ตอนที่ 6 แค่คนคุย

    วิคเตอร์ถึงกับช็อคไปกับคำตอบของเธอ เขาไม่คิดว่าเธอจะตอบตรงขนาดนี้ อีกอย่างมิรินที่เขารู้จักถนอมน้ำใจเขามากเรียบร้อยอ่อนหวานคำพูดแบบนี้ไม่เคยออกมาจากปากเธอเลยสักครั้ง แต่ดูมิรินในตอนนี้สิกล้าคิด กล้าพูด กล้าทำไปซะหมด 

แป๊ะ แป๊ะ แป๊ะ... 

    แมนปรบมืออย่างชอบใจไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนพูดแบบนี้กับวิคเตอร์ได้เลยสักคน ที่สำคัญดูเหมือนว่าเพื่อนของเขาจะไม่ได้มีท่าทีโกรธเธอเลยด้วยดูเหมือนมันจะตกใจเสียมากกว่าจนพวกเขาอดขำไม่ได้

" สุดยอดเลยครับน้องมิริน เจอของจริงเข้าแล้วนะเพื่อน " 

    มิรินไม่แม้แต่จะมองหน้าเขาแต่เธอรีบหมุนขวดทันทีแล้วมันก็ไปตกอยู่ที่ไตรภพ 

" พี่เลือกตอบครับน้องมิรินถามมาได้เลย "

ไตรภพบอกออกไปเขาคิดว่าเขาตอบเธอได้อยู่แล้ว 

" อยากให้คุณเล่าประสบการณ์ความรักที่ห่วยแตกที่สุดให้ฟังหน่อยค่ะ "

    มิรินใช้คำว่าคุณถามออกไปอย่างห่างเหินในขณะที่แต่ก่อนเธอเรียกพวกเขาว่าพี่ทั้งนั้น ในตอนนี้เธอมองหน้าไตรภพเริ่มจะเป็นภาพซ้อนแล้วเพราะวิสกี้ตัวแรงที่เธอดื่มไปสองแก้วติดมันเริ่มออกฤทธิ์แล้วสิ 

" จริงๆ มันก็ไม่ได้ห่วยแตกซะทีเดียวหรอกพี่ว่าสิ่งที่ห่วยแตกที่สุดในความสัมพันธ์น่าจะเป็นพี่เองมากกว่า พี่มันคนเจ้าชู้พี่เองก็รู้ตัวดีนะแล้วเด็กในสต๊อกของพี่ก็มาวีนเด็กอีกคนของพี่แล้วพอพี่ไปจัดการเธอเธอก็ไม่ฟังอะไรทั้งนั้นทะเลาะกันยกใหญ่ก็เลยจบกันไปแบบไม่สวย "

" เหมือนกันไม่มีผิด "

    ดาวรุ่งพูดขึ้นมาเพื่อนกันนิสัยก็เหมือนกันขนาดนี้เลยสินะ ส่วนไตรภพมองหน้าดาวรุ่งนิ่งๆ แล้วไม่พูดอะไรเขาเริ่มเล่นเกมอีกครั้งแล้วปากขวดไปตกอยู่ที่มิรินอีกครั้งจนเธอต้องชี้มาที่ตัวเองพร้อมกับคิดในใจ โกงป๊ะเนี่ย!

" อีกแล้วหรอคะ รอบนี้รอบสุดท้ายนะคะเล่นไม่ไหวแล้วขอเป็นคนดูอยู่ห่างๆ ดีกว่า คุณถามมาเลยค่ะ "

    มิรินบอกออกไปเธอจะไม่ตั้งคำถามอะไรทั้งนั้นเธอจะเป็นคนตอบตอบได้ก็ตอบตอบไม่ได้ก็จะไม่ตอบ 

" โอเค คำถามสุดท้ายนะครับพี่อยากให้เราตอบนะเพราะรอบสุดท้ายของเธอแล้ว พี่จะถามว่าอยากบอกอะไรกับแฟนเก่าไหมครับ "

    ไตรภพพุ่งเข้าตรงประเด็นทันที เขารู้ดีว่าตอนนี้เพื่อนของเขารู้สึกยังไง มิรินถอนหายใจกับคำถามนี้ก่อนที่จะตัดสินใจมองหน้าวิคเตอร์เพียงเสี้ยววินาทีแล้วพูดออกไป

" มีค่ะงั้นส่งคำอวยพรแทนแล้วกันนะคะ ขอให้เดินออกไปตกท่อระบายน้ำ ขอให้งานมีแต่เรื่องปวดหัว ขอให้ชีวิตมีแต่ความยุ่งเหยิง เรื่องสุขภาพขอให้นั่งๆ อยู่ก็เป็นริดสีดวงนั่งอึ๊ก็ขอให้ลำบากจะเดินไปไหนก็ขอให้แสบตูด "

    วิคเตอร์ถึงกับสำลักแอลกอฮอล์ที่กำลังกระดกลงคอพร้อมกับมองหน้าเธออย่างเอาเรื่อง นี่เธอแช่งเขาได้จริงๆ หรอเดี๋ยวเถอะเดี๋ยวจะโดนไม่ใช่น้อย 

แค่ก! แค่ก! แค่ก! 

" ถึงกับสำลักเลยหรอวะ ไงมึงน้องมันอวยพรถึงเครื่องดีไหมล่ะ จุกๆ ครับเพื่อน "

    อานนท์พร้อมกับทุกคนในโต๊ะหัวเราะชอบใจ แม่กระต่ายน้อยน่ารักในวันนั้นกลายเป็นแม่เสือสาวที่ปราบราชสีห์ซะอยู่หมัดในวันนี้แล้วสินะ 

" นี่เธอถึงกับแช่งฉันขนาดนี้เลยหรอ "

สรรพนามที่เปลี่ยนไปจากพี่กลายเป็นฉันเสียแล้ว 

" ไม่นะคะ ฉันไม่ได้ว่าคุณนะ อ่อ พอดีฉันไม่ได้ถือว่าคุณเป็นแฟนเก่า คุณก็แค่คนคุย เราเป็นได้มากสุดก็แค่นั้นหรือไม่จริงคะ "

    วิคเตอร์ได้แต่ข่มความหงุดหงิดเอาไว้ในอก หากอยู่กันสองคนเขาคงจับเธอกดจมเตียงไปแล้วพยศดีนัก 

" ระวังจะแพ้ทางคนคุยนะครับ "

วิคเตอร์บอกออกไปอย่างคนไม่ยอมแพ้ 

" ยากค่ะ เพราะไม่ได้คุยแค่คนเดียวเอาอะไรมาแพ้คะ ขอตัวเข้าห้องน้ำแป๊บนึงนะคะทุกคน "

    คราวนี้มิรินมองหน้าเขาพร้อมกับรอยยิ้มแห่งชัยชนะแล้วจึงขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนเพราะเธอรู้สึกเหมือนจะไม่ไหวเลยอยากล้างหน้าล้างตาให้สดชื่น

    วิคเตอร์กำหมัดแน่นพร้อมกับลุกขึ้นยืนเต็มความสูงหลังจากที่มิรินเดินออกไปแล้วสักพัก 

" กูออกไปดูดบุหรี่ก่อนนะ "

    เขาทำทีเดินออกไปหน้าร้านซึ่งมันก็คนละทางกับที่มิรินเดินไปทุกคนจึงวางใจว่าสองคนนั้นคงไม่ได้ไปด้วยกัน แต่ทว่าวิคเตอร์เขากลับรู้ทางหนีทีไล่ของผับนี้เพราะมันเป็นผับที่พี่ชายเขามีหุ้นส่วนด้วยและมีแค่คนสนิทเท่านั้นที่รู้ เขาจึงเดินอ้อมไปอีกฝั่งเพื่อไปดักรอเธอที่หน้าห้องน้ำ 

    มิรินเมื่อเธอเปิดประตูออกมาจากห้องน้ำเธอก็ต้องตกใจตาโตเมื่อวิคเตอร์จับเธออุ้มขึ้นพาดบ่าทันทีโดยไม่พูดไม่จาพร้อมกับเดินไปที่ห้องเก็บของห้องหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากที่นี่ 

" นี่คุณจะทำอะไรของคุณปล่อยนะ "

    ด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์บวกกับที่เขาจับเธอพาดบ่าแล้วให้เธอห้อยหัวอยู่แบบนี้เธอจึงรู้สึกพะอืดพะอมแทบไม่มีแรงต่อว่าเขาด้วยซ้ำ วิคเตอร์เขาทำเพียงเดินย่างสามขุมไปเรื่อยๆ โดยที่ไม่พูดอะไรจนท้ายที่สุดก็มาถึงห้องเก็บของห้องหนึ่ง เขาจึงผลักประตูเข้าไปพร้อมกับลงกลอนอย่างแน่นหนาแล้ววางเธอลงจากนั้นก็ดันตัวเธอไปจนชิดผนังห้องตามด้วยตัวเขาที่เข้ามาบดเบียดเธออย่างรวดเร็วรวบมือทั้งสองข้างของเธอเอาไว้ด้วยมือข้างเดียวของเขาและพันธนาการเอาไว้เหนือศีรษะ 

" ทำไมอยู่ใกล้ฉันมันจะตายหรอ "

" ใช่ ฉันรังเกียจไม่อยากอยู่ใกล้คุณเลยแม้แต่วินาทีเดียว ปล่อยฉันออกไปนะไอ้บ้า! "

    มิรินหัวใจเต้นแรงกับการกระทำที่แสนอุกอาจของเขาแต่ถึงแม้ว่าเธอจะกลัวแต่เธอก็อยากด่าเขามากกว่าอยากด่าให้สมกับที่เขาเคยทำให้เธอต้องเจ็บ 

    วิคเตอร์โน้มตัวลงมากำลังจะประกบจูบเธอแต่ทว่ามิรินเธอกลับหันหน้าหนีแสดงความรังเกียจ นั่นจึงทำให้ริมฝีปากของวิคเตอร์ไปจรดอยู่ที่แก้มเนียนสวยของเธอแทน 

" หึ รังเกียจกันขนาดนั้นเลยสินะ "

" ถ้าเป็นไปได้ทำเป็นไม่รู้จักกันจะขอบคุณมากค่ะ อย่ามาทำรุ่มร่ามกับฉันแบบนี้ถ้าแฟนคุณมาเห็นเข้าฉันรับมือไม่ไหวหรอกนะคะ " 

    แฟนเขาที่เธอหมายถึงคือโยษิตา เธอยังจำนางแบบสาวคนนั้นได้ดีเพราะตอนนี้เธอเป็นได้แค่นางแบบปลายแถวไปแล้ว 

" หมายถึงใครล่ะ "

" อ่อ มีหลายคนจนนับนิ้วแทบไม่ทันเลยสินะคะ "

มิรินยังไม่วายพูดจาประชดประชันออกไปอีกเช่นเคย 

" หึ ใช่นับไม่ทันถ้าอย่างนั้นเธอนับแทนหน่อยก็แล้วกันแต่ใช้ตรงนี้นับนะ ฉันจะค่อยๆ เอาเข้าไปให้เธอนับทีละนิ้ว "

    มิรินถึงกับหายใจติดขัดเมื่อตอนนี้เขาค่อยๆ ใช้ปลายนิ้วเขี่ยไปมาบนหน้าท้องแบนราบของเธอโดยที่เธอไม่สามารถต่อกรได้ จากนั้นจึงค่อยๆ ไล้ลงมาเรื่อยๆ ท้ายที่สุดมันลงต่ำเกินกว่าที่เธอจะรับไหวแล้ว 

" คุณวิคเตอร์หยุดเดี๋ยวนี้ อย่าทำอะไรบ้าๆ นะ "