LOGINPagkatapos bumati ni Xander, agad niyang tinakpan ang mga mata niya habang nakahiga sa stretcher, parang gustong magtago sa kahihiyan.Sa loob-loob niya, halos maiyak na siya.Sa tuwing pakiramdam niya malapit na siyang manalo sa buhay, parang may biglang suntok na ibibigay ang langit sa kanya.Sa dami ng department sa ospital, ang nabalian pa talaga siya ng tadyang at napunta pa sa cardiac surgery ward.Hindi niya alam kung tatawagin ba itong destiny… o malas na destiny.Nagulat din si Zenaida nang makitang siya ang pasyente. Kagabi lang magkasama pa silang kumakain ng barbecue, ngayon naka-stretcher na itong itinulak papasok sa ward.“Ano nangyari sa 'yo?” tanong niya.“Naaksidente ako sa daan papuntang trabaho,” sagot ni Xander na parang kawawa.Tahimik siyang tiningnan ni Zenaida ng ilang segundo. Sa huli, napabuntong-hininga siya at sinabi sa nurse, “Dalhin muna siya sa ward.”Kahit empleyado ng ospital si Xander, dahil kulang ang mga kama, napunta siya sa isang two-perso
“Sa susunod, kapag may mga ganitong bastos na tao ulit at wala ako sa tabi mo, humingi ka agad ng tulong sa ibang tao. Hindi naman marami ang mga ganitong klaseng tao,” seryosong paalala ni Xander kay Zenaida.Hindi agad sumagot si Zenaida. Nakatingin lang siya sa mga kamay nilang magkahawak pa rin.Doon lang napansin ni Xander. Agad niyang binitiwan ang kamay nito.“Ah, sorry! Pasensya na. Kanina kasi galit pa ako, hindi ko napansin,” sabi niya, medyo nagpanic.Pero kahit nabitawan na niya, parang nararamdaman pa rin ng mga daliri niya ang init ng kamay ni Zenaida. Lalong kumabog ang puso niya.Sa loob-loob niya, nagsisi pa siya. Kanina kasi masyado siyang nakatutok sa galit kaya hindi niya masyadong na-enjoy ang pakiramdam na hawak ang kamay nito.“Okay lang. Salamat nga pala kanina,” sabi ni Zenaida.Sa totoo lang, kahit wala si Xander kanina, kaya naman niyang ayusin ang sitwasyon. Sanay na siyang maging independent sa loob ng maraming taon.Pero nang may biglang tumayo sa
Medyo kinabahan si Xander nang makita niyang nakangiti si Zenaida.“Ah… yung may-ari kasi, medyo friendly lang talaga siya,” paliwanag niya.“Oh?” bahagyang ngumiti si Zenaida. “Siya ba talaga ang friendly… o may nagsabi sa kanya ng kung ano?”Pagkarinig noon, parang may kumabog sa dibdib ni Xander.“Ano… anong sinabi?” nauutal pa siya.“Nakita kitang may kinausap ka pagkatapos mong mag-order ng barbecue. Ano bang pinag-usapan niyo?” tanong ni Zenaida, lalong tumatalim ang tingin.“Wa-wala naman…” Habang tumitindi ang tingin ni Zenaida, lalo namang yumuyuko si Xander. “Hindi ko naman pinasabi yung last line niya.”“So ibig sabihin, yung batang si Jojo… kasama rin sa plano mo?” tanong ni Zenaida.Agad nag-wave ng kamay si Xander. “Hindi! Hindi talaga! I swear wala akong kinalaman doon. Ang sinabi ko lang sa may-ari, tulungan niya akong banggitin na first time kong magdala ng babae dito… na tayo lang dalawa…”Unti-unting humina ang boses niya.“Oh.”Pagkatapos ng mahabang pali
Ngumiti lang si Zenaida at hindi na nagsalita pa.“Uncle Xander!”Biglang may boses ng bata na tumawag. Isang batang lalaki na mga pito o walong taong gulang ang tumakbo papunta kay Xander.“Jojo!”Mukhang sobrang pamilyar ang bata kay Xander dahil diretso itong sumubsob sa yakap niya.“Ang tagal mo nang hindi pumupunta. Hindi mo ba ako nami-miss?” reklamo ng bata habang nasa dibdib niya.“Syempre nami-miss kita. Busy lang si uncle lately,” sabi ni Xander sabay pisil sa braso ng bata. “Tumaba ka ba? Nag-e-exercise ka ba? O sige nga, pakita mo nga yung muscles mo kay uncle.”Agad tumuwid si Jojo, ibinaluktot ang braso at ipinakita ang munting biceps niya.“Hindi masama ah, halos kasing laki na ng kay uncle,” biro ni Xander.Tahimik na pinapanood ni Zenaida ang eksenang iyon, at hindi niya namalayang napatingin siya kay Xander nang mas matagal.Parang lagi itong marunong makisama sa mga bata. Si Daria, si Jojo, pati na rin yung mga batang nakikita niya tuwing napapadaan siya sa
KNOCK. Isang katok ang biglang umalingawngaw, agad binasag ang lahat ng nasa isip ni Xander.Napatawa si Zenaida habang kinakatok ang helmet na suot pa rin niya. “Balak mo bang umalis nang suot ’yan?”Doon lang tuluyang nagising sa realidad si Xander. Kanina, dahil naka-focus siya sa tawag ni Daria, nakalimutan niyang tanggalin ang helmet.Suot pa ang helmet tapos iniisip pang humalik, ano bang iniisip niya? Naiinis siya sa sarili sa mga kung anu-anong pumasok sa utak niya. Mabilis niyang tinanggal ang helmet, saka nagmadaling inayos ang buhok niya gamit ang mga daliri, parang natatakot na ma-flat ito.Kahit ilang beses na siyang napahiya sa harap ni Doctor Zey, gusto pa rin niyang panatilihin ang image niya bilang isang “maayos na lalaki,” kahit konti na lang ang dignidad.“Kanina parang gumalaw ang bibig mo. Anong iniisip mo?” tanong ni Zenaida.Natigil ang kamay ni Xander sa pag-aayos ng buhok.Bigla siyang na-conscious, umiwas ang tingin. “Ah, wala, parang medyo nanigas
“Madalas din akong naglalaro dito sa club na ’to. Next time na pumunta ka, pwede mo akong tanungin. I can teach you,” sabi ni Zenaida, kalmado lang.“Ah… oo, oo,” tulala pang sagot ni Xander.Akala ni Zenaida, dahil sa gano’n ang reaksyon niya, baka hindi si Xander interesado. Kaya dinugtungan niya, “Of course, pwede ka rin namang mag-hire ng coach. Mas professional pa rin sila.”“Ha?” saka lang tuluyang nag-sink in kay Xander ang sinabi niya. Bigla siyang napasigaw sa tuwa, “Hindi, hindi! I mean, no, no! Hindi na ako kukuha ng coach. Ikaw na lang magturo sa akin.”“Actually, okay ka na rin naman. Hindi rin naman ako ganun kagaling para magturo nang todo.”“Huwag kang ganyan. Super weak ako. As in, number one sa pagka-weak. I really need your guidance,” seryoso niyang sabi, halos i-downplay ang sarili.Kanina lang, problemado siya dahil feeling niya mas mababa siya. Ngayon, todo-baba na ang ginagawa niya sa sarili niya.Biglang naging buhay na buhay si Xander. Ginamit niya ang t
Nakatingin nang seryoso si Harmony sa screen ng cellphone niya, mabilis ang paggalaw ng daliri habang sinasagot ang exam.Mabilis lumipas ang dalawampung minuto at kusa nang nag-submit ang exam system.“End of the first round. We will now compute the scores,” sabi ng host na galing sa student coun
Pakiramdam ni Harmony ay tuluyan na siyang nawalan ng katinuan. Kung ni hindi man lang pinagpala ang pagkapanganak niya, ano pa ang silbi ng buhay niya sa mundong ito?Palagi siyang may pakiramdam na may utang siya sa kanila, kaya heto na, isosoli na niya ang buhay na 'yon.Isang malamig na liwana
Harmony: “Bakit ang totoo mo magsalita… *shy expression emoji*Sammy: “Pero seryoso, bagay talaga kayo ni Professor Darien.”Bagay ba?Hirap paniwalaan ni Harmony na ang salitang ‘bagay’ ay pwedeng gamitin para sa kanila ni Darien.Sammy: “Nung nakatayo kayo na magkatabi, hawak mo ‘yung trophy,
Sa Teal City, nakabalik na si Darien sa hotel. Pagpasok niya, binuksan niya agad ang ilaw at ini-on ang heater. Tinanggal niya ang coat niya.Dahil paalis na siya bukas, inimbitahan siya ng mga lider ng Medical University para mag-dinner. Sinabi niyang hindi siya umiinom, kaya hindi na rin siya pin







