Chapter 5

Napatingin si Mikaela sa lalaking napakaguwapo na halos hindi siya makapaniwala. Sa isip niya, napasigaw siya sa tuwa. Agad niyang hinawakan ang braso ni Andrea at pabulong na nagtanong.

“Andrea, sino siya? Ang guwapo niya!”

Kinuha ni Andrea ang laptop bag mula sa kamay ni Mikaela. Sandali siyang nag-isip bago sumagot.

“Boyfriend ko.”

Bahagyang natigilan si Alexander habang isinasara ang trunk. Pagkatapos ay tuluyan niya itong isinara, nanatiling walang pagbabago ang malamig niyang ekspresyon.

Sabay na nanlaki ang mga mata nina Mikaela at Samantha. Akala nila, napagkasunduan nilang manatiling single nang magkasama. Pero palihim palang nagkaroon ng boyfriend si Andrea nang hindi man lang nagsasabi!

“Ang daya mo! Kailan ka pa nagkaroon ng napakaguwapong boyfriend nang hindi mo sinasabi sa amin?” tanong ni Samantha, pasulyap-sulyap kay Alexander.

Parang pamilyar sa kaniya ang lalaki. Pakiramdam niya ay nakita na niya ito sa kung saan, pero hindi niya matandaan kung saan.

“Ngayong umaga,” sagot ni Andrea.

At totoo naman iyon. Ngayong umaga lang talaga sila nagkakilala.

“Grabe ka talaga. Kuwentuhan mo kami tungkol sa inyo ng boyfriend mo sa susunod.” biro ni Mikaela.

Mahilig siyang makarinig ng mga kuwento ng pag-ibig, lalo na kapag may ganitong kaguwapong lalaki sa kuwento. Matapos magpaalam kina Mikaela at Samantha, sumakay na si Andrea sa sasakyan.

Nang makaupo siya nang maayos, saka pinaandar ni Alexander ang sasakyan. Mahigpit na nakahawak sa manibela ang mahahaba at malinaw ang hubog na mga daliri nito. Para bang kaswal lamang siyang nagtanong.

“Boyfriend mo ako?”

Alanganing hinaplos ni Andrea ang dulo ng kaniyang ilong.

“Hindi pa naman tayo nakakapagparehistro ng kasal. May problema ba kung sabihin kong boyfriend kita?”

Kailangan pa niya ng kaunting panahon para ihanda ang sarili. Malalim at mahirap basahin ang mga mata ni Alexander. Kaswal siyang sumagot, “Wala. Hindi magtatagal, magiging asawa na ang boyfriend mo.”

Napakaganda ng boses niya. Kalmado ang tono, ngunit nang sabihin niya ang salitang asawa, tila may kakaibang lambing at pahiwatig iyon. Namula ang maputing mukha ni Andrea sa hiya.

Napansin ni Alexander ang pamumula ng dalaga sa gilid ng kaniyang paningin. Bahagyang umangat ang mga sulok ng kaniyang labi.

Masaya palang asarin siya.

Nawala ang ilang sandaling pagkailang sa pagitan nila dahil sa birong iyon. Hindi na sila kasing-ilang ng dati. Hindi nagtagal, nakarating ang sasakyan sa Civil Affairs Bureau.

Kaswal ang pananamit nilang dalawa. Naka-itim na casual shirt at pantalon na pang-suit si Alexander, samantalang nakasuot naman si Andrea ng puting sweater at casual pants.

Walang matinding pananabik o tuwa sa kanilang mga mukha kahit kukuha na sila ng marriage certificate. Hindi rin sila malapit sa isa’t isa gaya ng ibang magkasintahang naroon. Sa halip, para silang dalawang estrangherong basta na lamang nagkasundong magpakasal. Napatingin sa kanila ang empleyado at nagtanong nang may pag-aalinlangan.

“Kayo po ba ang kukuha ng marriage certificate?”

Nang mapansing halos hindi mapaghiwalay ang ibang magkasintahang naroon, ginaya ni Andrea ang mga ito. Hinawakan niya ang braso ni Alexander at matamis na ngumiti.

“Hindi ba kami mukhang magkasintahan?”

Saglit na nanigas ang katawan ni Alexander. Ngunit nang maramdaman niya ang kamay ng dalaga sa kaniyang braso, lumambot ang malamig niyang ekspresyon at napangiti siya.

Ang babae ay kaakit-akit na para bang isang mapang-akit na diwata, samantalang ang lalaki ay napakaguwapo na para bang isang imortal. Kapag magkatabi sila, kapwa sila kaaya-ayang pagmasdan—at tila bagay na bagay sa isa’t isa.

“Oo, mukha naman po,” nakangiting sumagot ang empleyado.

Mabilis ang naging proseso. Hindi nagtagal, iniabot sa kanila ang dalawang matingkad na pulang marriage certificate. 

Pagkasakay nila sa sasakyan, tulala si Andrea habang nakatitig sa pulang marriage certificate na hawak niya.

Magpapakasal na talaga siya?

Wala pang isang araw mula nang magkakilala sila. Parang panaginip ang lahat. Tahimik silang naglakbay hanggang sa huminto ang sasakyan. Kinuha ni Alexander mula sa kamay ni Andrea ang dalawang marriage certificate na halos titigan na nito hanggang mabutas, saka maingat na itinabi.

“Bumaba ka na.”

Napatingin si Andrea sa labas ng bintana. Naroon ang pinakamalaking tindahan ng cellphone na nagbebenta ng mga mamahaling modelo. Bumaling siya kay Alexander at nagtanong nang nagtataka.

“Bakit tayo nandito?”

“Bibilhan kita ng cellphone,” maikli nitong sagot.

Nanlaki ang mga mata ni Andrea sa gulat.

Mula pagkabata, hindi naman siya inabuso ng pamilyang Villanueva. Ngunit ang ibinibigay lamang sa kaniya ng mga ito ay ang pinakapangunahing pangangailangan. Nang malaman niyang hindi siya tunay na anak ng pamilya, sinabi ng mga magulang niyang ituturing pa rin nila siyang anak.

Ang munting init na iyon ang naging dahilan kung bakit, kahit gutom siya sa pagmamahal, nahirapan siyang tuluyang bumitaw. Tutal, sinuportahan naman siya ng pamilyang Villanueva sa unang labingwalong taon ng kaniyang buhay.  Hindi niya man lang nagawang humingi ng kahit ano noong hindi pa niya alam na hindi siya tunay na anak ng mga ito—lalo na nang malaman niya ang katotohanan.

Hindi niya inakalang dadalhin siya ni Alexander para bumili ng cellphone. Ang una niyang cellphone ay binili niya gamit ang perang nakuha niya sa scholarship.

Magiliw silang sinalubong ng saleslady.

“Sir, Ma’am, Anong modelo po ang hinahanap ninyo?”

Malamig na sagot ni Alexander, “ Ilabas ninyo ang lahat ng pinakabagong modelo sa tindahan.”

Balak sana niyang ipadeliver na lamang ang cellphone sa Mansyon. Ngunit naisip niyang kailangan ding palitan ang SIM card ni Andrea. Kaya dinala na lamang niya ito sa tindahan para makabili ng cellphone at mapalitan ang numero nito sa isang lugar.

“Sige po. Maupo muna kayo, kukunin ko agad,” masayang sagot ng saleslady.

Nagliwanag ang mukha nito sa pag-asang malaking komisyon ang makukuha niya sa mamahaling bibilhin ng mga customer.

Umupo ang dalawa sa sofa. Maasikaso silang pinagsilbihan ng mga empleyado at inalok ng tsaa at tubig.

Isa-isang inilapag ng dalawang sales clerk ang limang demo phone sa harap ni Andrea. Sinimulan nilang ipaliwanag ang bawat modelo.

“Ang limang modelong ito ang pinakabago at patok sa mga babaeng mamimili. Manipis at magaan ang mga ito, malaki ang kapasidad ng baterya, at gumagamit ng pinakabagong teknolohiya sa chip…”

Sinipat ni Andrea ang mga cellphone. May alam siya tungkol sa mga chip, kaya alam niyang hindi bababa sa limang digit ang presyo ng mga ito.

Nanigas ang kaniyang likod. Hindi siya komportable. Napalunok siya, tuyong-tuyo ang lalamunan, bago pilit na nagtanong.

“Magkano po ang mga ito?”

Bago pa makasagot ang sales clerk, sumingit ang mahinahong boses ni Alexander.

“Huwag mong isipin ang presyo. Piliin mo ang gusto mo.”

Palihim na nagkatinginan ang mga sales clerk. Pareho silang nakangiti, na para bang nasasaksihan nila ang isang eksena mula sa mga nobelang romansa tungkol sa isang dominanteng CEO.

Dahil sa sinabi ni Alexander, nakaramdam si Andrea ng kakaibang lakas ng loob. May mainit na damdaming umusbong sa kaniyang dibdib.

Iniunat niya ang payat niyang daliri at itinuro ang puting cellphone na may gradient na kulay.

“Ito na lang.”

Agad na kumuha ang sales clerk ng bagong unit, inilagay ito sa kahon at iniabot kay Andrea gamit ang dalawang kamay.

Maingat na hinawakan ni Andrea ang cellphone na nagkakahalaga ng walampung libong piso. Takot siyang magasgasan o masira ito.

“Kailangan mo bang magpahanap ng taong makatutulong para maibalik ang mga laman ng dati mong cellphone?”

Umiling si Andrea.

“Hindi na. Naka-backup sa computer ko ang mahahalagang files. Kaya ko nang kunin ang mga iyon.”

Wala nang sinabi pa si Alexander.

“Kung may hindi ka kayang ayusin, sabihin mo sa akin.”

Tumingala si Andrea. Lalong luminaw ang magaganda niyang katangian—ang mapang-akit na mga mata, ang maayos na hubog ng mukha, at ang bahagyang halong anyo na tila may lahing banyaga.

Ngumiti siya nang taos-puso.

“Salamat.”

Mahaba at singkit ang mga mata ni Andrea. Kapag ngumiti siya, kumukurba ang mga ito na parang gasuklay na buwan. Kumikinang ang kaniyang mga mata at may likas siyang alindog na nagmumula sa kaibuturan niya. Kahit walang kolorete o anumang pampaganda, napakaganda na niya.

Napahinto si Alexander sa pagtingin sa kaniya. Hindi niya inaasahang ang isang simpleng ngiti ng dalaga ay makapagpapabago sa tibok ng kaniyang puso. Ngunit bago pa niya masabi ang anumang nasa isip, muling tumunog ang cellphone ni Andrea.

Isang mensahe ang lumitaw sa screen mula sa hindi kilalang numero.

[Andrea, huwag kang basta magtiwala sa pamilyang Monteverde.]