Chapter 7

Inabot ni Darien ang papel at, nang mabasa niya ang salitang “intrauterine early pregnancy,” bahagyang nag-iba ang tingin niya.

Si Harmony ay buong panahong minamasdan ang reaksyon niya. Nang makita niyang matagal na itong nakatitig sa papel at walang sinasabi, agad siyang kinabahan. Nagmadali siyang magpaliwanag. “Professor Darien, sa 'yo po ‘yung bata. Ikaw lang po ang naging lalaki sa buhay ko.”

Pagkatapos niyang sabihin iyon, namula agad ang mukha niya.

Doon lang inalis ni Darien ang tingin niya mula sa papel at tumingin sa kanya. Kaya pala, mula pa lang kanina, sobra na ang kaba ng dalaga.

Dalawampu’t isang taong gulang lang si Harmony, isang simpleng estudyanteng wala pang masyadong karanasan sa buhay. Sa sandaling nalaman niyang buntis siya, siguradong nalito at natakot siya. Kung hindi lang dahil sa wala na siyang ibang mapuntahan, malamang hindi rin niya siya tatawagan.

Mumurahin sana ni Darien ang sarili. Isang gabi ng kawalan ng kontrol, nasira niya ang buhay ng isang batang babae.

Maingat niyang ibinaba ang medical results sa mesa at mahinahong nagtanong, “Ano ang balak mo?”

Masyado siyang kalmado kaya hindi agad nakasagot si Harmony. Hindi niya mahulaan ang iniisip nito. Pero nagsabi pa rin siya ng totoo at umiling. “Hindi ko po alam. Natatakot po ako.”

Napansin ni Darien kung paano patuloy na pinaglalaruan ni Harmony ang mga daliri niya. Naramdaman niya ang awa.

“Normal lang na matakot ka. Kahit sino sa edad mo, kapag nangyari ito, siguradong matatakot din.”

Hindi kumibo si Harmony, nakayuko lang.

Nagpatuloy si Darien, “Bata ka pa, 21, at nag-aaral pa. Sa ngayon, pinakaimportante sa 'yo ang studies mo. Kaya sa tingin ko, ang pinaka-practical na desisyon ay ipa-abort ang bata.”

Expected na niya ito, pero nang marinig niya mismo, kumirot ang dibdib ni Harmony. Mahina siyang nagsalita, “Hindi ko po kayang sabihin sa parents ko. Kailangan po ng pirma ng guardian para sa operation.”

Napansin ni Darien ang bahagyang panginginig ng pilik-mata niya.

“Unang-una, gusto ko humingi ng sorry. Uminom ako nung gabing ‘yon at nawalan ng control. Mali ‘yon. Ako ang mas matanda, dapat ako ang naging responsable.”

Namula ulit ang mukha ni Harmony at mabilis siyang umiling, “Kasalanan ko rin naman po…”

Kung magpapasya siyang ipa-abort, sabi ni Darien, “Sasamahan kita mula umpisa hanggang matapos. Ako ang bahala sa lahat ng gastos at pag-aalaga mo hanggang makabawi ka. Siguraduhin kong hindi ka mahihirapan.”

Sa tinig niyang kalmado at mahinahon, parang bahagyang gumaan ang bigat na nasa dibdib ni Harmony. At least, may taong puwede niyang makausap at maasahan.

Tahimik siyang tumango. “Sige po.”

Tila nabawasan ang bigat sa loob niya. Ang mga problema niya, gastos, pirma, at pag-aalaga, lahat sinagot na.

Pero nagulat siya nang bigla pa siyang nagsalita si Darien, “Hindi pa ako tapos. May isa pa akong offer.”

“Po?” Nagulat siya. “May isa pa?”

Tumingin ito sa kanya, at diretsahang sinabi, “Pwede tayong magpakasal.”

Ha???

Napanganga si Harmony. Tinitigan niya si Darien para siguraduhing hindi siya nagkakamali ng dinig.

Pero seryoso lang ang expression ni Darien, walang halong biro.

“Malaki ang epekto ng abortion sa katawan. Kung magpapakasal tayo, puwedeng iluwal ang bata nang maayos. Ako ang bahala bilang asawa at ama. Tungkol naman sa pag-aaral mo, puwede kang mag-leave ng kalahating taon sa huling parte ng pagbubuntis. Pagkatapos ng panganganak at pagpapahinga, saka ka bumalik sa school. Ako ang mag-aalaga sa baby. Sa bahay, tutulungan pa kita sa studies mo. Promise, hindi maaapektuhan ang pag-aaral mo.”

Nagkatinginan sila, at nakita ni Darien ang labis na pagkagulat sa mga mata ng dalaga.

Nagpatuloy siya, “Alam kong mas matanda ako sa 'yo, pero sa isang banda, advantage din ‘yon. Mas may experience ako. Mas marami akong maituturo sa 'yo, at mas madali kong maiiwas kang maligaw ng landas. Tsaka, early retirement din ako kaysa sa 'yo.”

“Seriously?” Napa-facepalm si Harmony sa loob-loob niya. Joke ba ‘to? Sino ba ang may pakialam sa retirement?

Hindi pa siya nakaka-recover sa shock nang mapansin niyang, sa loob lang ng ilang minuto, tanggap na agad ni Professor Darien ang pagiging ama, tapos may ready-made plan pa, kasal, pag-aaral, pagpapalaki ng anak, lahat. Kompleto.

Sobrang advance mag-isip si Professor.

“Professor Darien, please stop joking…” mahina niyang sabi.

“I'm not joking.”

Diretsahan at seryoso ang boses ni Darien. Nanigas ang mukha ni Harmony.

“Sige, ipakilala ko na sarili ko ng maayos. Darien, 29 years old, taga-Lilac City, PhD graduate, professor ngayon sa Lilac City Union Medical College. Medyo okay ang sweldo, sapat para sa pamilya. Wala pa akong sariling bahay pero anytime pwede akong bumili. Nakakotse ako, hindi ako naninigarilyo o umiinom, hindi rin kahit kailanman nanakit ng babae. Mahilig ako magbasa at tumakbo. Yung mga magulang ko may maliit na negosyo, at may sapat silang ipon, kaya walang problema sa retirement. Hindi mo na rin kailangan tumira kasama ng in-laws. Medyo busy ako ngayon sa work, pero kapag naging stable na, may oras ako tuwing weekends at sa holidays.”

Literal na parang resume.

Kung may ibang taong nakarinig, baka akala nila nasa blind date sila.

Para bang tinamaan ng kidlat si Harmony. Wala siyang nasabi.

Nakita ito ni Darien pero kalmado pa rin siya. “Tingnan mo kung pasado ako sa standards mo sa isang partner.”

Pasado? Higit pa. Parang tinamaan siya ng swerte.

Si Professor Darien, sobrang bait, sobrang responsable… at sinabing gusto siyang pakasalan?

Nakapikit si Harmony at pinisil ang sarili sa ilalim ng mesa.

Aray.

Hindi siya nananaginip.

Tumingin siya kay Darien. Napagtanto niyang hindi biro ito. Seryoso ito.

Pero… kasal?

Parang napakalayo pa ng konseptong ‘yon sa kanya. Wala pa sa plano niya ‘yan. Mas mahirap pa ito kaysa sa pagpapa-abort.

Maingat siyang nagsalita, “Professor Darien, puwede ko po bang pag-isipan muna?”

“Gaano katagal?”

“Bibigyan ko po kayo ng sagot bago mag-Monday.”

“Okay,” sagot nito.

Pero hindi na niya inabot ang Lunes. Pag-uwi pa lang niya, saktong pagbukas niya ng pinto, narinig niya agad ang usapan nina Ranna at Harold sa loob.

“Gusto ko ng bagong sapatos,” sabi ni Harold.

“Hindi ba kakabili mo lang?” tanong ng ina.

“Nasira kahapon habang nagba-basketball.”

“Magkano?”

“14,000 plus.”

“Ang mahal naman, anak! Hindi naman kailangang gumastos ng ganun kalaki sa sapatos,” mahinang protesta ni Ranna.

“Mas mahal pa nga ‘yung sa mga kaklase ko. Nakakahiya na sa school. Pero kung ayaw niyo, ‘wag na lang. Sanay na rin akong pagtawanan.”

Agad sumagot si Ranna, “Sige na, sige na. Bibilhan kita. Huwag ka nang malungkot.”

Nanigas si Harmony sa kinatatayuan niya.

Alam niyang hindi sila mayaman. Full-time housewife si Ranna na kumikita lang ng kaunti sa pagbebenta ng handicrafts. Si Jaime naman ay simpleng opisyal sa barangay. Mula pagkabata, lagi siyang pinapaalalahanan na mahirap sila. Wala raw dapat masayang na pera. Kaya kahit allowance niya sa school, minsan ilang buwan siyang walang natatanggap.

Kapag kailangan niya ng pera, kailangan pa niyang mag-ipon ng lakas ng loob bago manghingi. At kadalasan, may kasamang sermon.

Ngayon, isang iglap lang, si Harold may sapatos na worth fourteen thousand. Samantalang siya, halos ilang buwan ‘yung halagang ‘yon.

Parang biglang nawala ang hangin sa paligid. Hindi siya makahinga.

Bigla na lang siyang nagkaroon ng matinding kagustuhang tumakas. Tumakas sa pamilyang ‘to. Sa bahay na ‘to.

At ang unang taong pumasok sa isip niya ay si Darien. Siya na lang ang tanging pwede niyang sandalan.

Lumabas siya ng bahay, bumaba sa harap ng building, at kinuha ang cellphone.

Tinawagan niya ang number ni Darien.

“Hello,” sagot ng lalaki, ang boses niya ay kasing kalmado pa rin.

“Professor Darien…” Nang marinig niya ang boses na ‘yon, biglang napuno ng luha ang mata ni Harmony. Mahigpit niyang hinawakan ang cellphone, sabay nanginginig na nagsalita.

“Let’s get married.”