LOGINในตอนนี้ไม่มีคำพูดใดๆ ออกมาจากปากมิรินเลยสักคำ วิคเตอร์จึงคุกเข่าลงตรงหน้าเธอพร้อมกับมอบช่อดอกไม้ให้แต่มิรินยังไม่ยอมรับไว้เธอยังยืนนิ่งมองเขาที่ส่งสายตาละห้อยมาให้ " คนดีพี่รู้นะว่าที่ผ่านมาพี่ทำไม่ดีกับเธอเอาไว้มาก พี่อยากจะขอโทษและขอโอกาสจากเธออีกสักครั้งให้เราได้เริ่มต้นกันใหม่ได้ไหมครับ พี่สัญญาว่าต่อจากนี้พี่จะตั้งใจรักเธอให้ดีไม่ให้เธอต้องเสียใจอีก แต่งงานกับพี่นะ " มิรินน้ำตาไหลอาบแก้มเมื่อได้ฟังคำนั้นจากปากเขา คำที่เธอเคยเฝ้ารอที่จะได้ยินมันมาตลอดแต่เขากลับมาพูดในตอนที่เธอไม่มีความหวังกับเรื่องนี้แล้วหรือเขาตั้งใจจะเอาคืนเธอถ้าหากเป็นแบบนั้นรอบนี้เธอคงต้องตายจริงๆ แน่นอน " แล้วคุณพาไลคู่หมั้นของพี่ล่ะคะ พี่ทำแบบนี้แล้วเธอจะรู้สึกยังไง มิรินไม่อยากเป็นมือที่สามของใครหรอกนะคะ " ด้วยความที่เป็นผู้หญิงด้วยกันเธอเองไม่ได้อยากแย่งแฟนของใครหรอกนะลูกคนเดียวเธอก็สามารถเลี้ยงให้เติบโตอย่างมีคุณภาพได้ " พี่กับพาไลเราไม่เคยรู้จักกันเลยด้วยซ้ำ พี่รู้จักเธอแค่วันนั้นวันเดียวมัมพาเธอมาที่บ้านแล้วหลังจากคืนนั้นพี่ก็ปฏิเสธเธอกับแม่ของเธอไปแล้วเรื่องของเราก็ไม่ได้สานต่อ พี่มีแค่
วันนี้คือวันสิ้นปีที่ใครหลายคนมีความสุขกันแตกต่างจากมิรินที่ไม่ได้รู้สึกถึงความสุขนั่นเลย เธอลูบท้องน้อยๆ ของตัวเองเบาๆ เพื่อทักทายลูกของเธอที่กำลังเจริญเติบโตขึ้นทุกวัน เธอเจ็บจากพ่อของลูกแต่ก็ยังยิ้มได้ทุกวันนี้เพราะลูกที่อยู่ในท้องนี่แหละ" ลูกจ๋าแม่รอวันที่เราสองคนจะได้เจอกันอยู่นะ " มิรินบอกพร้อมกับมองออกไปรอบๆ สวนสาธารณะที่เธอมานั่งเล่นเป็นประจำ ตั้งแต่ที่รู้ว่าตัวเองมีเด็กอยู่ในร่างกายเธอก็พยายามดูแลตัวเองเป็นอย่างดีพร้อมกับเงินเก็บก้อนโตที่ตัวเองเก็บมาทั้งชีวิตเธอกะว่าจะหยุดงานสักปีสองปีเพื่อดูแลเขาให้ได้เต็มที่ ตอนนี้โปรเจคตกแต่งภายในของคฤหาสน์วชิรวิทย์ก็ได้จบลงไปแล้ว ตอนนี้เธอกลายเป็นผู้หญิงที่ว่างงานเพราะตัดสินใจลาออกจากบริษัทเธอไม่อยากเครียดไม่อยากกดดันจากอะไรทั้งนั้นอยากตั้งใจดูแลเจ้าตัวเล็กเป็นอย่างดี ในระหว่างที่เธอกำลังคิดอะไรเพลินๆ โทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น" พี่มิรินคืนนี้เรามาฉลองคืนข้ามปีด้วยกันนะคะ แป้งจองร้านอาหารเอาไว้แล้วบรรยากาศดีมากเลยค่ะเราออกมาดูพลุข้ามปีด้วยกันนะ จะได้พาหลานออกมาเปิดหูเปิดตาไงคะพี่ดาวก็จะมาด้วยกันเดี๋ยวแป้งกับพี่ดาวไปรับ " แป้งร่
เวลาผ่านไป 1 สัปดาห์เต็มๆ ที่มิรินไม่มาหาเขาที่บริษัทเลยจนตอนนี้เขาหงุดหงิดและพาลทุกคนไปหมดแม้แต่เลขาหน้าห้องก็ยังเข้าหน้าเขาแทบไม่ติดไม่ว่าใครจะส่งงานแบบไหนมาทั้งที่มันดีอยู่แล้วเขาก็สั่งแกยับอย่างคนเอาแต่ใจจนพนักงานในบริษัทเริ่มกลัวเขาไปหมด " ทำอะไรของเธออยู่นะหายไปเลย " เขาต่อสายหาเลขาหน้าห้องทันทีและแตงโมก็รีบรับสายเพราะช่วงหลังมานี้เธอทำอะไรก็ไม่ถูกใจผู้เป็นเจ้านายเอาเสียเลยหงุดหงิดเหมือนกับคนท้องไม่มีผิด " คุณแตงโมเช็คให้ผมหน่อยว่าวันนี้คุณมิรินได้เข้าไปทำงานที่บ้านของผมหรือเปล่า "" ได้ค่ะสักครู่นะคะ " เวลาผ่านไปไม่นานแตงโมจึงเข้ามารายงานเจ้านายว่าวันนี้คุณมิรินไม่ได้เข้าไปที่นั่น นั่นยิ่งทำให้วิคเตอร์กระวนกระวายใจจนไม่อาจนั่งติดเก้าอี้ได้อีกต่อไป " พวกมึงว่างไหมวะออกมาดื่มเป็นเพื่อนกูหน่อย " วิคเตอร์ตัดสินใจพิมพ์เข้าไปในแชทกลุ่มแล้วทุกคนก็เปิดอ่านพร้อมกัน นี่เป็นครั้งแรกในรอบเดือนที่เขาตัดสินใจออกไปเที่ยวกลางคืนอีกครั้งเพราะตลอดมาเขาเอาแต่ทำงานอย่างบ้าคลั่งแต่ตอนนี้เขาเอาแต่คิดเรื่องมิรินจนจะเป็นบ้าจริงๆ อยู่แล้ว " ได้ เย็นนี้เจอกันร้านประจำของเราเดี๋ยวกูขอ
มิรินมายืนอยู่หน้าบริษัทของวิคเตอร์อีกครั้งแต่ครั้งนี้เธอมาด้วยอาการประหม่าเล็กน้อยเพราะไม่รู้ว่าคำตอบที่ได้รับมันจะออกมายังไง เธอเดินมาเรื่อยๆ จนถึงหน้าห้องของเขาก็เจอกับคุณแตงโมเลขาหน้าห้องที่เธอคุ้นเคย " อ้าว คุณมิรินมาหาคุณวิคหรอคะ เอ๊ะเหมือนจะไม่ได้นัดไว้ล่วงหน้าเลยใช่ไหมคะ " แตงโมถามพร้อมกับส่งรอยยิ้มไปให้เธอเองก็ลำบากใจที่จะปฏิเสธเพราะก่อนหน้านี้คุณวิคเตอร์ได้กำชับเอาไว้ว่าถ้าหากคุณมิรินมาและไม่ได้นัดล่วงหน้าจะไม่ให้เข้าพบ " ค่ะ มิรินไม่ได้นัดไว้เลยค่ะรบกวนคุณแตงโมถามคุณวิคเตอร์ให้หน่อยได้ไหมคะว่าพอจะมีเวลาว่างสักครู่ไหม " แตงโมมองหน้าของมาลิตาที่ตอนนี้ไม่ค่อยสู้ดีเท่าไหร่นักจึงตัดสินใจต่อสายหาเจ้านายของตัวเองทันทีทั้งที่ท่านสั่งไว้ก่อนหน้านี้แล้ว พร้อมกับกดเปิดลำโพงเพื่อให้มาลิตาได้ฟังไปพร้อมกัน " คุณวิคคะคุณมิรินมาขอพบค่ะ "" ได้นัดไว้หรือเปล่าครับ " วิคเตอร์ถามออกไปเขาจำได้ว่าไม่ได้นัดเธอเอาไว้แต่ก็ดีใจที่เธอมาหาเพราะเขาก็คิดถึงเธอแทบขาดใจแล้วเหมือนกันไม่ได้เจอกับเธอแค่วันเดียวรู้สึกคิดถึงบอกไม่ถูก แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังคงต้องทำเป็นเข้มสงวนท่าทีเอาไว้ " ไม่
เช้าวันต่อมาที่มิรินตื่นมาอย่างงัวเงีย เธอรู้สึกไม่สดชื่นเอาเสียเลยมันพะอืดพะอมไปหมดหรือเป็นเพราะเมื่อคืนเธอดื่มมากเกินไป เธอพยายามพาร่างกายที่แทบไม่ไหวของตัวเองเข้าไปอาบน้ำจนเสร็จเรียบร้อยจากนั้นจึงเรียกดาวรุ่งให้มารับเพราะเธอไม่สามารถไปเองได้ด้วยความที่ปวดหัวมากเกินไปอีกทั้งยังรู้สึกจะอ้วกอยู่ตลอดเวลา เมื่อดาวรุ่งมาถึงทันทีที่เธอเปิดประตูโลกทั้งใบก็ดับมืดลงไปเลย " เฮ้ย! มิริน!!! " ดาวรุ่งรีบขอความช่วยเหลือจากนิติของคอนโดให้มาช่วยพยุงตัวของมิรินขึ้นรถเก๋งของเธอเพื่อพาเพื่อนสาวไปยังโรงพยาบาลจากนั้นจึงส่งข้อความหาแป้งร่ำในขณะที่รอมิรินในห้องฉุกเฉิน แป้งร่ำที่เห็นข้อความแล้วจึงรีบมาที่นี่ทันทีพร้อมกับอานนท์เพราะทุกเช้าอานนท์ต้องแวะไปส่งเธอที่ทำงานก่อนที่เขาจะไปทำงานของตัวเองเสมอ " พี่ดาวพี่มิรินเป็นยังไงบ้างคะแป้งตกใจหมดเลย " แป้งร่ำที่วิ่งมาอย่างหน้าตาตื่นรีบถามทันทีปกติพี่มิรินแข็งแรงจะตายตั้งแต่เธอทำงานด้วยมาตั้งหลายปียังไม่เคยเห็นเป็นลมแบบนี้เลยสักครั้งแล้วตอนนี้ดาวรุ่งก็ใบหน้าไม่สู้ดีนัก" พี่ก็ไม่รู้เหมือนกันหมอยังไม่ออกมาเลย ตอนพี่เปิดประตูเข้าไปยัยมิรินก็สลบพอดีหน้
อยู่ๆ ไฟในงานก็ดับมืดลงพร้อมกันกับที่เสียงเพลงอวยพรวันเกิดได้ดังขึ้น วิคเตอร์หันไปตามแสงเทียนที่เขาคิดว่าคนที่ถือมาอาจจะเป็นคนที่เขาคิดเอาไว้แต่กลับไม่ใช่เลย เมื่อคนที่ถือเค้กมคือพาไล เมื่อเพลงอวยพรวันเกิดจบลงแสงไฟจึงสว่างไสวขึ้นอีกครั้ง " สุขสันต์วันเกิดนะคะพี่วิค พาไลขอให้พี่มีความสุขมากๆ นะคะ อธิษฐานแล้วเป่าเค้กนะ " วิคเตอร์ยิ้มรับเพราะคนในงานนั้นมีมากมายหากเขาทำหน้าบูดบึ้งก็ใช่เรื่อง เขาจึงหลับตาลงแล้วอธิษฐานในสิ่งที่อยากได้ซึ่งก็มีอยู่แค่เรื่องเดียวที่ใจของเขาจดจ่ออยู่ในตอนนี้นั่นก็คือเรื่องของมิริน หลังจากนั้นจึงลืมตาแล้วเป่าเทียนจนไฟที่สว่างไสวบนเค้กดับมอดไปหมด " เย้!!!! " เสียงเฮฮาดังขึ้นมาอีกครั้งอย่างครึกครื้นพร้อมกันกับที่แต่ละคนมอบของขวัญวันเกิดให้กับเขา เขารับของขวัญอย่างไม่หวาดไม่ไหวโดยมีพาไลที่เป็นคนรับหน้าที่เอาของขวัญที่เขาได้จนล้นมือไปวางไว้ให้ มิรินที่ลงมาถึงหน้างานเป็นจังหวะเดียวกันที่ไฟดับลงมืดสนิทพอดีเธอยืนดูอยู่ห่างๆ จึงได้เห็นว่าคนสำคัญของเขาอย่างคุณพาไลกำลังเข้ามามีบทบาทในชีวิตของเขาจริงๆ และการที่เธอมองอยู่ไกลๆ แบบนี้เลยได้เห็นว่าเขาสองคนเห
" ยัยมิรินแกพาฉันไปถ่ายรูปหน่อยสิมุมท้ายเรือก็ได้ " ดาวรุ่งเอ่ยชวนมิรินทันทีความจริงเธอไม่ได้อยากไปถ่ายรูปอะไรมากนักหรอกแต่เธออยากตีตัวออกห่างจากระยะสายตาของไตรภพต่างหาก ดูสิเอาแต่จ้องมองเธออยู่อย่างนั้นทั้งที่เขาใส่แว่นดำและนอนบนเปลแต่ทว่าเธอรู้ว่าเขากำลังจ้องมองเธออยู่ มิรินแปลกใจในความร้อนรน
วิคเตอร์ถึงกับช็อคไปกับคำตอบของเธอ เขาไม่คิดว่าเธอจะตอบตรงขนาดนี้ อีกอย่างมิรินที่เขารู้จักถนอมน้ำใจเขามากเรียบร้อยอ่อนหวานคำพูดแบบนี้ไม่เคยออกมาจากปากเธอเลยสักครั้ง แต่ดูมิรินในตอนนี้สิกล้าคิด กล้าพูด กล้าทำไปซะหมด แป๊ะ แป๊ะ แป๊ะ... แมนปรบมืออย่างชอบใจไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนพูดแบบนี้กับวิคเ
ดาวรุ่งทนมองเห็นผู้ชายที่หน้าด้านสองคนนี้ต่อไปไม่ไหวแล้วเธอจึงพูดตอบขึ้นมาแทนเพื่อนสาวของตัวเอง " ไม่สะดวกค่ะ วันนี้อยากนั่งกันแค่เรา " ดาวรุ่งเอ่ยปากไล่ทางอ้อมทันที เธอรู้ดีว่าอานนท์คือลูกค้าคนสำคัญของบริษัทที่เพื่อนเธอไม่สามารถปฏิเสธได้ แม้ตอนนี้จะไม่ใช่ในเวลางานแต่ในอนาคตก็ยังต้องเจอกัน
" ไอ้วิคมึงรู้ไหมว่าวันนี้กูไปเจอใครมา " อานนท์รีบถามเข้าประเด็นทันทีที่วิคเตอร์มาถึงผับที่นัดกันไว้เขาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ปลดกระดุมสามเม็ดเผยให้เห็นแผงอกล่ำแล้วถลกแขนเสื้อขึ้นมาครึ่งหนึ่งเพื่อความสบายพร้อมกับกางเกงสแล็คผ้าเนื้อดีเพราะเขาเพิ่งออกมาจากออฟฟิศแล้วดิ่งตรงมาเลย วิคเตอร์ในตอนน





![มาเฟียร้าย [ ขัง ] รักเมียเด็ก](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

