Kabanata 5

(Four years ago)

Naya Diaz

Napalunok ako nang magtama ang paningin namin ni Mr. Iglesias ganoon din nang mapadpad ang tingin ko sa kanyang mga labi. 

Tama ang mga ka-trabaho ko. Ang ganda ng mga labi niya at mukhang ang sarap papakin ng mga iyon. 

Nanlaki ang mga mata ko sa ideyang iyon. Kaya naman dali-dali akong umiling at hindi kalaunan ay tumayo na rin mula sa kanyang kandungan. 

Muli ay umupo ako sa couch sa tabi niya at inayos ang sarili ko. 

"Bakit ho ba gusto niyong malaman ang tungkol sa problema ko?" iritable kong sambit. "It's a personal matter. Hindi ba't kayo mismo ang nagsabi na walang pakialamanan ng problema ng may problema? What are you doing?"

Umangat ang dalawang kilay niya. "Yes, sinabi ko 'yon at tandang-tanda ko pa 'yon. Pero sa tingin mo, makakapag-concentrate ako sa oras na makita ko 'yang pagmumukha mo na problemado? Do you think mahaharap mo ng maayos ang trabaho mo?"

Lihim na lamang akong natawa. 

Kahit naman sabihin ko pa ang problema ko sa kahit na sino ay tiyak naman ako na mananatili pa rin iyon sa diwa ko. Hindi ko alam pero parang parte na yata ng buhay ko ang mag-isip ng mag-isip tungkol sa mga isyung mayroon ako sa pamilya ko. 

Humugot ako ng isang malalim na hininga at muli ay binalingan ng tingin si Mr. Iglesias. 

"Hindi niyo gugustuhing malaman ang problema ko, sir." Tawa ko. "Isa pa, kaya ko naman 'to at sisiguraduhin kong hindi ko idadamay ang trabaho ko sa personal na bagay na 'to ng buhay ko. I promise you that."

Umiling siya. "Tell me. I want to hear it."

Sa sinabi niyang iyon ay napakamot na lamang ako sa ulo ko.

Ayaw talaga niyang magpatinag. Well, kung tutuusin ay ganoon naman na talaga siya kahit noon pa man. Bakit pa ba ako magtataka?

"Pero sir..."

Naputol ang sasabihin ko nang unti-unting nagsalubong ang kanyang mga kilay. Kita ko ang sinseridad niya sa mga sandaling iyon habang tila ba hindi maalis-alis ang pagkakatitig niya sa akin. 

"Fine. I guess wala naman na akong magagawa," anas ko at hinarap siya. "Ang totoo niyan...ang pamilya ko ang nagdedesisyon ng mga bagay na dapat kong gawin sa buhay ko. Sila ang dahilan kung bakit nagawa kong talikuran ang sarili kong pangarap at kung bakit ako nandito ngayon bilang assistant mo."

Nanatili siyang walang imik sa mga sandaling iyon habang tahimik lamang niya akong pinagmamasdan. 

"They're basically the ones controlling my life. Wala akong karapatang magreklamo at wala rin akong karapatang magsabi ng hindi. Kailangan kong gawin ang mga ipinag-uutos nila sa 'kin at kung hindi ko gagawin 'yon ay ipagtatabuyan nila 'ko."

Naningkit ang mga mata niyang tinapunan ako ng tingin. 

Maya-maya ay umayos siya ng upo at nagsalita. 

"At wala ka man lang magawa?" kunot-noo niyang tanong. "Sarili mo at sarili mong buhay ay hindi mo magawang ipaglaban sa kanila? That's not right."

Pagak akong natawa. "Of course, madali lang sabihin ang ganyang bagay. I tried it myself pero wala akong napala. Nasampal pa nga ako at napalayas."

"Magulang mo sila at anak ka nila," sambit niya na ikinatitig ko sa kanya. "You're not their pet and they're not your master. Hindi ka hayop at hindi ka isang laruan para kontrolin ng kahit na sino. You should fight against them."

Nag-iwas ako ng tingin. 

Hindi ko man aminin ngunit nasaktan ako sa sinabi niya. 

Para nga akong hayop sa paraan ng pagtrato nila sa akin. Kahit paano ay kaya pang lumaban ng aso sa amo niya, pero ako hindi ko kayang gawin iyon. 

Dahil kahit pagbali-baliktarin pa ang mundo ay magulang ko pa rin sila at sila lang ang natatanging pamilyang mayroon ako. 

Kailangan ko silang sundin dahil sila lang ang nakakaalam ng nararapat para sa akin. 

"Ikaw na rin ang nagsabi, magulang ko sila," anas ko at muli siyang binalingan ng tingin. "Anong klaseng anak ako kung babastusin ko ang mga magulang ko?"

Isang nakakalokong-ngiti ang gumuhit sa dulo ng labi niya. 

"At anong klaseng magulang sila na kokontrolin nila ang buhay ng anak nila?" tiim-bagang niyang sambit. "Tingnan mo nga ang sarili mo? Nasa maayos ka pa bang kalagayan? Mugto 'yang mga mata mo. Sigurado ako na hindi lang simpleng hindi pagkakaintindihan ang nangyari sa pagitan niyo. It's something more, right?"

Tama siya. 

Inaasahan ko na kakamustahin ako ni Mama dahil tumawag ako sa kanya at ipinaalam ko na masama ang pakiramdam ko. Ang buong akala ko ay bibistahin niya ako rito at dadalhan ng pagkain tulad ng ginagawa ng ibang mga magulang sa kanilang mga anak. 

Pero wala akong napala at natamo kundi kabi-kabilang sampal sa mukha ko. 

Muli ay naramdaman ko ang pagtulo ng luha ko mula sa mga mata ko. 

Gustuhin ko mang pigilan ang sarili kong umiyak ay hindi ko na nagawa pa. Sinabi ko sa sarili ko na kahit anong mangyari ay hindi ako iiyak sa harap ng kahit na sino. 

Sinabi ko sa sarili ko na kailangan kong maging matapang at maging palaban. 

Sa ngayon ay walang nagawa ang tapang kong iyon kundi ang humagulgol sa harap ng boss ko. 

"Just let it all out," aniya sabay yakap sa akin. 

Bagamat nagitla ako sa pagyakap niyang iyon sa akin ay hindi ko na nagawang ipagtulakan siya o lumayo sa kanya. 

Hindi ko akalain na ang boss ko ang taong masasandalan ko sa mga sandaling iyon.