Chapter 4

Habang pabalik na si Harmony papunta sa classroom, nasalubong niya si Ivan at ang mga kaibigan nito. Half head taller si Ivan kumpara sa kanila, at dahil gwapo siya, madali siyang makilala kahit sa malayo.

Nauna silang maglakad sa kanya at hindi nila napansin ang presensya niya.

“Uy, Ivan, sabi nila ‘yung little follower mo eh hindi na raw nagpaparamdam bago pa magsimula ang klase kanina.”

“Siguro nalaman na niyang may girlfriend ka na kaya durog ang puso niya.”

“Kanina nga, pati sa klase ni Prof. Darien, wala sa sarili. Baka dahil kayo ni Jessa ang katapat ng upuan niya. Ang sakit sa kanya, haha!”

Doon lang narealize ni Harmony na siya pala ang tinutukoy nilang “little follower.”

Pareho silang laging nasa top 10 ni Ivan. Dahil gusto niya ito, madalas niya itong yayain mag-aral. Pero hindi niya inakalang sa mata ng mga kaibigan nito, isa lang pala siyang parang alalay.

Napatawa siya nang mapait. Kung ganito mag-isip ang mga kaibigan ni Ivan, ibig sabihin ganito rin mag-isip si Ivan. At ang mas masakit, sa tuwing niyayaya niya itong mag-aral, hindi naman si Ivan tumatanggi. Masaya pa nga ang mga oras na magkasama silang dalawa. Dahil doon, nabuo ang ilusyon ni Harmony na baka may pag-asa siya.

Narinig niya ulit magsalita si Ivan, “Sa susunod, huwag niyo na banggitin si Harmony kapag kasama natin si Jessa. Naiinis siya.”

“Sige, gets namin. Si Jessa naman ngayon ang official girlfriend mo.”

“Tsk, ang swerte mo, Ivan. Maganda na ang girlfriend mo, may top student pang may gusto sa ‘yo. Pwede na, pareho mo na lang silang ligawan.”

“Tumigil ka nga, wala akong balak sa kanya. Kaibigan ko lang si Harmony.”

“Eh ikaw ‘tong kaibigan lang ang tingin, pero siya, gusto niyang maging girlfriend mo.”

“Sige nga, sa tingin niyo, patuloy pa rin ba ang feelings ni Harmony kay Ivan? From obvious crush, baka naging secret admirer na lang, umaasang mag-break sila ni Jessa.”

“Eh paano kung hindi sila mag-break?”

“Eh ‘di maghihintay na lang siya habang tumatanda, tapos di na mag-aasawa, haha!”

“Ano ‘to, teleserye?”

“O, ito game. Pustahan tayo ilang taon mananatiling single si Harmony dahil kay Ivan?”

“Isang taon? Dalawa? Limang taon?”

Biglang sumabat si Ivan, “Tama na nga kayo, sobra na ‘yan.”

Pero kahit ganoon ang sinabi niya, nakangiti siya at may konting kumpiyansa sa mukha.

Sa kanila, parang achievement na may babae raw na nananatiling single ng matagal dahil lang sa isang lalaki.

Habang papalayo na sila, naiwan si Harmony sa kinatatayuan niya, hindi niya namalayang nakuyom na pala ang mga kamao niya.

Pero sa totoo lang, mas mabuti na rin ‘to. At least nakita na niya ang tunay na ugali ng mga tao sa paligid niya. Kahit masakit, buti na lang nalaman niya ngayon.

Buong araw niyang naramdaman ang pagkapagod at parang gumuho ang mundo niya, una, nalaman niyang ang lalaking nakasex niya ay isa palang professor sa unibersidad, tapos ngayon, nadurog pa ang matagal niyang pinakaiingatang damdamin para kay Ivan.

Pagkatapos ng klase, sinabi niya kay Sammy na siya na muna ang magdala ng books pauwi. May trabaho pa siya sa milk tea shop.

“Grabe, simula first year mo, tuloy-tuloy na part-time mo gabi-gabi. Hindi ka na nga umaattend ng self-study sa gabi. Pero kahit gano’n, nasa top 10 ka pa rin ng batch. Nakakabilib ka talaga,” ani Sammy habang pinapanood siyang mag-ayos.

“Wala akong choice. Kailangan ko maghanap-buhay para sa daily expenses ko.”

Alam naman ni Sammy ang background ni Harmony kaya napabuntong-hininga ito. “Alam mo, nakakainis lang. Ang galing mo bilang anak, pero parang wala lang sa parents mo. Yung kapatid mong lalaki, wala na ngang kwenta, todo support pa rin sila.”

Pero agad ding napansin ni Sammy na baka nakasakit siya, kaya bawi agad, “Ay sorry, nasabi ko lang, galit lang ako sa sitwasyon mo.”

Ngumiti si Harmony. “Okay lang. Gets ko naman na para lang sa akin ‘yong nasabi mo. Mauna na ‘ko, baka ma-late ako.”

Pagkatapos niyang magsalita, umalis na siya, dala ang backpack.

Sanay na siyang lakarin ang daan mula gate ng school papuntang milk tea shop, mahigit isang taon na rin niyang ginagawa ito gabi-gabi. Habang ang iba tulog na sa dorm, ang ilaw sa kama niya ay laging bukas, nag-aaral hanggang hatinggabi.

Marami ang nagsasabi na parang ang dali-dali raw niyang makakuha ng scholarship. Pero siya lang ang nakakaalam kung gaano kahirap ang pinagdaanan niya.

Pagdating niya sa shop, nagpalit siya ng uniporme at pinalitan ang day shift na empleyado. Kahit part-timer siya, dahil sa tagal na niyang nagtatrabaho doon, parang regular staff na rin ang turing sa kanya.

Gabi na at hindi gaanong abala sa shop, kaya sinabi niya sa kasama niyang staff na pupunta lang siya saglit sa CR.

Pagkatayo niya mula sa inidoro, biglang umikot ang paningin niya. Napakapit siya sa pader para hindi matumba. Ang bilis ng tibok ng puso niya, halos hindi niya alam kung ano nangyayari.

At bigla niyang naalala isang bagay na halos ikabagsak ng kaluluwa niya. Wala pa siyang period ngayong buwan.

Impossible! Imposibleng buntis siya!

Naalala niyang malinaw, gumamit ng protection si Prof. Darien nung gabing ‘yon. Kung hindi, hinding-hindi siya pumayag.

Pero… paano kung pumutok ang condom?

Kinabahan siya nang husto. Pagka-out niya, dumiretso siya sa botika, hindi sa malapit sa school, kundi sa mga 5 o 6 kilometer ang layo, para walang makakita.

Bumili siya ng pregnancy test kit. Halos nanginginig na ang kamay niya habang hawak iyon. Sa loob ng CR ng botika, umupo siya at pinikit ang mga mata habang nagdadasal.

“Please… huwag naman…”

“Hindi ko na uulitin, please lang… huwag ganito.”

“God, help me. Buddha, please. Mama Mary, save me. Lord Jesus, please…”

Wala siyang pinalampas, lahat ng Diyos, lokal man o banyaga, tinawag na niya.

Dahan-dahan niyang iminulat ang mata niya, halos singkit lang ang pagbukas. Tiningnan niya ang test kit.

Dalawang pula.

Dalawang linya.

Tapos na siya. Wala na.

Buntis siya. Totoong buntis siya.