral. Kaya kahit may halimaw sa mansyon na ito ay hindi siya aalis!

Maaga pa ring nagising si Liana kinabukasan. Sinubukan niyang iwaksi ang takot. Baka pagod lang siya, baka imagination lang. Excited siyang pumasok sa kolehiyo, unang araw niya bilang estudyanteng may bagong pag-asa.

Pagbaba niya, nadatnan niyang nakahanda na ang almusal, tinapay, itlog, tapa, at kape. Si Rafael ay naka-polo shirt, seryosong nagbabasa ng dyaryo. Ang titig nito nang sandaling mag-tagpo ang kanilang mga mata ay parang paalala ng mga salitang “Never fall in love with me.”

“Good morning po,” bati niya.

Tumango lang ito. “May driver na maghahatid sa ’yo sa university.”

“Salamat po,” sagot niya, pilit na nakangiti. “Makakabawi rin po ako sa lahat ng kabutihan mo, Ninong.”

Hindi ito sumagot. Pero nang akmang aalis na siya, nagsalita ito nang hindi tumitingin. “Huwag kang masyadong tiwala sa mga tao sa paligid, Liana. Hindi lahat ng ngumingiti, totoo.”

Hindi niya alam kung bakit tila may bigat sa tono nito, parang babala. Marahan siyang tumango.

Ang campus ay malawak, puno ng estudyanteng may kanya-kanyang mundo. Nakangiti siya habang nakatingala sa gusali. Unang beses niyang maramdaman ulit ang normal na buhay. Doon niya nakilala si Jasper, matangkad, maputi, at may ngiting nakakahawa.

“Hi, ikaw ‘yung bagong transferee sa section C, di ba? Liana ang pangalan mo?”

“Oo, ikaw anong pangalan mo?”

“Jasper. Classmate tayo at student assistant ako sa registrar. Sabay na tayo mag-enroll para hindi ka maligaw.”

Maaliwalas ang araw, at sa unang pagkakataon, natawa siyang totoo. Sa bawat kwentuhan nila, pakiramdam niya, unti-unting bumabalik ang pagiging normal ng buhay niya na matagal nang nawala mula ng maulila.

Paglabas niya ng gate kinahapunan, may nakaparadang itim na SUV. Hindi siya agad tumingin, hanggang sa marinig niya ang mahinang pag-busina. Nang lumingon siya, nakita niya si Rafael sa loob ng sasakyan, seryoso, parang sundalo.

Nagulat siya. Bakit siya susunduin ni Ninong Rafael? Ano siya, kinder?

“Good afternoon po,” bati niya, pilit na masigla. “Hindi ko po alam na susunduin po ninyo ako.”

“Sumakay ka na.” Mababang tinig. Walang emosyon.

Nilingon niya si Jasper na nakangiti at kumakaway. “Ingat ka. See you tomorrow!” sabi ng binata.

Ngunit bago pa siya makasagot, bumaba si Rafael at kinuha ang bag niya. Lahat ng estudyante sa paligid ay napatingin. Imposibleng hindi mapansin ang presensya nito, matikas, gwapo, pero nakakatakot.

Tumigil ito sa harap ni Jasper. “Sino ’yan?” anitong tila gustong sikmuraan ang bagong kaibigan.

“Ah, kaklase ko po, Ninong,” mabilis niyang sagot.

“Jasper, sir,” magalang na pakilala ng binata, sabay abot ng kamay. Pero hindi ito tinanggap ni Rafael. Sa halip, isang matalim na tingin lang ang ibinigay.

“Tara na, Liana.”

Sa loob ng kotse, tahimik. Ang aircon malamig pero siya ang pinagpapawisan.

“Bakit po kayo napasundo?” tanong niya, pilit na normal ang boses.

Hindi agad sumagot si Rafael. Sa halip, tinapik nito ang manibela nang marahan. “Sino ‘yung lalaki?”

“Kaklase ko po. Mabait siya, tinulungan lang ako na--”

“Tinulungan?” putol nito. “Hindi mo kailangan ng tulong mula sa kahit kaninong lalaki. Ayokong nakikipagligawan ka, kaya ka nandito para mag-aral, hindi para makipag-boyfriend.”

“Hindi po ‘yun ganun, Ninong. Kaibigan lang--”

“Enough!”

Bumigat ang hangin. Wala na siyang nasabi. Sa side mirror, nakita niyang nakakuyom ang kamay ni Rafael sa manibela, bahagyang gumalaw ang panga.

Pagdating sa mansyon, bumaba siya nang tahimik. Gusto niyang magpaliwanag, pero natatakot siya.

“Simula bukas,” anito, “ako na ang maghahatid at sundo sa’yo.”

“Pero, Ninong, busy po kayo sa hacienda--”

“Tapos na ang usapan.”

Tumalikod ito, iniwan siyang nakatayo sa gitna ng driveway, dala ang halo-halong hiya, tampo, at isang damdaming ayaw na niyang pangalanan.

Mula sa veranda, nakamasid si Stella. At nang magtagpo ang mga mata nila, bahagyang kumurba ang labi ng babae.

Nilamon siya ng kaba, nagmamadali siyang pumasok sa loob. Walang multo sa bahay ni Ninong pero halimaw meron.