LOGINParang sobrang bagal ng oras. May nakaupo, may nakatayo, lahat mabigat ang loob at puno ng kaba. Wala halos may lakas ng loob na makipag-usap.Mabigat na ang katawan ni Harmony, kaya umupo siya sa bangko sa tapat ng operating room.Napansin ni Darien ang tuyong mga labi niya at ang mapulang mga mata na halatang kakaiyak lang. Marahan ang boses niya nang magsalita. “Gusto mo bang ipabili kita ng konting makakain?”Hindi sa hindi inaalagaan ni Harmony ang sarili niya. Sa totoo lang, wala lang talaga siyang ganang kumain.Pinisil niya ang labi niya at umiling.Tahimik si Darien sandali, hindi siya pinilit. “Yung pinabaon kong candy, dala mo ba?”Kinapa ni Harmony ang bulsa niya at ibinuka ang palad. May ilang pirasong candy roon.Kumuha si Darien ng isa, binalatan, at inilapit sa labi niya. “Medyo komplikado ang operasyon ni Lola, hindi ’to matatapos agad. Kung hindi ka makakain, okay lang, pero kumain ka muna ng candy. Para hindi ka magka–low blood sugar.”Parang pinaghandaan na
Brain herniation, lumaki ang pupils, biglang tumigil ang tibok ng puso…Nahilo si Harmony. Sa unang pagkakataon, kinamuhian niya ang sarili niya dahil naiintindihan niya ang mga medical terms na iyon.Isa-isa pa lang na banggitin ang mga salitang iyon, malinaw na agad ang panganib.Naiintindihan niya, at mas lalong naiintindihan ni Darien.Nagkatensyon ang panga ni Darien, at ang mga mata niya ay parang may nakapirming dilim na hindi matunaw. Paos ang boses niya nang magsalita. “Paano ang operasyon?”Pagkatapos niyang itanong iyon, parang siya mismo ang naka-realize na baka obvious na ang sagot.At tama nga.Narinig nilang sabihin ni Doctor Castro, “Matanda na po ang pasyente, at may mga dati na siyang sakit. Kung ooperahan, mababa talaga ang chance na magtagumpay.”Makikita ang sakit sa mukha ni Gerry. “Kung mag-oopera, delikado. Kung hindi mag-opera, delikado rin. Wala na ba talagang ibang paraan? Manonood na lang ba kami habang hinihintay mamatay ang nanay ko?”Ang salitang
“P-Paano nangyari ’yon?” Nanlaki ang mata ni Harmony sa sobrang gulat, at agad namula ang mga mata niya.Hindi na nagdagdag ng paliwanag si Darien. Mabilis siyang nagsalita, halatang pinipigilan ang emosyon. “Pauwi na ako galing school. Dadalhin kita sa hospital.”“O-Okay, baba na ako agad,” sagot ni Harmony habang tumatayo.“Harmony.” Mabigat pero kalmado ang boses ni Darien. “Aabutin pa ako ng ilang minuto bago makarating. Magdamit ka ng makapal, maglagay ka ng candy sa bulsa mo. Don’t rush, huwag kang tatakbo, mag-ingat ka.”Pinipigilan ni Harmony ang luha. “Sige… okay.”Pagkababa ng tawag, agad siyang nagsuot ng jacket. Pagdating sa may pintuan, naalala niya ang bilin ni Darien. Bumalik siya, dumukot ng isang dakot na candies sa snack box at isiniksik sa bulsa. Habang nagsusuot ng sapatos, nanginginig na ang mga kamay niya.Sa isip niya, paulit-ulit ang mukha ng mabait na matanda. Ngayon nasa ospital, hindi alam kung ano na ang lagay. Umiikot ang luha sa mata ni Harmony.Wal
May sampung minuto pa bago magsimula ang pelikula. Sa waiting area, iisa na lang ang bakanteng upuan. Pinaupo ni Darien si Harmony at siya naman ang tumayo sa tabi nito, may hawak na popcorn at basta na lang ipinapasok sa bibig niya.Kumalat ang matamis na lasa sa bibig ni Harmony, at pakiramdam niya pati puso niya, naging matamis din.Maraming magkasintahan sa paligid. May mga yakap, may kulitan, minsan nag-aasaran pa.Kung dati, naiinggit pa si Harmony sa ganitong eksena, pero ngayon, isa na rin siya sa mga kinaiinggitan ng iba.Naalala niya noong unang araw matapos nilang aminin ang nararamdaman sa isa’t isa ni Darien. Kahit hawakan lang ang kamay nito, hindi pa niya magawa. Pero ngayon, natural na siyang sumasandal dito, at tuwing isusubo ni Darien ang popcorn, automatic na niyang binubuksan ang bibig niya.Sobrang saya pala ng ganito.Sa oras na iyon, may narinig silang mahihinang bulungan sa tabi.“Si Professor Darien ba ’yon?”“Grabe, oo nga, siya nga.”“’Yung kasama ni
Sino ba namang gagawa ng ganitong “pang-gugulang” sa sarili niyang pamilya.Marahang tinapik ni Harmony si Darien.Hindi umiwas si Darien, sa halip ay ngumiti pa, may bahagyang saya sa dulo ng mga mata niya.Kinabukasan, tumawag agad si Darien sa bahay para sabihin ang tungkol doon. Nang malaman ng pamilya Legaspi na uuwi sila sa bisperas ng bagong taon, sobrang tuwa ng lahat.Mula sa kabilang linya, narinig ang boses ni Lola Nena. “Harmony, umuwi kayo nang maaga ha. Anong oras kayo darating? Sabihin niyo agad kay lola para makapaghanda ako.”Isinalin ni Darien ang pinupunto ng matanda habang nakatabi kay Harmony. “Ibig sabihin niyan, gusto niyang may exact time tayo. Maghahanda si lola para hindi na naman siya mahuli tulad last time na nagmi-milk tea siya.”Nagreklamo ng bahagya si Lola Nena. “Talaga bang apo kita?”“Tanungin niyo po dapat yung anak at manugang niyo,” sagot ni Darien na walang ka-stress.Doon na sumali sina Gerry at Rosalie na nakikinig din sa usapan. “Pagkata
Pagmulat ni Harmony, ang maitim niyang mga mata ay may malabong kislap ng luha, bahagyang namumula ang gilid. Kahit sa maputing leeg niya, kitang-kita ang mga pulang marka.Mga bakas na iniwan ng halik niya.Nabagabag si Darien sa sarili niya, naisip na hindi siya nakapagpigil. Sa huli, paos ang boses niya nang magsalita. “Sorry, I….”Biglang may kamay na humawak sa mga daliri niya. Malambot ang haplos, dahilan para maputol ang sasabihin niya.Ang munting babae sa bisig niya ay bahagyang kumagat sa ibabang labi. Ang mapupulang mata niya ay may halong basa, nakakaakit kahit hindi niya sinasadya.“Pwede daw,” mahina niyang sabi, halos pabulong.Hindi narinig ni Darien. “What?”Parang kayang tumulo ang pula sa mukha ni Harmony. Para bang naglakas-loob na siya, nilakasan niya ang boses. “Nung last check-up ko, tinanong ko yung doctor. Sabi niya stable na yung baby, pwede naman daw paminsan-minsan… you know, intimate.”Diyos ko. Kung dati, hinding-hindi niya kayang sabihin ang ganit







