Chapter 3

Pagkagising ni Alexander Monteverde, agad siyang nag-utos na siyasatin ang pagkatao ni Andrea Villanueva.

Bagama’t ampon lamang siya ng pamilya Villanueva, kapansin-pansin ang husay niya sa pag-aaral at ang maayos niyang pag-uugali. Noong ikalawang taon niya sa hayskul, sumali siya sa mga competition at pinangunahan ang kaniyang koponan sa sunod-sunod na tagumpay. Nakapag-uwi siya ng apat na gintong medalya. Sa taong iyon, ang paaralan niya ang school na may pinakamaraming gintong medalya sa buong bansa.

Personal niyang nakuha ang gintong medalya dahilan upang direkta siyang matanggap sa School of Computer Science ng isang University.

Dalawang taon na ang nakalilipas, siya rin ang nanguna sa pambansang pagsusulit sa kolehiyo para sa mga mag-aaral ng agham. Pinili niyang mag-aral ng VLSI Design.

Sa unibersidad, nakapasok siya sa laboratoryo ni Christian Santos, direktor ng Institute of Science and Technology, matapos makuha ang pinakamataas na marka sa kaniyang kurso. Wala pang isang taon mula nang sumali siya sa pananaliksik nang makabuo siya ng bagong algorithm na lubhang nagpabilis sa operasyon ng computer. Dahil dito, naging personal na staff siya ni Christian Santos.

Samantala, nitong mga nakaraang araw ay walang tigil ang lolo ni Alexander sa pag-uudyok sa kaniya na mag-asawa. Paulit-ulit itong nag-aalok na ipakilala siya sa mga babaeng maaaring maging kapareha niya, at maging mga blind date ay ipinag-aayos na rin. Ngunit tinanggihan niya ang lahat, palaging idinadahilan na abala siya sa trabaho.

Ngayon, ang pag-aasawa niya ang naging pinakamahalagang usapin para sa matanda. Dahil dito, talagang sumasakit ang ulo ni Alexander. At tutal, siya ang unang kumuha sa dangal ng dalaga, kaya nararapat lamang na panagutan niya ito.

Nakatutukso para kay Andrea ang alok na proteksiyon. Ngunit sa pagkakataong ito, nabigo ang plano niyang makatakas. Sino ang nakaaalam kung ano na namang pakana ang iisipin ng pamilya Villanueva upang maibalik siya sa kama ng isang matandang lalaki? Kung walang ebidensiya, wala ring magagawa ang pulis kahit magsumbong siya.

Bagama’t maituturing lamang na pangalawang uri ng mayamang pamilya sa bansa ang mga Villanueva, napakadali para sa kanila na apihin ang isang ulilang tulad niya. Wala pa siyang sapat na yaman o impluwensiya upang harapin ang pamilya Villanueva.

Sabi nga, mabuting may malaking punong masisilungan. Kung si Alexander Monteverde ang magiging sandigan niya, hindi na siya basta-basta mangangahas na apihin ng mga Villanueva—kahit sampung ulit pa ang tapang ng mga ito.

Ngunit…

Maaari ba niya itong pagkatiwalaan?

Sa loob ng dalawampung taong paninirahan niya sa pamilya Villanueva, puro pakana at panlilinlang ang naranasan niya. Si Alexander naman ay estranghero lamang sa kaniya. Napansin ni Alexander ang pag-aalinlangan niya at naunawaan ang kaniyang mga pangamba.

“After our wedding, you can continue your schooling,” mahinahon niyang sabi. “ I won’t ask anything, malaya ka pa din.”

Napayuko si Andrea. Nag-aalinlangan pa rin ang puso niya.

“P-paano kung gumawa muna tayo ng kasunduang bago magpakasal?” nauutal niyang tanong. “Kung makahanap ka ng babaeng gusto mo, maaari tayong maghiwalay anumang oras.”

Tinitigan siya ni Alexander. Madilim at malalim ang mga mata nito.

“Andrea Villanueva, sino ba ang nag-iisip ng annulment bago pa man ikasal?” tanong niya. “Maaari nating pag-usapan iyan sa ibang pagkakataon. Sa ngayon, kasal ang pinag-uusapan natin.”

Hindi na nagulat si Andrea na alam nito ang pangalan niya. Gayunman, hindi pa rin siya makapaniwalang ang ganito kalaking yaman at kapangyarihan ay basta na lamang mapupunta sa kaniya.

“Kaya… wala ka talagang ibang motibo sa akin?” muli niyang tanong.

Sumandal si Alexander sa sofa. Walang gaanong pagbabago sa kaniyang ekspresyon, at nanatiling kalmado ang kaniyang tinig.

“Hindi ba’t sinabi ko na? Gusto kong tulungan mo akong harapin si Lolo para hindi na siya mag-alala tungkol sa pag-aasawa ko.”

Nag-alinlangan si Andrea. “Kung sakaling gusto mong makipaghiwalay, sabihin mo lang sa akin nang maaga. Hindi kita pipigilan.”

Matalim siyang tinitigan ni Alexander gamit ang kaniyang mga matang hugis-pixie.

“Ganoon ba ako kawalang-pananagutan sa paningin mo?”

“Hindi…” Bumagsak sa kaniyang mukha ang anino ng mahahaba niyang pilikmata, at bahagyang pumait ang kaniyang ekspresyon.

Hindi naman talaga ito tungkol sa pagiging mapagkakatiwalaan ni Alexander. Natatakot lamang siyang muli siyang iwan, kaya naghahanda na siya sa pinakamasamang maaaring mangyari.

Bahagyang kumunot ang noo ni Alexander habang pinagmamasdan siya. Masyadong kulang sa tiwala sa sarili ang dalagang ito.

Bahagyang lumambot ang kaniyang tinig—isang bagay na hindi pangkaraniwan sa kaniya.

“Walang nakaaalam kung ano ang mangyayari sa hinaharap. Ang mahalaga ay maayos nating harapin ang kasalukuyan. Hindi man kailangang may pag-ibig sa isang pag-aasawa, kailangan naman nitong may pananagutan.”

Kumikislap ang mga mata ni Alexander na tila mga bituin. Matindi ang kaniyang tingin, parang kayang tunawin ang anumang yelo. Seryoso siyang nagtanong:

“So, pumapayag ka na Ms. Andrea Villanueva?”

Tinitigan ni Andrea ang mga mata nito. Nang makita niyang tila hindi naman nagsisinungaling ang lalaki, kinuyom niya ang kamao at nag-ipon ng lakas ng loob.

“Sige,” mahina niyang sagot.

Wala na naman siyang natitira ngayon. Ano pa nga ba ang maaaring gustuhin sa kaniya ng pinakamakapangyarihang lalaki sa bansa?

Dahil wala na siyang ibang mapagpilian, bakit hindi na lamang siya sumugal? Hindi naman maaaring mas masahol pa ang kahihinatnan nito kaysa sa muling pagpapadala sa kaniya ng pamilya Villanueva sa kama ng isang matandang lalaki, hindi ba? Kung mag-aasawa siya, mas mabuting piliin ang isang taong mabait at mayaman.

Bilang pinuno ng isang napakalaking kompanya, hindi taglay ni Alexander ang mga karaniwang ugaling iniuugnay sa mayayamang binata—ang pagiging layaw at mapagmataas. Kilala siya sa kaniyang may mabuting  asal at malinis na reputasyon.

Kahit maghiwalay man sila balang araw, maaari pa rin silang magpaalam sa isa’t isa nang maayos.

“Dala mo ba ang mga papeles mo?” tanong ni Alexander.

Umiling si Andrea. “Hindi.”

“Unahin muna natin ang pagkain,” sabi ni Alexander. “Pagkatapos, ihahatid kita para kunin ang mga gamit mo. Mag-impake ka at lumipat sa bahay ko. Mamayang gabi, ipakikilala kita kay Lolo.”

Hindi na nagsalita si Andrea. Tahimik lamang siyang tumango.

Wala pang limang minuto, dumating ang assistant ni Alexander na si Ethan Reyes dala ang tanghalian. Pagkatapos ihain ang pagkain, mabilis itong umalis kasama ang mga tauhan nito. Halatang wala itong balak manatili roon kahit isang segundo pa.

Napatingin si Andrea sa pagkaing nasa mesa. Galing iyon sa isang tanyag na pribadong restaurant na palaging puno ng tao. Kailangan pang magpareserba nang maaga upang makakuha ng mesa.

Kaswal na isinampay ni Alexander ang kaniyang amerikana sa sandalan ng sofa. Itinaas niya ang manggas, inilantad ang maputing buto ng kaniyang pulsuhan, at bahagyang tinaas ang kilay habang nakatingin sa dalagang nasa kaniyang harapan.

“Hindi ko alam kung ano ang gusto mong kainin, kaya nagpasabi akong bumili ng ilang putahe para makapili ka.”

“Thank you,” mahinang sagot ni Andrea.

Ibinaba niya ang tingin at saka lamang naglakas-loob na kumuha ng pagkain. Hawak ni Alexander ang chopsticks sa pagitan ng kaniyang mga daliri. Napabuntong-hininga siya sa loob-loob niya ganoon ba talaga siya nakakatakot tingnan?

Nanatiling tahimik ang kanilang hapag-kainan hanggang sa matapos silang kumain.

Umiihip ang malamig na hangin, pinapaikot ang mga tuyong sanga at nalaglag na dahon, at lalo pang nagpapatingkad sa malungkot na tanawin. Isang sasakyan ang nakaparada sa tapat ng La Salle University.

Nasa manibela ang mga kamay ni Alexander. Malamig at matikas ang kaniyang tindig at lumingon siya sa dalagang katabi.

“Kaya mo bang buhatin lahat ng gamit mo? Gusto mo bang tulungan kita?”

“Hindi na. Kaunti lang naman ang gamit ko. Kaya ko na,” sagot ni Andrea.

Inalis niya ang seat belt at inilagay ang kamay sa hawakan ng p***o. Ngunit bago pa niya ito mabuksan, narinig niya ang sinabi ni Alexander.

“By the way, give me your contact number. Kapag hindi mo kayang dalhin ang lahat, just call me.”

“Hmm.”

Napunta ang kamay ni Andrea sa bulsa niya. Ngunit bigla niyang naalala ang nangyari kagabi. Para hindi siya makatawag ng tulong, sinubukan ng pamilya Villanueva na agawin ang kaniyang cellphone.

Mahigpit niya itong hinawakan habang nagpupumiglas, hanggang sa tuluyan itong masira. Malamang ay nakahandusay na ngayon ang basag niyang cellphone sa kung saang basurahan.

Habang iniisip ni Andrea kung anong dahilan ang maaari niyang sabihin upang tumanggi, isang itim na cellphone ang biglang iniabot sa kaniya.

Natigilan siya at napatingala.

Ang kamay na may hawak sa cellphone ay may mahahaba at maayos na mga daliri. Malinaw ang mapusyaw na asul na mga ugat sa likod ng kamay, at kumikislap na parang perlas ang malilinis at maayos na mga kuko.

“Gamitin mo muna ito,” sabi ni Alexander.

Natigilan si Andrea. Hindi niya alam kung ano ang gagawin, kaya napatingin siya kay Alexander.

“Wala itong password,” mahinahong sabi ng lalaki. 

“Naka-save na ang numero ko at may nakalagay na rin na pangalan. Gamitin mo muna ito para makontak mo ako.”

Dahan-dahang tinanggap ni Andrea ang cellphone. Hindi niya maiwasang mapaisip kung bakit napakadaling mag-alok ng tulong ng isang taong halos hindi pa niya kilala.

“Salamat,” mahina niyang sabi.

Wala pang sinumang naging ganoon kaasikaso sa kaniya.