MasukMattias Avila
(Four hours ago)
Kunot-noo kong tinapunan ng tingin ang braso ko na nadaplisan ng bala. Matapos niyon ay nag-angat ako ng tingin sa tauhan ni Dario na nakangisi habang hawak ang baril. Sa puntong iyon ay naghagalpakang muli ang kanyang mga tauhan—kabilang na roon si Dario.
Sa kabilang banda naman, bagama't ramdam ko ang pagtulo ng dugo mula sa nadaplisan kong braso ay prente pa rin akong nakatayo mula sa kinatatayuan ko.
Ilang saglit
Mattias Avila(Four hours ago)Kunot-noo kong tinapunan ng tingin ang braso ko na nadaplisan ng bala. Matapos niyon ay nag-angat ako ng tingin sa tauhan ni Dario na nakangisi habang hawak ang baril. Sa puntong iyon ay naghagalpakang muli ang kanyang mga tauhan—kabilang na roon si Dario.Sa kabilang banda naman, bagama't ramdam ko ang pagtulo ng dugo mula sa nadaplisan kong braso ay prente pa rin akong nakatayo mula sa kinatatayuan ko.Ilang saglit pa ay tinanggal ko ang bag ko at inilapag ko iyon sa semento. Inilislis ko ang long-sleeved shirt ko at hindi kalaunan ay naglakad patungo sa kinalulugaran ng lalaking bumaril sa akin.Binalingan ko ng tingin si Dario na sa mga sandaling iyon ay naningkit ang mga matang nakatuon ang atensyon sa akin. Hindi nagtagal ay umangat ang dulo ng labi ko lalo na nang muli kong harapin ang kanyang tauhan.Agad kong sinipa ang hawak niyang baril, kung kaya't nabitawan niya iyon.
Mattias Avila(Four hours ago)Matapos kong bumaba ng bus ay agad akong naglakad patungo sa front door ng gusali ng kumpanya. Ngunit sa kasagsagan ng mga sandaling iyon ay natigil ako nang isang kotse ang agad na humarang sa daraanan ko.Nanatili lamang ako sa kinatatayuan ko habang inaabangang lumabas kung sinuman ang nasa loob ng sasakyan na iyon.Ilang saglit pa ay isang lalaki ang lumabas doon. Mas matangkad siya sa akin. Nakasuot siya ng maong pants at corduroy shirt. Sa leeg niya ay nakasuot din ang silver na kwintas na may pendant na leon. Bukod pa roon ay mayroon ding nakasubong sigarilyo na kulang na lang ay malapit nang maubos.Isang nakakalokong ngiti ang gumuhit sa kanyang mga labi nang tuluyan kaming nagharap. Ngunit makalipas ang ilang segundo ay pareho kaming natigil at napukol ang tingin sa ilan pang mga sasakyan na huminto sa likuran ko.Mula roon ay lumabas ang ilan sa kanyang mga tauhan. Armado ang
Naya Diaz"Kumain ka muna, Ate Naya. Binilhan kita ng makakain," rinig kong sambit ni Yven mula sa likuran ko. Umiling ako. "Mamaya na lang. Wala pa 'kong gana.""Hindi pwedeng hindi ka kumain," aniya na may tono ng pag-aalala. "Lumipas na ang tanghalian. It's already two o'clock. Anong balak mong gawin sa inyong dalawa ng anak mo? Kapag gising si Kuya Xavier, hindi siya papayag na gawin mo 'yan."Natigilan ako sa sinabi niyang iyon. Maya-maya ay tinapunan ko ng tingin ang orasan kung saan ay alas-dos na nga ng tanghali. Napahilamos ako sa mukha. Dahil sa pag-aalala ko sa kalagayan ni Xavier ay hindi ko namamalayan na halos apat na oras na pala ang dumaan. I've been staring at him from outside the ICU, hoping that he would wake up as soon as possible. I turned to him. "Gusto ko lang na…nandito ako kapag gumising siya.""Naiintindihan ko." Tango niya sabay haplos sa likod ko. "Pero hindi rin naman pwedeng gutumin mo ang sarili mo kababantay sa kanya. Maski nga siya ay kumakain gamit
Third Person's POVMatapos marinig ni Dario ang balita tungkol sa pagsabog sa gusali ng kumpanya ng mga Iglesias, agad na rin niyang in-off ang TV. Isang matamis na ngiti ang gumuhit sa mga labi niya, kasunod niyon ay ang pagtungga niya ng kaunting alak na nasa baso niya.Ilang saglit pa ay napukol ang tingin niya nang bumukas ang pinto.Iniluwa niyon si Eric, ang kanyang kanang kamay."Tinawagan ako ng isa sa mga tauhan natin. Meron na siyang balita tungkol kay Xavier."Marahan siyang tumango. "That's good. Anong balita? Naghihingalo na ba siya? Meron na ba tayong pupuntahang lamay? Or is he dead already?""He's…still alive," sambit nito na ikinatigil ni Dario. "Although, stable na ang kalagayan niya, nagkaroon daw siya ng traumatic brain injury. Baka raw matagal-tagal pa siyang gumising."Humagalpak ng tawa si Dario at tumayo mula sa kanyang kinauupuan."Mas maganda kung hindi na siya gigising,
Mattias Avila"Magiging maayos kaya ang kalagayan ni Xavier?" nag-aalalang tanong ni Naya. "I can't lose him, Yven. Kung kailang nagagawa ko pa lamang siyang kilalanin ng husto ay saka naman humantong sa ganito."Hinaplos ni Yven ang likod nito. "Wag kang mag-alala, Ate Naya. Magiging maayos ang lahat. Sigurado rin ako na hindi ka basta-basta iiwan ni Kuya Xavier. Siya pa ba? Pagdating sa 'yo…lahat ay gagawin niya. Just relax. Everything's going to be okay."Isang malalim na buntung-hininga ang pinawalan ko sa usapan nilang iyon.Nanatili akong walang imik sa mga sandaling iyon habang nakaupo sa waiting chair na hindi kalayuan sa kanila. Kasabay ng pagsandal ko ng ulo ko sa pader ay pumikit ako.Inaasahan ko na sa pag-uwi ko ay makakausap ko ng maayos si Xavier, pero ang masaklap ay napadpad sa ganito ang sitwasyon. Bakit ba sa tuwing uuwi ako ay bigla na lang may nangyayaring gulo? Minsan iniisip ko na lang na m
Naya DiazNatigilan ako sa mga sandaling iyon habang natanaw ko ang naganap na pagsabog mula sa tenth floor kung saan naroon si Xavier. Bago pa man ako makakilos mula sa kinatatayuan ko ay may humila na sa akin palabas ng kumpanya.Hindi ko alam kung sino iyon at wala akong balak na alamin kung sino.Sa puntong iyon ay wala akong gustong pagtuunan ng pansin kundi ang asawa ko. He's on the tenth floor, inside the conference room. Gusto kong tumakbo patungo roon ngunit kahit gustuhin ko man ay tila ba hindi ako makakilos mula sa kinatatayuan ko.Narinig ko ang sigawan ng mga empleyado at ganoon din ang usapan ng mga tauhan ni Xavier, kabilang sina Vince at Ares.Si Vince ay agad na tinawag ang kanyang mga kasamahan habang si Ares naman ay agad na tumawag ng bumbero upang maapula kaagad ang apoy. Tumawag din siya ng ambulansya para sa mga nasugatan…o mas higit pa ang nangyari roon.Sa puntong iyon ay agad kong naramdaman ang pagtulo ng luha ko mula sa mga mata ko. I can't feel anything, b
Naya DiazLabinlimang minuto na ang nakalipas simula nang huli kaming mag-usap ni Xavier. Matapos niya akong iwanan at talikuran sa kanyang opisina, hanggang ngayon ay hindi pa rin siya nagpaparamdam. Nakailang text at tawag na ako sa kanya ngunit hindi niya sinasagot ang mga iyon.Nilibot ko na ri
Naya DiazIlang taon na ang nakalipas ngunit hanggang ngayon ay sariwa pa rin sa alaala ko ang nangyari nang gabing iyon. I was still a college student back then. Tahimik lamang ako sa apat na sulok ng opisina ng CEO habang inaasikaso ang mga papeles na kailangan niyang pirmahan bukas.Tuwang-tuwa
Naya DiazDali-dali kaming natigil ni Kirsten sa pag-uusap nang makita namin ang pagbukas ng pinto ng opisina ni Xavier. Agad kaming nagbaling ng tingin sa kanya kung saan ay kita namin ang hindi maipaliwanag na reaksiyon sa kanyang mukha.Nagkatinginan kami sa mga sandaling iyon.
Xavier IglesiasAlas-diyes pasado na nang gabi pero hanggang sa mga sandaling iyon ay hindi pa rin tumitila ang ulan. Sa puntong iyon ay hindi lamang ang ulan kundi maging ang hangin ay mas lalong lumakas sa mga sandaling iyon.A few hours ago, I was supposed to meet some of our company's investors







