ตอนที่ 4 ตะลึง

" ไอ้วิคมึงรู้ไหมว่าวันนี้กูไปเจอใครมา "

    อานนท์รีบถามเข้าประเด็นทันทีที่วิคเตอร์มาถึงผับที่นัดกันไว้เขาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ปลดกระดุมสามเม็ดเผยให้เห็นแผงอกล่ำแล้วถลกแขนเสื้อขึ้นมาครึ่งหนึ่งเพื่อความสบายพร้อมกับกางเกงสแล็คผ้าเนื้อดีเพราะเขาเพิ่งออกมาจากออฟฟิศแล้วดิ่งตรงมาเลย วิคเตอร์ในตอนนี้คือผู้ชายที่ดูสุขุมนุ่มลึกน่าค้นหาแตกต่างจากเพลย์บอยเมื่อ 5 ปีก่อนอย่างสิ้นเชิง เขาดูโตขึ้นมากด้วยอายุตอนนี้ 30 ปีพอดีและไม่ค่อยสนใจผู้หญิงเหมือนแต่ก่อน ไม่ใช่สิต้องพูดว่าหลังจากคืนนั้นที่มิรินบอกเลิกไปทำเอาวิคเตอร์ซึมเป็นหมาหงอยไปพักหนึ่ง จากนั้นดูเหมือนว่าชีวิตของเขาจะมีแต่งานเป็นส่วนใหญ่ 

" อย่างมึงจะเจออะไรนอกจากสาวๆ สวยๆ "

    วิคเตอร์บอกออกไปพร้อมกับปัดมือเป็นเชิงบอกให้สาวๆ ที่มานั่งเป็นเพื่อนออกไป วันนี้เขาต้องการแค่มาดื่มคลายเครียดจากการทำงานอย่างหนักในช่วงนี้และเขาก็ตั้งหน้าตั้งตาดื่มจริงๆ

" เฮ้ยมึงหยุดดื่มก่อนสิวะ ฟังกูก่อน วันนี้กูไปเจอสาวสวยคนนึงมามึงต้องคาดไม่ถึงแน่ว่าจะได้กลับมาเจอกันอีก เธอสวยและเซ็กซี่มากจนแทบจำไม่ได้ พูดไปเดี๋ยวมึงก็ไม่เชื่อกูถ่ายรูปมาด้วยมึงดูนี่ดิวะ "

    อานนท์รีบเปิดรูปในโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูของตัวเองที่เขาแอบถ่ายเธอมาในหลากหลายอิริยาบถ แล้วยื่นให้วิคเตอร์เขามองภาพนั้นด้วยแววตาหลากหลายแม้จะตื่นเต้นแต่ก็ต้องเก็บทรง 

" แล้วมึงไปถ่ายเธอในห้องนอนได้ยังไง "

นี่คือคำถามแรกที่เขาถามแทนที่จะถามว่าไปเจอเธอได้ยังไง 

" ห้องนอนบ้านกูเองแต่มึงอย่าเพิ่งเข้าใจผิดนะกูจ้างบริษัทหนึ่งให้มาตกแต่งภายในให้เพราะน้องสาวกูกำลังจะกลับมาจากต่างประเทศ แล้วคนที่บริษัทส่งมาบอกว่าเป็นสถาปนิกสาวเมืองทองซึ่งก็คือเธอ มาลิตา อิฐศรเกรียงกุล ทีแรกส่งชื่อมากูก็ว่าคุ้นๆ แล้วแต่เพราะไม่ได้เจอกันมาหลายปีกูก็เลยจำชื่อจริงน้องมันไม่ได้แต่พอเห็นหน้าล่ะ ฮึ้ม! ใช่เลย "

    วิคเตอร์ขยายภาพถ่ายนั่นจึงได้เห็นชื่อบริษัทของเธอในแฟ้มเอกสาร ที่แท้เธอก็ทำงานอยู่บริษัทใหญ่ของคุณอาเขานี่เอง แต่แล้วยังไงล่ะในเมื่อเธอกับเขาก็จบกันไปแล้ว 

" เรื่องของเธอสิบอกกูทำไมเราจบกันไปนานแล้วหนิ "

    วิคเตอร์บอกราวกับคนไม่รู้สึกรู้สาอะไร อานนท์จึงได้แต่จ้องหน้าเพื่อนนิ่งๆ พร้อมกับมีคำถามมากมายในใจเพราะเขาไม่เชื่อเลยสักนิดว่ามันคิดแบบนั้นจริงๆ รวมถึงแมนและไตรภพเองก็ด้วย 

" ว๊าว คืนนี้มีสาวสวยที่ไหนมาวะ สวยแบบกินกันไม่ลงทั้งสามคนเลยว่ะ "

    ไตรภพพูดออกมาหลังจากที่กวาดสายตาไปเห็นสามสาวผู้มาใหม่ ทั้งสามคนสวยและเซ็กซี่ไม่ต่างกันทำให้อานนท์ แมนและวิคเตอร์หันมองไปตามๆ กัน 

" นั่น.....น้องมิริน "

    อานนท์บอกออกไปทันทีที่เขาจำได้ เธอแต่งตัวเซ็กซี่ขนาดนั้นทำไมเขาจะทำไม่ได้ 

    วิคเตอร์มองดูผู้มาใหม่ผ่านชั้นสองของผับตั้งแต่หัวจรดเท้าไม่มีตรงไหนเหมือนมิรินที่เขาเคยรู้จักเลยสักนิด ผู้หญิงตรงหน้าสวยเซ็กซี่และดูมั่นใจไม่เหมือนมิรินก่อนหน้านี้ที่ดูเรียบร้อยอ่อนหวาน แต่สำหรับเขาแล้วการแต่งกายภายนอกเป็นเพียงแค่ส่วนหนึ่งเท่านั้นสุดท้ายแล้วเขาก็เลือกผู้หญิงที่จิตใจอยู่ดี เพียงแต่ตอนนี้เขารู้สึกหงุดหงิดนิดๆ ที่ผู้ชายหลายคนในผับนี้เอาแต่มองเธอและเพื่อนของเธอราวกับจะกลืนกินเสียให้ได้ 

" แม่งสวยว่ะ สวยกระแทกตาทุกคนเลย "

    แมนบอกออกไปเขาคือชายโสดผู้รักสนุก 5 ปีก่อนเป็นยังไงตอนนี้ก็ยังเป็นอย่างนั้นรักสนุกไม่ผูกพัน 

" อ่าาา เหมือนพวกเราจะได้เห็นใกล้ๆ แล้ว "

    เพราะพวกเธอสามคนกำลังขึ้นมาที่ชั้นสองซึ่งผู้คนไม่ได้มากหน้าหลายตาเหมือนชั้นแรกแต่ก็ยังอยู่ในห้องเดียวกัน แค่มีการจัดวางโต๊ะไว้ห่างกันมากหน่อยเพื่อความเป็นส่วนตัวแค่นั้น 

    มิริน ดาวรุ่งและแป้งร่ำเมื่อพวกเธอเดินเข้ามาในผับก็เจอกับสายตาของผู้ชายหลายคนที่มองมาอย่างแทะโลมแต่พวกเธอก็ไม่ได้สนใจเพราะเจอสายตาแบบนี้บ่อยๆ อยู่แล้ว ยิ่งวันนี้พวกเธอแต่งตัวเซ็กซี่ขนาดนี้ไม่แปลกที่คนจะมอง ผับที่นี่คือที่ประจำของพวกเธอผับที่เธอไม่คิดจะไปเลยคือผับของคุณเวกัสและคุณวินซ์ซึ่งเธอรู้ดีว่าเป็นพี่ชายของเขาและเสี่ยงมากที่เธอไปแล้วจะต้องเจอหน้าเขาเธอจึงเลือกที่จะไม่ไปที่นั่นอีกเลย เมื่อมาถึงชั้นสองเธอนั่งที่โต๊ะที่จองเอาไว้หลังจากเอนกายพิงโซฟาตัวสวยกำลังจะเลือกเครื่องดื่มอยู่ๆ แป้งร่ำก็สะกิดเธอและดาวรุ่ง 

" พี่ดาวพี่มิรินแป้งรู้สึกว่าพวกเรากำลังโดนเพ่งเล็งอยู่ นั่นใช่คุณอานนท์ไหมคะ ลูกค้าของเราเมื่อตอนเย็นแป้งจำได้ "

    มาลิตาเงยหน้าขึ้นมาจากเมนูเครื่องดื่มแล้วมองไปที่แป้งร่ำบอก เธอถึงกับสตั้นไปหลายวินาทีเมื่อเผลอสบตาเข้ากับเขาคนนั้นที่เธอไม่อยากเจออีกอย่างวิคเตอร์ หลังจากไม่เจอกันหลายปีทั้งคู่สบตากันอยู่นานทั้งที่อยู่ในระยะไกลแสนไกลจนเป็นมิรินที่หลบสายตาก่อนพร้อมกับทำท่าทางไม่สนใจ เธอพยายามทำเหมือนเขาเป็นธาตุอากาศไปเลย 

" ยัยมิรินแกโอเคป่ะวะ เปลี่ยนร้านได้นะเว้ย "

    ดาวรุ่งรีบพูดขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นสีหน้าเจื่อนลงของเพื่อนสาวแต่มิรินก็ส่ายหน้าปฏิเสธ 

" เราหนีไม่ได้ตลอดหรอกนะดาวแล้วฉันก็ไม่ได้ทำอะไรผิดไม่จำเป็นต้องหนี ไม่เป็นไรหรอกต่างคนต่างอยู่ "

    มิรินบอกพร้อมกับก้มหน้าดูเมนูกับแกล้มหลายอย่างทำท่าทางไม่สนใจทั้งที่ตอนนี้ในใจของเธอมันเต้นตึกตักราวกับมีใครมาตีกลองในอกของเธอรัวๆ 

" เราไม่ไปทักทายลูกค้าเราหน่อยหรอคะพี่มิริน "

แป้งร่ำถามออกไปแต่เป็นดาวรุ่งที่พูดขึ้นมาแทน

" อย่าบอกนะว่าลูกค้าที่ไปกันวันนี้คือวิคเตอร์น่ะ "

ดาวรุ่งปิดปากอย่างตกใจทันทีแต่แป้งร่ำรีบยกมือขึ้นมาปฏิเสธ 

" ไม่ใช่ค่ะ คุณอานนท์ต่างหากที่เป็นลูกค้าของเรา ถ้าเราไม่เดินเข้าไปทักเขาจะเป็นการเสียมารยาทไหมคะ "

" ไม่จำเป็นหรอกแป้ง ตอนนี้ไม่ใช่เวลางานสักหน่อยเราทำทีเป็นมองไม่เห็นพวกเขาก็พอแล้ว "

    มาลิตาตอบแป้งร่ำออกไปพร้อมกับดาวรุ่งที่เห็นด้วย พวกเธอจึงทำเหมือนพวกเขาเป็นอากาศที่พวกเธอมองไม่เห็นแต่ก็ทำแบบนั้นได้เพียงไม่นานเพราะอานนท์อยู่ๆ ก็เดินเข้ามาหาพร้อมกับไตรภพ 

" เจอกันอีกแล้วนะครับน้องมิริน "

    มิรินปิดเมนูเมื่อสั่งกับพนักงานเสร็จพอดีหลังจากนั้นเธอเงยหน้าขึ้นมามองอานนท์และไตรภพด้วยแววตาที่ว่างเปล่าใบหน้าไม่มีรอยยิ้มเลยสักนิดไม่เหมือนตอนกลางวันที่เธอต้องแกล้งทำหน้าให้เป็นปกติเพราะยังอยู่ในเวลางานและเธอก็เป็นมืออาชีพมากพอ 

" ค่ะ "

    เธอตอบไปเพียงสั้นๆ เพื่อเป็นการรักษามารยาทพร้อมกับหันหน้าไปทางอื่นแต่มันคือคำพูดที่ไล่พวกเขาสองคนทางอ้อมโดยที่อานนท์และไตรภพนั้นรู้ดีแต่พวกเขาแค่แกล้งตีมึน

" ไม่เจอกันนานไปนั่งกับพวกพี่ไหมครับเดี๋ยวคืนนี้พี่เลี้ยงเอง "