Chapter 2

Paano kung ang naka-one night stand mo noong lasing ka ay ang bagong professor sa school mo?

Apat na salita lang ang pwedeng maglarawan sa pakiramdam ni Harmony ngayon, “wala na akong pag-asa.”

Habang sobrang tuwang-tuwa si Sammy, napatingin siya sa tabi at nakita si Harmony na nakadapa sa desk, parang wala nang gana sa buhay.

“Harmony, anong nangyari? Parang nakalunok ka ng tae,” sabi ni Sammy na diretsahan kung magsalita.

Kung pwede lang, mas pipiliin pa ni Harmony na literal na lumunok ng tae.

“Sammy…” Halos maiyak na si Harmony. “Tapos na ‘ko. Feeling ko barbeque akong iihawin sa ibabaw ng apoy.”

“Huh? Bakit?”

Biglang may boses na malamig pero malinaw na narinig sa stage. “Tahimik.”

At doon na nga. Ang boses na ‘yon, kaparehong-kapareho ng narinig niya noong gabing iyon. ‘Yung gabing hindi dapat nangyari. Ang konting pag-asa niyang baka hindi ito ‘yon, tuluyang nawala.

Walang duda. Itong lalaki talaga ‘yon.

Kahit medyo paos ang boses noong gabing iyon dahil sa pag-inom, siguradong-sigurado si Harmony, parehong-pareho.

Dahil lang sa isang salitang “Tahimik,” nagmistulang library ang buong classroom. Sobrang tahimik na kahit may nahulog na karayom, maririnig mo.

Ang boses ng lalaki, magaan pero may dating, gumapang sa buong classroom gamit ang microphone.

“Pakilala muna ako. Ako si Darien Atlas Legaspi. Simula ngayon ako na ang magtuturo ng Anatomy sa inyo.”

“Whoa!”

“Grabe!”

Nagsisigawang parang concert ang mga estudyante.

‘No please, no!’

Doon lang tuluyang naramdaman ni Harmony na ang saya ng mundo ay hindi pareho para sa lahat. Habang ang iba ay kilig na kilig, siya naman parang gustong manlumo.

Lalo pa siyang nanlumo nang halos masira ang tenga niya sa sigaw ni Sammy sa tabi niya.

Umangat si Professor Darien at tinaas ang kamay bilang hudyat na tumigil ang ingay. Agad namang natahimik ang mga tao.

“Hindi na ko magsasalita ng mahaba. Simulan na natin ang klase. Unang topic. simpleng pagpapakilala sa Anatomy.”

May PPT na nakaproject sa likod. Si Professor Darien, parang pine tree sa gitna ng pangkaraniwang mga puno, matikas, composed, at elegante.

“Ang Anatomy ay ang pag-aaral ng istruktura ng katawan ng tao. Ginagamitan ito ng visual observation, microscopy, at imaging techniques para masuri ang hugis, posisyon, at ugnayan ng mga organs, tissues, at development nito…”

Ang boses niya, banayad pero malinaw, ramdam mong may lalim. Halos lahat ng estudyante ay mas attentive pa sa class na ‘to kaysa noong college entrance exams.

Except si Harmony.

Buong session, para siyang nakaupo sa ibabaw ng pako. Hindi siya mapakali, hindi makafocus. Hindi niya maintindihan kahit isang sinabi.

Napansin siya ni Sammy, kaya binulungan siya. “May almoranas ka ba? Ang likot mo eh.”

Ang bastos talaga magsalita ng babaeng ‘to.

Si Harmony, nakayuko buong oras, halos ayaw ipakita ang mukha niya. Sa sobrang tagal ng yuko niya, nanigas na ang leeg niya kaya bahagya siyang umangat.

At doon, parang may magic na pwersa, nagkatinginan sila ni Professor Darien.

Boom. Para siyang tinamaan ng kuryente. Blanko ang utak.

Napahinto rin si Professor Darien sa gitna ng lecture, diretsong tumingin sa direksyon niya.

“Anong meron?”

“Bakit napatingin si Prof.?”

Nagbulungan ang mga estudyante.

Hinila ni Sammy ang manggas niya. “Harmony… parang ikaw ‘yung tinitingnan ni Prof. Darien?”

Nagkunwari si Harmony na wala siyang alam. Pilit siyang ngumiti at sinulyapan ang mga nasa likod niya. “Baka sila ‘yung tinutukoy niya. Siguro na-badtrip kasi hindi nakikinig.”

Pero sa totoo lang, nanginginig na ang kaluluwa niya. Hindi niya alam kung natandaan siya ni Professor Darien. Sana lang… hindi.

‘Please lang, Lord. Huwag naman.’

Tahimik siyang nagdasal. Pero sa kalagitnaan ng dasal, biglang narinig niya ang boses ni Professor Darien mula sa stage.

“Okay. Yung nasa pangatlong row mula sa likod, kanan, panglimang estudyanteng naka-gray na jacket. Sagutin mo ang tanong ko.”

What the—?! Iyon ang eksaktong posisyon niya!

Halos mamilog ang mata ni Harmony sa gulat. Lahat ng estudyante, sabay-sabay siyang tiningnan.

Pagtingala niya, nandoon si Professor Darien, nakatitig sa kanya ng diretso.

Pwede pa bang hubarin ‘yung gray jacket?!

Para siyang robot na tumayo, wala sa sarili.

Ngumiti ng banayad si Professor Darien. “Pakisagot ang tanong ko.”

Anong tanong?!

Wala siyang maalala. Buong klase, lutang siya. LITERAL.

“W-What question?” pautal niyang tanong.

May mga estudyanteng napatawa nang mahina.

Kalma si Professor Darien. “Ano ang pinaka-common na stain method sa paraffin sections? Sinabi ko ito ilang minuto lang ang nakaraan.”

Palihim na tinapik ni Harmony si Sammy. Sinubukan ni Sammy na i-mouth ang sagot… pero wala siyang naintindihan. Para lang itong goldfish.

Mukhang mamamatay na siya sa kahihiyan.

“I don’t know po,” mahinang sagot niya.

Tahimik na tumingin si Professor Darien sa kanya. “Anong pangalan mo?”

Patay. Patay talaga.

Nagpanic siya. Gusto niya sanang magsinungaling pero hindi niya kinaya.

“…Harmony Tasha Crisostomo.”

Nagliwanag ang mga mata ni Professor Darien. “Harmony Tasha Crisostomo. Tama ba?”

Hindi na siya makatingin pabalik. Nanginginig ang batok niya.

“First day pa lang, wala ka na agad sa focus. Pumunta ka sa office ko pagkatapos ng klase.”

At doon na siya tuluyang bumigay sa loob.

“Okay po, Prof…”

Muling naupo si Harmony, pero ang pakiramdam niya, kaluluwa niya ay wala na sa katawan.

“Harmony, huwag kang kabahan,” bulong ni Sammy. “Mukha naman siyang mabait. Hindi ka naman niya kakainin.”

Tahimik lang si Harmony.

Mabait daw? Mabait ba ‘yun kagabi sa kama? Hindi. HINDI.

“Tingin ko nga maswerte ka pa. Makakalapit ka sa kanya ng personal. Pwede kang magka-crush ulit,” dagdag pa ni Sammy.

‘Pwe! Kung gusto mo, sayo na lang siya.’

Sa wakas, natapos rin ang nakakamatay na class. Umalis na si Professor Darien.

Agad na nag-ingay ang classroom. Lahat pinag-uusapan kung gaano siya kagwapo, kung gaano kalalim ang boses, at kung gaano ka-perfect ang bagong professor.

Kung normal lang, siguro si Harmony ay kasama sa fangirls. Pero ngayon, wala siyang gana.

“Sammy…” Mahinang hinawakan niya ang kamay ng kaibigan. “Kapag may nangyari sa 'kin… ipasunog mo sa libing ko ‘yung ending ng One Piece. Gusto ko malaman kung naging Pirate King si Luffy.”

Tapos, seryoso ang mukha niyang naglakad palayo.

Napatingin lang si Sammy sa kanya, gulat na gulat.

Grabe naman. Parang ipapapugot na ang ulo ni Harmony sa sinabi.

*

Office door.

Nakayuko si Harmony sa harap ng pinto. Itinaas niya ang kamay para kumatok, pero bumababa rin agad.

Paulit-ulit. Di niya magawang kumatok.

Pero napagpasyahan na rin niya sa dulo.

Mamatay kung mamatay. At least mabilis.

Kung hindi siya aamin, paano naman siya mapapatunayan? Baka hindi naman talaga siya naalala.

Huminga siya nang malalim, kumatok, at narinig ang pamilyar na boses mula sa loob.

“Pasok.”

Pagbukas niya ng pinto, ramdam na ramdam niya ang kaba sa dibdib niya, parang tumatakbo sa 200 beats per minute ang puso niya.