LOGINSERENA'S POV"Ano 'yon?! Tunog ng mga pulis?" tanong ni Phoebe sa isa niyang tauhan. "Tingnan mo, dali!"Agad na sumunod ang lalaki at lumabas ng silid.Ngayon, kami na lamang ni Phoebe, ang natitirang tauhan, at ang mga anak ko ang naiwan.At sa wakas, tuluyan nang naputol ang tali sa aking mga kamay.Hindi ko napigilan ang bahagyang paghinga nang maluwag. Ngunit hindi pa ako maaaring maging kampante. Nakatali pa ang mga paa ko, gayundin ang mga kamay at paa nina Caleb at Chloe.Kailangan kong makahanap ng pagkakataong mailabas sila sa silid. Hindi ko alam kung ano ang mangyayari kapag napansin nilang nakawala na ako, kaya kailangan kong maging maingat.Tumingin ako kay Caleb. Napansin niyang wala na ang tali sa aking mga kamay, at agad niyang naunawaan na may nagawa akong paraan upang makawala.Sana ay naintindihan niya ang gusto kong ipahiwatig.Bahagya siyang yumuko at bumulong kay Chloe habang nanatili naman akong nakatuon kay Phoebe. Hindi ko alam kung ano ang sinabi niya sa kap
SERENA'S POV"Hindi ko maintindihan kung bakit ganoon na lang kalaki ang galit mo sa akin, Celine," sabi ko habang palihim na ipinagpapatuloy ang pagputol sa tali sa aking mga kamay.Ramdam ko ang takot ng mga anak ko habang nakikita nila ang mga baril na hawak ng mga tauhan ni Celine. Panay ang tingin nina Caleb at Chloe sa mga lalaking nakapaligid sa amin. Gusto ko silang payapain, ngunit kailangan kong magpanggap na wala akong ibang iniintindi kundi ang pakikipag-usap kay Celine. Ayokong mahalata niyang may ginagawa ako."Isn't it obvious? I thought you already figured it out," sabi niya."I figured, but I can't understand," sagot ko."Kinuha ko si Eric sa'yo noon kasi ang akala ko ay malalamangan na kita, but you aim higher and higher at sinira mo pa ang reputasyon ko," sabi niya habang nangingilid ang galit sa mga mata."Paghihiganti iyon, Celine. Paghihiganti sa mga nagawa n'yong masama sa akin. Do you think I would tolerate what you've done?"Ngumisi siya, na para bang may naal
SERENA'S POVNagising ako sa isang kwartong halos walang ilaw. Tanging mahinang liwanag na nanggagaling sa isang maliit na siwang ang nagbibigay-linaw sa paligid. Patuloy pa rin ang malakas na pag-ulan sa labas, kasabay ng sunod-sunod na pagkulog ng langit na tila yumanig sa buong gusali.Agad akong napabangon at tumingin sa bawat sulok ng silid upang hanapin ang mga anak ko. Hindi ko alintana ang pananakit ng katawan ko o ang bigat ng ulo ko. Ang tanging nasa isip ko ay kung nasaan sina Caleb at Chloe.Kahit alam kong hindi pa kami malaya sa lugar na iyon, nakahinga ako nang maluwag nang makita ko silang naroroon, sa tabi ko. Para bang saglit na nabawasan ang bigat na nararamdaman ko. Ngunit hindi nagtagal ang ginhawang iyon nang mapansin ko ang kanilang kalagayan.Natutulog sila sa paanan ko, kapwa nakatali ang mga kamay at paa. Ganoon din ang kalagayan ko. Hindi ko alam kung ilang minuto o oras akong nawalan ng malay. Ang huling naaalala ko ay ang pagkapasok sa akin sa gusali bago
SEBASTIAN'S POVAll people have different perspectives. It's up to us which side we choose to understand or defend. Lahat ay may iba't ibang paniniwala. Lahat ay may sariling dahilan kung bakit nila iniisip na tama sila at kung bakit sila ang nasaktan. But if we take the time to look at the other side, we might realize that we are not entirely different.Pareho kaming nagdurusa. Pareho kaming may ipinaglalaban. Pareho kaming may dahilan kung bakit naghahangad ng hustisya. Ngunit sa huli, hinayaan naming maging hagdan ang aming pride upang maabot ang gusto namin. At dahil sa pride na iyon, ang lahat ay nauwi sa gulo.When did it all become like this?I only wanted justice, love, and happiness. Because of that ambition, I was willing to sacrifice even my own life. Liam wanted justice, too, but he refused to acknowledge that he had also become part of the very wrongdoings he despised. He had his reasons, but that didn't justify the things he had done.Both of us were far from perfect. Ne
SERENA'S POV Nakatakip ang mga mata ko habang nasa loob kami ng kotse. Kahit hindi ko alam kung saan nila kami dadalhin, mas lalo akong nangangamba para sa mga anak ko. Patuloy pa rin akong nakahawak sa kanilang mga kamay, mahigpit na mahigpit na para bang iyon na lamang ang natitirang paraan upang mapanatili silang ligtas sa tabi ko. Hindi ko maintindihan kung ano ang motibo ni Marian sa pagdakip sa amin. Bakit kami pa? Bakit kailangan niyang gamitin ang mga anak ko para saktan si Sebastian? Wala na kami sa buhay niya. Pumayag na akong lumayo at hindi na guluhin ang tahimik niyang pamumuhay. Kaya bakit hindi pa rin nila kami lubusang tinatantanan? Napakaraming tanong ang naglalaro sa isip ko, ngunit wala akong makuhang sagot. Ang tanging alam ko lang ay nadamay na naman ang mga anak ko sa gulong hindi naman nila dapat pinagdadaanan. Patuloy ang malakas na pagbuhos ng ulan sa labas, kasabay ng sunod-sunod na pagkulog ng langit. Bawat dagundong ay tila lalong nagpapakaba sa akin. R
Hi, again. Sa mga nagdaan na araw minsan nalang ako makakapag-update. Ang dami ko ng ginagawa bilang isang estudyante, kaya minsan narin ako nakakapagsulat. And I swear, I really, really want to update. Kaso sa busy schedules ko hindi ko maipilit. Minsan nakakauwi na ako sa bahay ng mga alas dyes(10p.m), kailangan ko. pang gumising ng alas singko (5a.m)para mag training as a journalist for the incoming competition. And that following hours ay mag-aaral pa ako. I wrote for my passion and also for an income para masuportahan ko ang sarili. But, hindi naman ako isang sikat na writer at minsan hindi binibili ang mga chapters na pinaghirapan ko ng mga ilang oras. Minsan kasi, gumagamit ang iba ng ads para mabas iyun. I'm not against it, really. Masaya nga ako dahil nakakabasa kayo ng mga chapters na gawa ko, na lagi kayong sumubaybay sa mga chapter updates. Pero as a writer, I also worked hard to make those. And by reading it makes me feel appreciated. Pero, hindi yun nababayaran ang
SERENA'S POVKinabukasan, nagising ako sa malambot at malawak na kama ng hotel suite. Ang mamahaling puting kumot ay nakabalot pa rin sa aming tatlo habang ang mahinang sikat ng araw ay dahan-dahang sumisilip mula sa malalawak na bintana. Ang ginintuang liwanag nito ay tila marahang humahaplos sa m
SERENA'S POVMatapos kong pirmahan ang kontrata, I noticed Sebastian's satisfied face. Hindi ko akalain na siya ang CEO ng L-Electronics. Kung tutuusin, medyo bata pa siya para pangunahan ang ganoon kalaking kompanya.Maraming clause na inilagay si Sebastian sa kontrata, kabilang ang: Clause 2, act
SERENA'S POVHis deep voice echoed throughout the hallway.Ma'am Hannah, Daniel, and the two guards behind him visibly stiffened. Kahit ako ay napatuwid ng tayo nang marinig iyon. Hindi ko akalaing may isang estranghero—at isa pang VIP ng hotel na ito—ang sasagip sa akin.Sanay na akong maliitin sa
SERENA'S POVNagising ako at nakita ang sarili kong nakahiga sa isang kama sa clinic. Nakaupo si Mama sa gilid, magkasalikop ang mga kamay sa kandungan habang nakatitig sa sahig."Ma, anong nangyari?" tanong ko habang hinahawakan ang ulo ko. Hindi na gaanong umiikot ang paningin ko. "Ma?"Nag-angat







