Chapter 6

Nakatayo lang sa gilid si Harmony at mahinang tinawag, “Pa.”

Saglit siyang tiningnan ni Jaime, sabay inikot ang paningin sa loob ng bahay. “Nasaan 'yung kapatid mo? Hindi pa umuuwi?”

Bago pa man siya makasagot ng “hindi ko alam,” narinig na niya ang sagot ni Ranna, “Tinawagan ko kanina. Sabi niya galing sila mag-basketball ng mga kaklase niya. Pauwi na raw.”

Napailing si Jaime, “Basketball na naman. Wala na bang ibang alam gawin ‘yang batang ‘yon? Hindi man lang mag-aral nang maayos.”

“High school pa lang siya, first year pa lang. Paano mo nasabing wala na siyang pag-asa? Wala namang matinong ama na ganyan kung magsalita sa anak.”

Naayos na ang mga pagkain sa mesa. Umupo silang tatlo, pero walang gustong gumalaw ng pagkain. Hangga’t hindi dumarating si Harold, walang puwedeng magsimulang kumain. Sanay na si Harmony sa ganito. Tahimik lang siyang nakatitig sa kanin sa harapan niya.

“Bakit ang tagal ni Harold? Baka may nangyaring masama?” nag-aalalang tanong ni Ranna.

“Malaki na ‘yun, anong pwedeng mangyari,” sagot ni Jaime, pero mayamaya ay sumunod na rin, “Sige na, tawagan mo.”

Biglang naalala ni Harmony ang isang insidente noong high school siya. Nawalan siya ng allowance kaya kinailangan niyang umuwi para humingi. Sa gitna ng malakas na ulan, tumigil siya sa ilalim ng bubong ng tindahan bago tumuloy sa bahay. Basang-basa siya nang dumating. Pagbukas niya ng pinto, nakita niyang masayang kumakain ang buong pamilya. Walang sinuman ang nagtanong kung okay lang siya. Ang sabi lang ng nanay niya ay, “Ang lakas ng ulan, akala namin bukas ka pa uuwi.”

Isang oras lang siyang na-late noon, at ang kinain niya ay puro tira. Pero si Harold? Sampung minuto lang ang delay, alalang-alala na silang lahat.

Habang tatawagan na sana ni Ranna si Harold, bumukas ang pinto.

Agad siyang napatayo. “Harold, andiyan ka na pala!”

Pumasok ang binatilyo, labing-anim na taong gulang. Ang itsura niya, nasa pagitan pa ng pagkabata at pagbibinata. Ang buhok niya ay nakalaylay sa noo, nakabukas ang zipper ng uniporme, at parang walang pakialam sa ayos.

“Gutóm ka na siguro. Niluto ni Mama ‘yung paborito mong pig ears!”

“Matagal na ‘yun, Ma. Hindi ko na gusto ‘yan,” malamig na sagot ni Harold.

“Ah ganun ba? Sabihin mo na lang ngayon kung anong gusto mong kainin, gagawan kita next time.”

“Bahala na,” sagot niya, halatang wala sa mood.

Pagkakita niya kay Harmony, kunot-noo siyang nagsalita, “Bakit siya nandito?”

Wala man lang “ate” o kahit anong tawag.

“Weekend na, kaya nandito ang ate mo para kumain,” sabay tulak sa kanya ng nanay nila. “Sige na, maghugas ka na ng kamay. Kakain na tayo.”

Sumimangot si Harold at pumasok sa kusina.

Tahimik lang si Harmony buong hapunan. Abala si Ranna sa pagsandok ng pagkain para kay Harold, parang takot itong magutom ang anak.

Pero si Harold, iniiwasan pa ang nanay niya, halatang iritado. “Kaya ko na ‘to, may kamay naman ako.”

Pati si Jaime napailing. “Pwede ba, kumain na lang tayo nang maayos.”

Habang abala sila sa paligid ni Harold, si Harmony naman ay parang hindi bahagi ng pamilya. Nang hindi sinasadyang makakain siya ng taba ng karne, naramdaman niya agad ang pag-ikot ng tiyan niya.

“Ugh!”

Hindi niya napigilan. Nasuka siya mismo sa sahig.

Sabay-sabay siyang tiningnan ng tatlo. Si Harold pa, napangiwing parang nandidiri, tinakpan ang ilong.

Wala nang nasabi si Harmony. Agad siyang tumakbo papuntang banyo at doon, isinuka ang lahat ng kinain niya ngayong gabi.

“Anong nangyari? Bakit ka nagsusuka?” Pumunta si Ranna sa kanya, hinagod ang likod niya habang nag-aalala.

Napaluha si Harmony habang tuloy ang pagsuka. Ramdam niya ang mainit na palad ng ina sa likod niya, at naisip niya. dati rin kaya, noong bata pa siya, ganito rin siya inaalagaan ng nanay niya?

Sa sandaling ‘yon, lumambot ang puso niya. Lahat ng kinimkim na takot at kaba nitong mga araw, biglang bumalot sa kanya. Gusto na niyang sabihin na ‘buntis ako’. Gusto niyang itanong, ‘Ma, anong gagawin ko?’

Pero hindi pa man siya nakakabuo ng pangungusap, tumayo na si Ranna at sabay piksi, “Kung okay ka na, linisin mo na ‘yang kalat mo. Ang baho. Kumakain pa kami, sana tiniis mo na lang bago tumakbo sa banyo.”

Parang binagsakan ng yelo ang buong katawan ni Harmony.

Sa labas ng banyo, narinig niya ang nanay niya na nagsalita ulit. “Harold, bakit hindi ka na kumakain? Lilinisin na ni Mama ‘yan, kain ka pa ha.”

Narinig din niya ang iritang sagot ni Harold, “Wala na ‘ko sa mood.”

“Bilisan niyo, gutom na ‘ko,” ani Jaime.

Walang nagtanong kung ayos lang siya. Walang nag-abot ng tissue. Walang nagtimpla ng tubig para makapagbanlaw man lang siya ng bibig.

Sa loob ng banyo, tahimik siyang umiyak.

Mali ang inasahan niya. Akala niya makakahanap siya ng kaunting pag-aaruga mula sa pamilya niya. Pero nakalimutan niyang lahat ng sugat niya, dito mismo sa pamilyang ‘to nagsimula. Kapag nagkamali siya, sermon agad ang matatanggap. Wala ni isa na nagtatanong kung anong nararamdaman niya.

Sa gitna ng luha, bigla niyang naalala ang isang tao, yung lalaki na parang malamig na buwan, tahimik pero maliwanag.

Bigla niyang naisip. Baka siya ang makapagsabi kung anong dapat niyang gawin.

---

Gabi na, tahimik na ang paligid. Si Darien ay nasa loob ng study room. Naka-on ang laptop sa harap niya, ang malamig na liwanag mula rito ay sumasalamin sa mukha niyang seryoso. Ang mga daliri niya ay mabilis na pumipindot sa keyboard.

Biglang nag-vibrate ang cellphone niya. Inabot niya ito at nakita ang isang hindi pamilyar na numero.

“Hello?” Malalim at kalmadong tunog ang boses niya.

Walang sumagot.

“Hello,” ulit niya.

Tahimik pa rin. Inisip niyang spam lang ito at handa na sanang ibaba.

Pero bago niya mapindot ang "end call," may narinig siyang mahinang boses sa kabilang linya. “P-Prof. Darien...”

Agad niyang nakilala ang tinig. Si Harmony.

Binalik niya sa tainga ang cellphone.

“Ako po si Harmony Tasha Crisostomo.”

“Alam ko.”

“Pasensya na po kung gabi na ‘ko tumawag.” Halatang ninenerbyos ito. Pero kasunod nito, buong tapang nitong sinabi, “May oras po ba kayo bukas? Pwede po ba tayong magkita?”

Hindi na siya nagtanong pa ng detalye. Tinitigan lang ni Darien ang desk lamp at sumagot, “Sige.”

---

Si Darien ang pumili ng oras at lugar. Pagkapasok pa lang niya sa restaurant, agad niyang nakita si Harmony. Suot pa rin nito ang gray na jacket na suot niya noong una silang magkita. Nakayuko ang maliit na mukha niya, at kita sa mga daliri niyang naglalaro sa mesa ang tensyon niya.

Lumapit siya.

Pagkarinig ng mga yabag, napatingin si Harmony at agad tumayo. “P-Prof. Darien.”

Pinaupo siya ni Darien, saka umupo na rin sa harap nito. Sandaling natahimik ang dalawa.

Si Darien ang unang nagsalita, “Gusto mo bang kumain?”

Kumaway agad si Harmony. “No need po, okay lang ako.”

“Dito ko nga nilagay ang meeting natin para makakain tayo,” sabay tulak ng menu papunta sa kanya. “Pumili ka.”

Wala siyang nagawa kundi pumili. Itinuro niya ang isang ulam. “Ito na lang po.”

Sinilip ni Darien, steamed fish head with chili.

Wala siyang sinabi, at agad niyang tinawag ang waiter para um-order. Bukod sa napili ni Harmony, umorder din siya ng tatlong ibang putahe.

Habang hinihintay ang pagkain, umiinom lang ng tubig si Harmony. Hindi rin siya tinanong ni Darien kung bakit siya pinatawag.

Pagdating ng pagkain, halos mapaso ang utak ni Harmony nang makita ang ulam, puro pulang sili! Hindi niya kaya ang maaanghang. Kanina, hindi naman talaga niya tiningnan nang mabuti kung anong pinili niya. Sa sobrang kaba, kahit ano na lang.

Pero wala nang atrasan. Kumuha siya ng kaunti at pilit na kinain. Pawis na pawis ang noo niya at halos mamula na ang labi.

Biglang iniabot ni Darien ang baso at nilagyan ng lemon water.

“Lemon water can help. Kung hindi mo kaya, huwag mo nang pilitin.”

“Sorry po,” nahihiya niyang sabi.

“Walang dapat i-sorry,” sagot ni Darien habang inilipat sa tabi ang spicy dish. “At least ngayon alam ko na, hindi ka pala mahilig sa maanghang.”

Napatingin si Harmony sa kanya. Sa simpleng linyang ‘yon, may kakaibang init siyang naramdaman sa dibdib.

Kalma lang ang boses ni Darien, parang walang nangyari. Kahit pa nalaman niyang estudyante niya si Harmony, hindi ito nagpakita ng galit o gulat, panandaliang gulat lang siguro, pero agad na siyang bumalik sa normal.

Mas matanda ito sa kanya. Siguro ganito talaga ang mga taong hinubog ng panahon.

Maybe… tama lang na siya ang nilapitan niya.

Humugot siya ng malalim na hininga, at buong lakas ng loob na nagsalita. “Professor Darien, may kailangan po akong sabihin.”

Tumango lang ito. “Sige, sabihin mo.”

Binuksan ni Harmony ang bag niya, inilabas ang resulta ng follow-up check-up, at iniabot iyon.

Halos hindi niya makontrol ang panginginig ng mga kamay niya.