Chapter 5

Nagbayad si Harmony ng matinding kapalit para sa isang pagkakamaling dulot ng panandaliang pagkabaliw. Ilang araw na siyang parang wala sa sarili, para bang lumipad ang kaluluwa niya palayo.

Hindi pa siya graduate sa kolehiyo at alam niyang hindi niya kayang ituloy ang pagbubuntis na ito. Pero hindi rin siya makalapit sa mga magulang niya. Para sa operasyon, kailangan ng pirma ng kamag-anak. At pagkatapos ng procedure, kailangan pa ng pahinga. Paano kung may makaalam sa school? Masisira ang buong kinabukasan niya.

Sa unang pagkakataon sa buong buhay niya, naranasan niya ang totoong takot at matinding pagkabalisa. Napansin ito ni Sammy at nag-aalalang nagtanong, “Harmony, may problema ba? Parang ang lungkot mo nitong mga araw.”

Maputla ang mukha ni Harmony, parang multo na pagala-gala.

Umiling lang siya, mahina ang boses, “Wala ‘to.”

Pero halatang hindi totoo.

“Sabihin mo na lang sa ’kin, baka makatulong ako. Kahit anong problema, pwede nating solusyonan,” sabi ni Sammy na halatang nag-aalala. “Dahil ba ‘to kay Ivan?”

Pero sa totoo lang, wala nang pakialam si Harmony kay Ivan. Para sa kanya, hindi na ito mahalaga.

At kung sasabihin man niya kay Sammy ang totoo, wala rin itong magagawa, baka lalo lang silang dalawa malito.

Nginitian niya ito kahit pilit. “Wala talaga, huwag mo na akong alalahanin.”

Kahit gusto pang mangulit ni Sammy, wala na rin siyang nasabi pa. Sinubukan na lang nitong magbago ng topic. “Mamaya yung huling subject natin, ‘di ba anatomy class kay Prof. Darien? Tara, maaga tayo para makaupo sa harap.”

Biglang sumimangot si Harmony. “Pwede bang... huwag na lang akong pumasok?”

“Hindi pwede. Alam mo naman si Prof. Darien, mahigpit ‘yun. Palaging may attendance check. Baka sa ibang klase pwede pang mag-absent, pero sa kanya, walang takas.”

Ngayon nga lang may estudyanteng magtatangka, si Harmony mismo.

Pero hindi rin siya ganun katapang. Hindi pa siya kailanman nag-cut ng klase at alam niyang kilala na siya ni Prof. Darien. Kung ipapa-attendance lang siya kay Sammy, baka lalo lang siyang mapahamak.

Bago pa magsimula ang klase, hinila na siya ni Sammy papunta sa classroom. Ang malas pa, nakakuha sila ng upuan sa harap.

“Sammy, baka puwede sa likod na lang tayo umupo? May bakante pa naman,” pakiusap ni Harmony.

Nakipag-sex plus buntis equals mas lalong ayaw na niyang humarap kay Prof. Darien.

“Hindi pwede! Ang ganda ng pwesto natin dito. Kita mo si Prof. Darien ng close-up, bonus na ‘yan,” sabay upo ni Sammy.

Naisip ni Harmony na baka sa likod na lang siya, pero nang lingunin niya, puno na lahat ng upuan. Wala siyang choice kundi umupo na lang.

Ilang sandali pa, tumunog ang bell. Napayuko si Harmony at nagtago sa likod ni Sammy para hindi mapansin.

Pumasok si Prof. Darien, gwapo pa rin katulad ng dati. Mahaba ang mga binti, maayos manamit, suot ang khaki coat, parang modelong lumalakad sa runway. Ang mga mata niya ay malalim, ang tindig kalmado at maayos.

Pagdating ng lalaki, agad natahimik ang buong klase. Nagsalita siya ng kalmado, “Simulan na natin ang klase.”

Ngayon, hindi na naglakas-loob si Harmony na mag-daydream. Lahat ng sinasabi ni Prof. Darien, isinulat niya sa notebook. Pero habang tumatagal, hindi niya maiwasang tumitig sa kaniya.

Si Professor Darien ang pinaka-karismatikong lalaking nakita niya. May misteryosong presence, kalmado pero malalim. ‘Yung sinasabi nilang "silent but smart", si Darien ‘yun.

Ang paraan ng pagtuturo niya, sobrang galing. Kahit komplikado ang topic, naiintindihan ng lahat dahil sa linaw ng paliwanag niya. Lahat ng estudyante, kusa nang nakikinig sa kanya.

Habang nakatitig siya, bigla namang lumingon si Prof. Darien. Nagkatinginan sila, na parang kidlat, mabilis at matalim.

Napayuko agad si Harmony, parang tinamaan ng guilt. Naalala niya bigla. Paano kung malaman ni Prof. Darien na buntis siya? Siya ang biological father ng bata. May karapatan ba siyang malaman? Dapat bang sabihin sa kanya? Napakagat siya sa labi, naguguluhan.

Ayaw na talaga niyang ma-involve ulit sa lalaki na ‘yon.

Sa wakas, tumunog na rin ang bell para tapos ng klase. Pinatay ni Prof. Darien ang projector.

“Tapusin na natin. Kung may tanong kayo, lapit lang kayo ngayon.”

“Sir, may tanong po ako!”

“Me too, sir!”

Nagkumpulan ang mga estudyante sa harapan. Habang sumasagot si Prof. Darien, napatitig siya sa isang estudyanteng mabilis na nag-backpack at halos takbuhan palabas ng classroom.

Parang hinahabol ng multo.

Sa nakaraang araw, dalawang beses silang nagkasalubong sa campus. Sa parehong pagkakataon, agad siyang iniiwasan ni Harmony. Minsan pa nga, bigla itong lumipat ng direksyon.

Kinausap niya na rin ang school admin para silipin ang student file nito.

21 years old, dalawang taon nang walang absent, top 10 ng batch, at consistent na may scholarship.

Isa siyang huwarang estudyante.

Napayuko si Prof. Darien at tinuloy na lang ang pagsagot sa tanong ng mga estudyante.

---

Tuwing weekend, bihira umuwi si Harmony sa bahay. Pero sa dami ng nangyari nitong mga araw, parang gusto niyang makahanap ng kaunting comfort sa loob ng tahanan. Kaya nitong Biyernes ng hapon, nagdesisyon siyang umuwi.

Pagbukas niya ng pinto, naamoy agad niya ang nilulutong ulam. Mula sa kusina, narinig niya ang boses ng nanay niya, si Ranna Crisostomo.

“Harold, ikaw na ba ‘yan? Luto na ‘tong ulam, sandali na lang, wait ka lang diyan ha.”

Pumasok si Harmony sa may kusina. “Ma, ako ‘to.”

Napalingon si Ranna. Nang makita siya, saglit na natigilan habang may hawak na luwag.

“Bakit ka umuwi?”

“Weekend na bukas,” sagot niya.

Napakunot ang noo ng ina. “Bakit di ka man lang nagsabi? Wala akong nilutong pagkain para sa ’yo.”

“Sinabi ko ‘to kahapon pa.”

“Talaga? Eh ‘di nakalimutan ko. Sino ba naman may panahon na tandaan lahat ng sinasabi mo? Wala ka naman halos sa bahay.”

Hindi na siya sumagot. Alam niya na si Sammy, linggo-linggo tinatawagan ng magulang para tanungin kung uuwi ba o kakain sa bahay. Samantalang siya, parang hindi anak.

“Ano pang tinatayo-tayo mo diyan? Dalhin mo na ‘yang mga ulam sa mesa. Tawagin mo na rin ang tatay mo, sabihin mong bumili ng kanin sa labas.”

“Ah, oo.” Agad siyang naghugas ng kamay, dinala ang ulam, at tumawag kay Jaime.

Pagkaluto, dumating na ang tatay niya, may dalang take-out rice. Habang naghuhubad ng sapatos, nagrereklamo ito.

“Wala man lang abiso, dumating ka bigla. Ang mahal na ng kanin ngayon. Pati ang styro box, may bayad. Yung tatlong piso, pambili na sana natin ng bigas pang-isang pamilya.”

“Tumataas lahat ng presyo. Pero ‘yung sweldo ko, ‘di man lang tumataas. Malapit na tayong magutom sa bahay na ‘to.”

Inagaw naman agad ng ina niya ang hawak nitong food box.

“Ano pa yang box? May plastic bag ka naman ah. Pwede na ‘yon. Huwag nang dagdagan ang gastos.”