Chapter 3

Umupo si Darien sa tabi ng bintana. Ang mukha niya ay sobrang perpekto, malalim ang mga mata na parang may halong lamig at lambing, nakakaakit tingnan. Medyo nakaumbok ang tulay ng ilong niya sa gitna, na siyang nagbigay ng kakaibang karakter sa itsura niya, kaya kahit sobrang gwapo niya, hindi siya boring tingnan. Sa sandaling iyon, parang pati sikat ng araw ay nakatuon lang sa kanya.

Nang makita si Darien ni Harmony, napasinghap siya.

“Grabe, ang gwapo niya talaga!”

Pero agad niyang naalala na hindi ito ang tamang panahon para kiligin. Muling bumilis ang tibok ng puso niya habang kabadong nagtanong, “Prof. Darien…”

Yumuko siya na parang guilty, pero totoo niyon, tinatago lang niya ang pagkataranta niya.

Kumpara sa tension ni Harmony, kalmado si Darien, parang totoong guro lang. Tinuro niya ang upuan sa harap niya. “Umupo ka.”

Pero hindi naglakas-loob si Harmony. Napangiting pilit. “Ah, hindi na po, Prof. Darien. Okay lang po ako dito lang.”

Tumayo si Darien. Mas matangkad siya ng isang ulo, kaya napatingala si Harmony.

“Sabihin mo nga, bakit parang wala ka sa sarili kanina habang nagtuturo ako?”

Kalmado lang ang boses nito, parang concerned lang talaga sa kanya.

Hindi naman puwedeng sabihin ni Harmony ang totoo. Kaya matapos ang ilang segundong pag-iisip, nagsalita siya. “K-Kasi po, hindi ako masyado nakatulog kagabi.” Tapos, agad siyang nag-sorry, “Pasensya na po, Prof. Hindi na po mauulit.”

Hindi niya alam kung naniwala si Darien. Pero naglakad ito papunta sa maliit na counter at dahan-dahang binuksan ang cup ng milk tea at nilagyan ng mainit na tubig.

Malinis ang bawat galaw niya, parang artista. Mahahaba at mapuputing daliri, malinis ang mga kuko. Habang umaangat ang singaw ng milk tea, ang eksena ay parang sa commercial.

“Bagong balik lang ako mula abroad kaya baka hindi ako sanay sa paraan ng pagtuturo dito. Kung boring ako magturo, feel free to tell me, okay?”

Napakabait at humble! Gwapo na, gentleman pa. Lalong nahiya si Harmony. Sa isip niya, “Ang bait na prof na ganito… tapos nilalait ko pa siya. Hindi ako tao!”

“Hindi po, Prof. Magaling po kayo magturo!” dali-dali niyang sagot.

Hindi man siya nakinig sa klase, pero base sa reaksyon ng mga kaklase niya, sobrang impressed sila sa lecture.

Ngumiti si Darien. “Ayos kung ganun.”

Tapos iniabot niya sa kanya ang milk tea.

Malinis ang kamay niya, eleganteng tingnan. Ang bawat detalye ng daliri at kuko ay parang perpekto.

“Galing ‘yan sa ibang teacher. Usually, mga bata ang mahilig sa milk tea, ‘di ba?”

Bata? Tinawag pa siyang bata? Uminit ang mukha ni Harmony, pero kinuha rin niya. “Thank you po, Prof. Darien.”

Mainit ang cup pero hindi nakakapaso. Amoy na amoy ang milk tea, at dahil doon, unti-unti siyang nakaramdam ng comfort.

Simula nang pumasok siya sa office, tense na tense siya. Pero dahil hindi man lang binanggit ni Darien ang nangyari nung gabi, medyo kumalma siya. Para lang silang nagkukuwentuhan.

Uminom siya ng konti. Matamis. Nakakarelax.

Pero bigla…

“Iyong gabi na ‘yon… ikaw ‘yon, ‘di ba?”

Parang may kulog sa loob ng utak niya. Mabilis siyang napaangat ng tingin at nagtama ang mga mata nila ni Darien.

Yung mga mata ng professor, parang nakakabasa ng kaluluwa. Hindi siya sigurado kung kinakabahan siya o natatakot.

Nakipag-usap lang pala si Darien para ibaba ang depensa niya. Pati milk tea ginamit para mapalapit siya.

Cough! Cough!

Halos mabulunan si Harmony.

Inabot agad ni Darien ang tissue. Para bang alam na niyang mangyayari ‘yon.

Kinuha ni Harmony ang tissue at dali-daling pinunasan ang bibig. Pagkatapos ay mabilis na nagsinungaling, “Hindi ako ‘yon! Hindi po ako!”

Bahagyang kumunot ang noo ni Darien, may halong ngiti sa labi. “Hindi ko naman sinabi kung anong gabi ‘yon. O kung anong nangyari.”

Ay, lagot. Masyado siyang nag-react. Na-expose tuloy.

“Prof, hindi ko po talaga alam kung anong sinasabi ninyo. Pero sigurado ako, hindi ako ‘yon. Kaya ko sinabing hindi ako.”

Walang pagbabago ang expression ni Darien. Bigla itong lumapit.

Hinawakan niya ang pulso ni Harmony. Nang magdikit ang balat nila, parang nakuryente siya. Napakabigat ng pakiramdam niya sa dibdib.

Anong gagawin niya?

“Naalala ko, may nunal ka sa palad mo nung gabing ‘yon.”

Pagkasabi niyon, dahan-dahan niyang binuksan ang palad ni Harmony. At ayun nga. Kita ang nunal.

Wala na. Caught in the act na siya!

Tiningnan siya ni Darien. “Anong masasabi mo?”

Pakiramdam ni Harmony ay wala na siyang matatakbuhan. Puwede naman sana siyang mag-deny. Hindi lang naman siya ang may nunal sa palad. Pero sobrang lakas ng presence ni Prof. Darien. At teacher ito, may authority talaga.

Kahit anong gawin niya, halata na ni Darien na siya nga ‘yon.

Naluha na halos si Harmony. “Prof… sorry po. Kasalanan ko. Hindi ko na po uulitin. Hindi ko po dapat ginawa ‘yon. Sana puwede nating ituring na wala lang ‘yon. Please po…”

Bago pa tumulo ang luha niya, bigla siyang tumalikod at tumakbo palabas ng opisina.

BLAG!

Malakas ang pagkakasara ng pinto. Natigilan si Darien. Hindi pa nga ako nagsasabi ng kahit ano. Bakit siya tumakbo?

Wala naman si Darien na balak pagalitan o takutin si Harmony. Gusto lang niyang harapin nang maayos ang nangyari. Kasi first time din niya ang nangyari sa kanilang dalawa.

May allergy siya sa alak. Hindi talaga siya umiinom. Pero nung gabing iyon, habang sinasalubong siya ng mga kaibigan, aksidente niyang nainom ang baso na may alak.

Mayamaya lang, uminit na ang katawan niya. Kaya lumabas siya ng CR para maghilamos. Doon niya nakabangga ang isang babae. Basa ang mga mata nito at nakatitig sa kanya.

Dahil siguro sa epekto ng alak, hindi niya na napigilan ang sarili. Sa unang pagkakataon sa buhay niya, nakipag-relasyon siya sa isang babae na hindi niya man lang kilala.

Pagkagising niya, wala na ito. Naiwan lang ang marka ng dugo sa bedsheet na hindi niya makalimutan.

Sinubukan niyang hanapin ang babae. Pakiramdam niya, dapat niyang harapin ito ng maayos. Dahil mas matanda siya at may responsibilidad siya sa nangyari.

Pero hindi niya inakala, na estudyante niya pala ang babaeng iyon. Napakabigat ng natuklasan niyang iyon. Kaya siya natigilan sa klase kanina.

Pero mukhang mas nag-panic pa si Harmony kaysa sa kanya.