Chapter 10

Ang tunog ng espresso machine at ang halimuyak ng freshly ground coffee beans ang naging bagong ritmo ng buhay ni Kenji Vance.

Araw-araw, bago pa sumikat ang araw, naroon na siya sa maliit na coffee shop malapit sa campus gate para magbukas, maglinis ng mga mesa, at mag-inventory ng stocks. Sa gabi naman, pagkatapos ng kaniyang huling klase sa unibersidad, bumabalik siya sa shop para sa kaniyang evening shift na nagtatapos alas-diyes ng gabi.

Ngunit sa kabila ng pagod at pananakit ng kaniyang katawan dahil sa hindi pa tuluyang magaling na sugat sa kaniyang likod, mas ring nararamdaman ni Kenji ang isang bagay na kailanman ay hindi niya naranasan noong milyonaryo pa siya: Peace.

"One Hot Cappuccino for Table 3!" sigaw ng senior barista na si Kuya Ben.

"On it, Kuya Ben!" mabilis na tugon ni Kenji, maingat na inilalapag ang tasa sa tray bago ito dinala sa customer.

Habang nagpupunas siya ng counter, bumukas ang p***o ng coffee shop at pumasok si Mark. Nakasusuot ito ng kaniyang varsity jacket, at nagulat ito nang makita si Kenji na naka-black apron at abala sa pagliligpit ng mga baso.

" Holy shit, Kenji..." bulong ni Mark habang lumalapit sa counter. "So the rumors were true. Hindi ka na talaga umuuwi sa Forbes Park?"

Binigyan siya ni Kenji ng isang tipid ngunit totoong ngiti. "I told you, Mark. I'm on my own now. What can I get for you?"

Umupo si Mark sa stool at umiling-iling sa labis na pagkamangha. " Bro, you look exhausted. Seryoso ka ba talaga rito? Your dad called my father last night. Galit na galit pa rin siya. He thinks you're doing this just to throw a tantrum."

"Let him think whatever he wants," sagot ni Kenji habang inihahanda ang kape ni Mark. "My dad thinks money is the answer to everything because that's how he raised me. But I realized... using his money only made me a weak, arrogant bastard who didn't know the value of anything or anyone."

Inilagay ni Kenji ang mug sa harap ni Mark. Tinitigan siya ni Mark nang matagal, noticing the sharp contrast between the old, reckless Kenji Vance and the grounded man standing in front of him today.

"At si Yssa?" mahinang tanong ni Mark. "Does she know you're doing all this?"

"She knows," sagot ni Kenji, looking out the glass window where students were walking by. "Pumunta siya rito noong isang araw. But I'm not doing this just to show off to her. I'm doing this so that when I finally ask for her heart again... I'll be someone who actually deserves it."

Samantala, sa St. Jude International University Library, nakaupo si Yssa sa kaniyang paboritong sulok malapit sa bintana. Nakatitig siya sa kaniyang notebook, pero ang kaniyang isip ay malayo at lumilipad.

Inilabas niya ang kaniyang phone at binuksan ang campus bulletin board. Ang mga balita tungkol sa pagiging part-time barista ni Kenji at ang balitang itinakwil ito ng sariling pamilya ay mabilis na naging hot topic. Marami ang nagulat, marami ang hindi makapaniwala, at may ilang nagdududa kung kailan susuko ang dating "Prince of St. Jude."

"Girl, lalim ng iniisip natin, ah," pabulong na sabi ni Mia habang umaupo sa tapat niya dala ang dalawang can ng juice.

Mabilis na isinaradong Yssa ang kaniyang phone. "Wala 'to, Mia. Binabasa ko lang 'yung case study para sa Ethics class."

"Ethics class ba talaga o news tungkol kay Kenji Vance?" pilyang tanong ni Mia, popping open her drink. " Nabalitaan ko na itinakwil talaga siya ng tatay niya. He's working two jobs now—barista sa hapon, at night shift library assistant daw sa kabilang campus building."

Natigilan si Yssa. "Night shift library assistant?"

"Yup," tumango si Mia. " Aside from the coffee shop, kailangan niya daw mag-ipon para sa tuition niya next semester since tinanggal na ng pamilya niya ang pondo niya. Imagine that, Yssa! The Kenji Vance, working double shifts just to pay for his own education!"

Napakuyom ang mga daliri ni Yssa sa kaniyang ballpen.

May parte sa kaniyang puso ang gustong magdiwang—dahil nararanasan na ngayon ni Kenji ang hirap at sakripisyo na matagal nang dinaranas ng mga katulad niyang mahihirap na estudyante. But a much bigger part of her heart was aching. Naalala niya ang pamumutla nito sa ospital, ang sugat sa kaniyang likod na hindi pa tuluyang magaling, at ang matinding pagod na pilit nitong itinatago sa likod ng kaniyang mga ngiti.

"Bakit ba napakatigas ng ulo mo, Kenji..." mahinang bulong ni Yssa sa sarili.

"Ano 'yun, Yssa?" tanong ni Mia.

"Wala," agad na umiling si Yssa. "May kailangan lang akong kuning libro sa kabilang building."

Pagpatak ng alas-nuwebe ng gabi, tahimik at halos wala nang tao sa Annex Library ng unibersidad. Ang malamig na simoy ng hangin mula sa labas ay pumapasok sa mga bukas na bintana, habang ang mga dilaw na ilaw sa mga pasilyo ay nagbibigay ng kakaibang katahimikan.

Sa dulong bahagi ng library, abala si Kenji sa pag-aayos ng mga mabibigat na hardbound volumes sa mga matataas na wooden shelves. Nakasusuot siya ng simpleng gray hoodie, pero tuwing itinataas niya ang kaniyang braso para maglagay ng libro sa tuktok, napapapikit siya sa matinding hapdi sa kaniyang likod.

" Ugh..." mahinang daing ni Kenji, napahawak sa kaniyang balikat habang nanginginig ang kaniyang braso.

"Kung hindi mo kaya, huwag mong pilitin," isang malamig ngunit pamilyar na boses ang nagsalita mula sa kaniyang likuran.

Mabilis na lumingon si Kenji.

Nakatayo roon si Yssa, nakasuot ng kaniyang denim jacket at may bitbit na maliit na eco-bag. Nakatitig ito sa kaniya, her eyes filled with a mixture of annoyance and deep concern.

"Yssa?" gulat na sabi ni Kenji, quickly standing up straight despite the sharp pain in his back. "A-Anong ginagawa mo rito? Gabi na, ah. Bakit hindi ka pa umuuwi sa apartment mo?"

"May hinalungkat akong libro para sa thesis proposal," pagsisinungaling ni Yssa habang naglalakad palapit sa kaniya. Tinitigan niya ang namumutlang mukha ng binata at ang panginginig ng mga kamay nito. "At mukhang tama nga ang narinig ko. Nagpapakamatay ka na naman sa trabaho."

Natawa nang kaunti si Kenji, looking down bashfully. "I'm fine, Yssa. Kailangan ko lang tapusin 'tong tatlong cart ng mga libro bago mag-close ang library."

"Fine?" inis na kinuha ni Yssa ang mabigat na libro mula sa kamay ni Kenji at siya mismo ang naglagay noon sa shelf. " You look like you're going to pass out any second, Kenji! Basa pa ng pawis 'yang noo mo, at halatang kumikirot 'yang sugat mo sa likod!"

"Yssa, please, huwag mo nang alalahanin 'to—"

" How can I not?!" sigaw ni Yssa sa mahabang pabulong na boses, taking a step closer to him. "Bakit kailangan mong magpakahirap nang ganito? Bakit hindi ka na lang bumalik sa pamilya mo? Bakit kailangang tiisin mo 'tong gutom, pagod, at sakit?!"

Napatigil si Kenji. Tinitigan niya si Yssa—ang kaniyang mga mata na puno ng nag-aalab na emosyon, ang kaniyang mga labi na nanginginig sa galit at pag-aalala.

"Because if I go back to my old life, I'll become the old Kenji Vance again," marahang sagot ni Kenji, his voice deep, soft, and unwavering. "Ang Kenji Vance na walang pakialam sa nasasaktan niyang tao. Ang Kenji Vance na akala ay nabibili ng pera ang lahat. I don't want to be that monster anymore, Yssa."

" But you don't have to ruin your body just to prove something to me!" pait na tugon ni Yssa, tears threatening to fall from her eyes.

" I'm not doing this just to prove something to you, Yssa," sabi ni Kenji, taking a slow step toward her until they were just inches apart. "I'm doing this because I want to be a man who can protect you, support you, and stand beside you without feeling ashamed of who I am. Kahit gaano kabigat 'tong mga libro, kahit gaano kadiit ang sakit sa likod ko... mas masakit pa rin 'yung maisip na wala na akong karapatang mahalin ka."

Natahimik si Yssa. Ang kaniyang puso ay nagwawala sa kaniyang dibdib. Ang bawat salita ni Kenji ay may matinding bigat ng katapatan na hindi kayang pagdudahan ng kahit sino.

Inilabas ni Yssa ang isang tuwalya at isang insulated tumbler mula sa kaniyang eco-bag at ibinigay ito kay Kenji.

" Inumin mo 'yan. Mainit na supang chicken soup 'yan na niluto ko bago ako pumunta rito," malamig ngunit may lambing na sabi ni Yssa, iniiwas ang kaniyang tingin. "At punasan mo 'yang pawis mo sa likod. Ayaw kong mamatay ka rito sa library at ako pa ang pagbintangan."

Natigilan si Kenji. Tinitigan niya ang tumbler at ang tuwalya sa kaniyang kamay, bago tumingin muli kay Yssa. Isang napakalaki, napakatamis, at totoong ngiti ang lumabas sa kaniyang mga labi—a smile that reached his dark eyes, turning them bright with uncontainable joy.

" Niluto mo 'to... para sa akin?" pabulong na tanong ni Kenji, as if holding a fragile treasure.

" I had extra ingredients," mabilis na dahilan ni Yssa, her cheeks turning slightly pink. " At mukhang kailangan mo ng nutrisyon bago ka tuluyang bumagsak."

Umupo si Kenji sa isa sa mga wooden chairs sa tabi ng book cart. Binuksan niya ang tumbler at kumuha ng isang kutsara ng mainit na sabaw. Sa kauna-unahang pagkakataon matapos ang ilang linggong paghihirap, naramdaman ni Kenji ang matinding init at ginhawa sa kaniyang dibdib.

" Thank you, Yssa," tapat na sabi ni Kenji, looking at her with pure gratitude. " This is the best meal I've had in weeks."

Tinitigan siya ni Yssa habang kumakain ito. Dahan-dahang lumapit ang dalaga at umupo sa tapat niyang upuan.

" Kenji," seryosong bati ni Yssa.

"Hmm?"

" Hindi ibig sabihin na binigyan kita ng sabaw ay pinatawad na kita," malinaw na paalala ni Yssa. "The scars you left on my heart are still there. Minsan, kapag naalala ko 'yung gabi sa VIP Lounge, nasasaktan pa rin ako."

Napatigil si Kenji sa pagkain at dahan-dahang tumango. "I know. And I don't expect those scars to vanish overnight, Yssa. I know I have to earn every single bit of your trust back, no matter how many months or years it takes."

" Then why keep trying?" tanong ni Yssa, looking straight into his eyes. "What if after all your hard work... I decide that I can never fully forgive you? What if I choose to move on with someone else?"

Ang tanong na iyon ay tila isang matalas na kutsilyo na tumarak sa dibdib ni Kenji, pero hindi siya umiwas ng tingin.

" Then I will still be happy for you," pabulong ngunit matatag na sagot ni Kenji, his gaze locking onto hers with absolute devotion. "Because loving you means wanting your happiness, even if that happiness doesn't include me anymore. But as long as you give me even the smallest chance to be near you... I will never stop showing you how much you mean to me."

Nangatal ang labi ni Yssa. Ang kaniyang pader ng proteksyon, na itinayo niya nang napakatagal para protektahan ang kaniyang sarili mula sa panibagong sakit, ay tuluyan nang nagkaroon ng malalaking lamat.

" Tanga ka talaga," bulong ni Yssa, wiping a stray tear that escaped her eye.

" I know," ngumiti nang marahan si Kenji. " But I'm your idiot now... if you'll let me."

Pagkalipas ng isang oras, natapos na ang shift ni Kenji sa library. Sabay silang lumabas ni Yssa sa main gate ng unibersidad.

Malamig ang hangin ng gabi, at ang kalsada ng Sampaloc ay tahimik na. Naglalakad sila nang magkatabi sa bangketa—may kaunting distansya sa pagitan ng kani-kanilang mga kamay, pero nararamdaman ang init ng presence ng bawat isa.

"Dito na ako," sabi ni Yssa nang makarating sila sa kanto ng kaniyang apartment building.

Huminto si Kenji at humarap sa kaniya, folding his hands behind his back like a gentleman. "Salamat sa sabaw, Yssa. At salamat sa pagbisita sa akin kanina."

Tinitigan siya ni Yssa nang ilang segundo.

" Kenji," tawag niya.

"Yes?"

" Bukas sa hapon... wala akong klase matapos ang ala-una," marahang sabi ni Yssa, playing with her jacket zipper. " Pwede kitang tulungan sa coffee shop... kung kailangan niyo ng extra hands."

Namilog ang mga mata ni Kenji. His heart skipped a beat, and a surge of overwhelming happiness rushed through his entire body.

" Really?!" excited na tanong ni Kenji, looking like a boy who just received the best Christmas gift. "You're... you're going to visit me again?"

" Tutulungan lang kita maglinis ng mesa, huwag kang masyadong assuming," malamig na depensa ni Yssa, but a soft, rare smile flickered across her lips. " Sige na, umuwi ka na at magpahinga."

Tumalikod si Yssa at naglakad patungo sa p***o ng kaniyang apartment.

Nakatayo lang si Kenji sa gilid ng kalsada, pinapanood ang bawat hakbang ng dalaga hanggang sa ligtas itong makapasok sa loob. Nang maisara ang p***o, napahawak si Kenji sa kaniyang dibdib, kung saan ang kaniyang puso ay mabilis at masayang tumitibok.

Wala man sa kaniya ang kaniyang yaman, ang kaniyang sasakyan, o ang kaniyang marangyang buhay... ngayong gabi, pakiramdam ni Kenji Vance ay siya ang pinakamayamang lalaki sa buong mundo.

Dahil sa gitna ng dilim at ng mga pagkakamali ng nakaraan, ang liwanag na minsan niyang pinakawalan ay dahan-dahan nang bumabalik sa kaniyang piling. At sa pagkakataong ito, gagawin niya ang lahat para hindi na ito muling mawala pa.