Chapter 4

Noong nakatira pa siya sa pamilyang Villanueva, hindi naman siya sinasaktan o pinapagalitan. Ang mas masakit, halos hindi siya pinapansin. Kaya natutuhan niyang maging maingat sa lahat ng kaniyang ginagawa, laging takot na baka may magawa siyang mali at magalit ang mga ito.

Kapag walang nagmamahal sa iyo, nawawalan ka rin ng tiwala sa sarili.

Pagdating ni Andrea sa dormitoryo, sinalubong siya ng maluwag at maliwanag na silid na hitik sa sikat ng araw. Kumpleto rin ito sa mga gamit, kabilang ang isang maliit na awtomatikong washing machine. Tatlo lamang silang nakatira sa dormitoryo. Linggo noon, kaya naroon ang dalawa niyang roommate.

Si Mikaela Santos, na mahilig manood ng mga drama, ay nakaupo sa harap ng mesa habang nanonood ng palabas sa tablet. May hawak siyang potato chips at abala sa pagnguya.

Samantala, nakahiga si Samantha Cruz sa mesa habang naglalaro sa cellphone. Nang mapansin niya si Andrea na kakapasok lamang, agad siyang tumayo. Nang makita ang pamumutla nito, nag-aalalang lumapit siya.

“Andrea, Masama ba ang pakiramdam mo?”

Pinilit ni Andrea na ngumiti at nagdahilan. “Medyo sinisipon lang ako. Wala naman ito.”

Nang marinig iyon ni Mikaela, itinigil niya ang panonood, binuksan ang drawer at kumuha ng gamot sa sipon.

“May gamot ako rito. Gusto mo?”

Nang makita ni Andrea ang pag-aalala sa mga mata ng mga kaibigan, bahagyang uminit ang malamig niyang puso. Ngumiti siya.

“Hindi na. Nakainom na ako.”

Hinawakan ni Samantha ang noo ni Andrea, saka inilapat ang isa niyang kamay sa sarili niyang noo. Nang mapansing halos magkapareho lamang ang temperatura nila, saka siya nakahinga nang maluwag.

Ibinaba ni Andrea ang maleta sa sahig at binuksan ito. Maingat niyang tinupi ang mga damit mula sa aparador at isa-isang inilagay sa loob.

Hindi naman marami ang kaniyang damit—tatlo o apat na set lamang. Mula nang malaman niyang hindi siya tunay na anak ng pamilyang Villanueva, kusa na siyang umalis at lumipat ng tirahan.

Nang makuha niya ang pinakamataas na marka sa entrance examination sa kolehiyo, binigyan siya ng paaralan at ng pamahalaan ng mga gantimpalang salapi. Mayroon din siyang scholarship para sa pagpasok sa unibersidad. Kung hindi siya mag-aaksaya ng pera, sapat na iyon para maitawid niya ang kaniyang pag-aaral hanggang sa pagtatapos.

Gayunman, hangga’t maaari ay nagtitipid siya. Pangarap niyang magpatuloy sa master’s at doctorate, at alam niyang marami pa siyang kailangang gastusan.

Dalawang major ang kinukuha niya, kaya napakarami na ng kaniyang mga klase. Bukod pa roon, nagsasagawa siya ng pananaliksik kasama si Dean Christian Santos. Dahil dito, wala siyang oras para magpart-time. Kung walang pagkakakitaan, hindi siya mapalagay kaya naman sobrang pagtitipid na lamang ang kanyang ginagawa para magkasya ang kanyang budget.

Napatingin si Mikaela kay Andrea na nakayuko at nag-iimpake sa sahig.

“Bakit ka nag-iimpake?”

“Lilipat na ako,” kalmadong sagot ni Andrea habang nagtutupi ng damit.

Nagulat si Samantha. “Bakit?”

Ibinaba ni Andrea ang tingin at gumawa ng dahilan. “May biniling bahay ang pamilya ko malapit dito.”

Napabuntong-hininga si Samantha. “Nakakainggit naman! Bakit hindi makabili ang mga magulang ko ng bahay na malapit sa paaralan?”

Walang alam ang dalawa tungkol sa tunay na kalagayan ng pamilya ni Andrea. Ang alam lamang nila, bumili ng bahay ang pamilya nito malapit sa University. Kaya inakala nilang isa lamang siyang mayamang taong hindi mahilig magpasikat.

“Nangarap ka na naman?” singit ni Mikaela. “Alam mo namang napakamahal ng mga bahay.  Kahit buong buhay magtrabaho ang isang ordinaryong tao, baka hindi pa rin makabili ng kahit isang palikuran sa loob ng ring road.”

Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa puso ni Andrea sa narinig.

Nagkunwaring nasaktan si Samantha. “Ang talas talaga ng dila mo, babae.”

Tumayo si Andrea at binuhat ang maleta. Inilagay niya ang laptop sa bag nito, inayos ang maliliit na gamit at isiniksik ang mga iyon sa kaniyang backpack. Sa huli, kinuha niya ang isang itim na portable toolbox mula sa ilalim ng kama.

Dalawa ang major niya, kaya marami siyang aklat na mahirap dalhin. Dahil papasok pa rin naman siya kinabukasan, hindi niya kailangang dalhin ang lahat ng libro nang sabay-sabay. Ang mga gagamitin lamang niya sa klase kinabukasan at ang mahahalagang materyales ang isinama niya.

Pagkatapos, isinara niya ang kurtina sa paligid ng kaniyang kama. Iniwan niya roon ang mga kumot at iba pang gamit sa pagtulog—kung sakaling may mangyari, hindi siya tuluyang mawawalan ng matutuluyan. Nang makita ng dalawang babae na marami siyang dala, lumapit sila nang nakangiti.

“Andrea, ihahatid ka namin sa gate,” masiglang sabi ni Mikaela.

Hindi tumanggi si Andrea. Bahagya siyang ngumiti. “Bukas, ililibre ko kayo ng hapunan.”

Nang-aasar na sabi ni Samantha, “Sisingilin talaga kita nang mahal.”

“Walang problema,” agad na sagot ni Andrea.

Sa gate ng University, nakababa nang tuluyan ang bintana sa panig ng drayber ng isang magarang sasakyan. Nakapatong ang kamay ni Alexander sa gilid nito, habang may sigarilyong nakasipit sa mapuputi niyang daliri. Hawak naman niya sa kabilang kamay ang cellphone habang may kausap.

“Lolo, isasama ko siya ngayong gabi para makilala mo ang pakakasalan ko at magiging ina ng apo mo.”

Biglang may tunog ng tubig na ibinuga mula sa kabilang linya. Pagkaraan ng ilang sandali, umalingawngaw ang malakas at masiglang boses ng matanda.

“Alexander Monteverde, kahit ayaw mong magpakasal, huwag mo naman akong lokohin nang ganyan!”

Inilapit ni Alexander ang sigarilyo sa labi at marahang humithit. Unti-unting umakyat ang puting usok, bahagyang tumatakip sa guwapo niyang mukha.

“Hindi kita niloloko. Dadalhin ko siya para magpakasal kami at kumuha ng marriage certificate.”

Pinunasan ni Don Ricardo ang tubig sa bibig gamit ang tisyu at seryosong nagbabala.

“Alexander, hindi laro ang pag-aasawa. Huwag mong subukang magpakasal dahil lamang sa kasunduan. At huwag kang basta kukuha ng kung sinong babae para lang patahimikin ang matandang ito.”

Bagaman gusto niyang mag-asawa na ang kaniyang apo, higit sa lahat ay mahalaga sa kaniya ang kaligayahan ni Alexander.

Pinatay ni Alexander ang sigarilyo sa ashtray at tumingin sa direksiyon ng gate ng paaralan.

“Seryoso ako. Bukod sa kalagayang pinansyal ng pamilya niya, mahusay siya sa lahat ng bagay.”

Kilala ni Don Ricardo ang ugali ng kaniyang apo. Kung napagpasyahan nitong pakasalan ang babae, pananagutan nito ang naging desisyon.

“Kung talagang napagpasyahan mong magpakasal, tratuhin mo siya nang maayos. Bawasan mo ang pagiging malamig mo para hindi siya matakot sa iyo. Hindi madaling makahanap ng babaeng magkakagusto sa iyo, kaya pahalagahan mo siya…”

Nagpatuloy ang matanda sa pagbibigay ng sunod-sunod na paalala.

Sa di kalayuan, nakita ni Alexander ang isang dalagang unti-unting lumilinaw sa kaniyang paningin. Itinutulak ni Andrea ang kaniyang maleta habang nakikipag-usap sa dalawang kaibigan.

Tumama ang sikat ng araw sa gilid ng kaniyang mga mata at kilay. Kumikinang ang kaniyang mga mata na para bang salamin.

Ganito pala siya kapag kasama ang mga kaibigan niya.

Bahagyang umangat ang mga labi ni Alexander. Pinutol niya ang pagsasalita ng kaniyang lolo.

“Lolo, bye na muna, see you later.”

Hindi nagalit si Don Ricardo nang bigla siyang binabaan ng tawag. Abala na siya sa kagalakang magkakaroon na siya ng apo sa tuhod na manugang.

“Sa wakas, natauhan na rin ang batang iyon!”

Napatawa siya nang malakas. Inakala tuloy ng mga katulong sa bahay ng mga Monteverde na tila sinaniban ng masamang espiritu ang kanilang amo.

Pagkatapos tumawa, buong lakas siyang sumigaw.

“Sabihan mo ang kusinero na maghanda pa ng ilang putahe! At ihanda mo ang sasakyan! Pupunta tayo sa mall para pumili ng regalo para sa apo kong manugang!”

Masayang sumagot ang katiwala na si Mang Berto.

“Opo!”

Binuksan ni Alexander ang trunk ng sasakyan at lumapit kay Andrea. Walang pag-aalinlangan niyang kinuha ang maleta mula sa kamay nito.