Kabanata 6 Overprotective Ninong

Mabango ang hapag-kainan nang gabi na iyon. May sinigang, inihaw na bangus, at tinapay na gawang-bahay ni Yaya Lucy. Tahimik ang paligid, tanging kaluskos ng kubyertos ang madidinig.

Tumulong si Liana sa paghahain. Maingat niyang inilalapag ang mga plato, pero bago pa man siya makaupo, tinapik siya ni Rafael.

“Umupo ka na rito,” mahinahon nitong sabi.

“Po? Tapusin ko lang po.”

“I said, sit down.” Hindi ito tumingin, pero matigas ang tono.

Bahagyang tumigil si Stella, ang kutsara nito ay huminto sa hangin. “Ang suwerte naman ng kasambahay mo, Rafael,” sarkastikong sabi nito. “Pati sa hapag, pinauupo mo na.”

“Hindi siya kasambahay,” malamig na sagot ni Rafael. “Si Liana ay nasa ilalim ng pangangalaga ko.”

Humigpit ang dibdib ni Liana. Pinilit niyang ngumiti at magpasalamat, pero ramdam niyang dumulas ang titig ni Stella sa kanya, mula ulo hanggang paa, parang sinisipat kung anong klaseng tao siya.

Habang kumakain, hindi nakatakas sa mata ni Liana ang madalas na pahaplos-haplos ni Stella sa braso ni Rafael. Sa tuwing hahawak ito sa tinidor o kukuha ng baso, bahagyang dumadampi ang mga daliri nito sa balat ng lalaki.

Napapikit si Liana, pinipigilang mapangiwi.

Anong klaseng kapatid ito? Inaahas ang kasintahan ng sariling kapatid?

“Kamusta ang unang araw mo sa unibersidad?” tanong ni Rafael, iniiwas ang tingin kay Stella.

“Okay naman po. Medyo nakakapanibago lang po kasi malaki ang campus.”

“That’s good. Priority mo ang pag-aaral. Kung may kailangan ka, sabihin mo agad kay Yaya Lucy. Uunahin mo ang school works bago ang gawaing bahay.”

“Opo,” sagot ni Liana. “Salamat po, Ninong.”

At bago pa siya makangiti, isiningit nito, “At gaya ng sinabi ko, huwag ka munang makikipagligawan.”

Bahagyang tumaas ang kilay ni Stella, sinabayan ng mahinang tawa. “Ay, ganyan talaga ang mga kabataan ngayon, Rafael. Mapupusok. Huwag ka nang magulat kung isang araw, mabuntis na lang ‘yan.”

Halos mabilaukan si Liana. “Ha? Mabuntis? Nakikipagkaibigan lang po ako!”

Pinagmasdan siya ni Rafael, walang emosyon, pero parang pinipigilan ang tawa sa sulok ng labi.

“Hindi mo kailangang magpaliwanag,” anito. “Basta tandaan mo ang sinabi ko.”

Tahimik ulit. Sa loob ng ilang segundo, tanging tunog ng kubyertos ang lumalamon sa hangin. Si Stella, ngumiti ng matamis, pero sa mata nito, may pait na halata niya.

Pagkatapos ng hapunan, nagpaalam na ito upang magpahinga.

Nang makaalis ang babae, marahang tumingin si Rafael kay Liana.

“Sanay ka na ba sa schedule mo?”

“Opo. Medyo nakakapagod lang kasi maraming bago. Pero kakayanin po.”

Tumango ito. “Good. Just… stay away from unnecessary people. Hindi lahat ng lumalapit sa’yo, dapat mong maging kaibigan.”

Tumango si Liana, kahit di niya maintindihan kung bakit kailangan niyang bawasan ang pakikipagkaibigan sa ibang tao.

***

Kinabukasan, maliwanag at masaya ang unibersidad. Si Jasper agad ang unang sumalubong sa kanya sa hallway.

“Good morning, Liana!”

“Uy, Jasper. Ang aga mo ah.”

“Excited akong makita ‘yung kaklase kong kahapon lang ay pinagtitinginan ng buong campus sa sobrang ganda.”

Napatawa siya. “Loko, nambola ka pa. Tara na, baka ma-late tayo.”

Habang naglalakad sila, ramdam niya ang excitement sa bagong buhay na meron siya.

Pag-uwi, mabilis ang hakbang niya para maiwasan ang abala. Pero napahinto siya nang makita si Jasper na bumili ng bulaklak sa may gate. Nilingon siya nito, kumaway, at lumapit.

“Para sa’yo,” sabi ni Jasper, abot ang maliit na bouquet ng daisies. “Walang ibang dahilan. Para lang sumaya ‘yung unang araw mo sa college life.”

“Salamat, pero hindi--”

“Please. Gift lang.” Matamis ang ngiti nito. Kaya kinuha niya na lang. “Okay, salamat. Pero--”

“Liana.”

Halos bumagsak ang bulaklak mula sa kamay niya nang marinig ang pamilyar na boses. Mababang tono. Puno ng awtoridad.

Paglingon niya, nakita niya si Rafael. Nakatayo ilang metro mula sa kanila, nakaitim na polo, at mukhang bagong paligo. Ang mga estudyante sa paligid ay napahinto. Sino ba naman ang hindi mapapatingin sa presensya nito, matikas na tindig, seryosong mukha, at sobrang gwapo.

Tahimik na naglakad ito palapit. Si Jasper, halatang kabado. “Sir, ako po si Jasper, classmate ni Liana--”

Ngunit bago pa matapos, mahigpit na hinawakan ni Rafael ang braso ni Liana.

“Sumama ka sa akin.”

“Ninong, sandali lang--”

Walang sinumang nagsalita. Si Jasper ay nakatayo lang, halatang nagulat ng ibalik ni Liana ang bulaklak. Si Liana, halos madulas sa pagkabigla.

Hinila siya ni Rafael palayo sa gate, sa harap ng lahat. May mga estudyanteng nagbubulungan, may mga nagtataka kung sino siya. Nakakahiya. Pero mas nangingibabaw ang kaba at ang init ng kamay nito sa braso niya.

Pagdating sa gilid ng kotse, saka lang ito huminto.

“You don’t need flowers from anyone,” anito, mababa ang boses pero mabigat ang bawat salita. “I can give you everything you want.”

Hindi siya makapagsalita. Ang titig ni Rafael, diretso sa mga mata niya, galit ba iyon? O selos? Luh. Malamang galit ito sa inaakalang pakikipagligawan niya.

“Hindi naman po ‘yun masama, Ninong. Kaibigan lang si Jasper,” mahina niyang sabi.

“Hindi mo kailangan ng kaibigan na iba ang intensyon sa’yo.”

“Ano pong ibig ninyo sabihin?”

“Alam mo kung ano ang sinasabi ko.”

Ang paligid, parang huminto. Sa pagitan nila, ramdam niya ang init ng hininga nitong halos dumampi sa balat niya.

“Bitiwan ninyo po ako,” bulong niya, pero mahina.

Unti-unti niyang binawi ang kamay. “Hindi po ninyo ako pag-aari,” aniyang hindi alam kung saan kumuha ng lakas ng loob.

Tila natauhan si Rafael. Umatras ng isang hakbang, mariing pumikit. “Uuwi na tayo,” malamig na sabi nito, sabay talikod.

Sumakay siya sa kotse. Sa labas ng bintana, nakita niya si Jasper, nakatayo pa rin, hawak ang bulaklak na ibinalik niya.

Sa rear-view mirror, kita niyang matalim ang tingin ni Rafael sa direksyong iyon.

Hindi ito selos, Liana, bulong ng isip niya. Proteksiyon lang ‘yan.

Pero bakit parang ang tibok ng puso niya ay ibang kwento ang sinasabi?

Pagdating sa mansyon, diretso sa veranda si Rafael. Sa loob, nadatnan niya si Stella, nakaupo, may wine glass sa kamay.

“Bakit parang galing sa giyera ang mukha mo, Rafael?”

Hindi sumagot si Rafael. Tumalikod siya, pero bago siya umalis, dinig ni Liana ang maanghang na bulong ni Stella.

“Hanggang kailan mo balak isiksik ang sarili mo dito?”