Masuk
Pinigilan kong hindi mag-ingay sa bawat paghalik na ginagawa ni Jensen sa aking leeg pababa sa pagitan ng aking mga dakilang yaman. It was late at night, the party we attended had just finished. I enjoyed myself so much and got a little drunk, while Jensen just danced with me, never sipping even a single drop of alcohol.
Paano niyang natanggal ang nakatakip sa akin ng gano'n-gano'n lang? and he started devouring every inch of it. Kumurba ang kat@wan ko sa ginawa niyang iyon, ang isang kamay ko ay nasa unan at ang kabila ay nasa kaniyang buhok. Naglaro ang kaniyang mga labi ng ilang minuto doon bago tuluyang umangat ang kaniyang ulo't tinitigan ako. Nasa ibab@w ko siya, wala ng pang-itaas kaya nagawa kong haplusin ang batuhan niyang d*bdib. "Call my name, Louise Jane. Call me, please. I want to hear you call my name." Sobrang perfect ng facial features ni Jensen—his chiseled jaw, thick eyebrows, brown eyes, pointed masculine nose, and those lips of his. I think I want it, badly. "Jensen..." Sumunod ako sa utos niya. "Stay with me, Louise Jane. We will go back together to the City. And I will marry you." I could hear what he was saying, I just didn't know how to react to that. At ngayon ay mas nananaig sa katawan ko ang init, lalo na sa ibabang parte ng aking katawan. "T-take me, please, Jensen. I am so, ugh—" Lumaban na ako sa halik na ibinigay niya sa akin. It was so hot, hindi nagmamadali, maingat, at puno ng kakaibang sensasyon na siyang nagpapabilis ng tibok ng puso ko. I was surprised when he lifted me. Yumakap ako nang mahigpit sa kaniya. Nagkapantay ang mga mukha namin sa ginawa niyang iyon, habang ang mga kamay ko nama'y nakapulupot sa leeg niya. My squeezy front were pressing against his hard chest. So hot. Jensen kissed me, and so did I. I let him do whatever he wanted. All of it. I never complained, instead, I accepted every inch of him. His deep thrusts and moves drove me to heaven. Jensen's length pushed through to my very end. I moaned and asked for more. I didn't want him to stop. "You're so perfect, baby," he gasped. I could hear his deep breaths and little moans in my ears. He kept on mumbling words to me. I tickled and asked for more. "Come inside me, Jensen. I want all of you. Please." "Oh my God!" I couldn't help it. I moved as he moved. I hugged him, pulling his body more against mine. "Call me baby, call me." "Hmmm. Jensen, Jensen..." I bit my lower lip. The sensation in my chest kept digging deeper. I felt his lenght tickling my inside. He was so hard and big, and I wanted every inch of him. Both our breaths raced. We were like runners in a marathon—sweat running down our bodies, heat lingering in our souls, rooting for the finish line. Jensen got faster and faster as he thrust deeper. Scratches were left on his back from my long nails as I hugged him. "I'm coming, baby. I'm coming..." Jensen's baritone, deep voice made me smile. I knew he was satisfied. And that's what I planned. ... Maganda ang panahon kinaumagahan, tamang-tama lang sa plano namin ni Jensen na mag-boating. Actually, naka-ready na ako with my yellow tube top and bikini. Hinihintay ko na lang siyang bumalik, na lumabas lang to rent a boat. "Hey, ready?" And speaking of him, ay narito na rin siya. Napanganga ako nang bahagya sa isinalubong niya sa akin. Jensen is a totally hot man; he was shirtless at the moment, and his biceps were slapping my eyes. I just knew him fifteen days ago, and we've been together in this resort for fifteen days, too. He was the man I planned to seduce, and I did it. I smiled at him and leaned my cheeks toward him para lang masalo ko ang halik na iginawad niya. I was thrilled nang maramdaman ang pagdampi ng kaniyang mainit at malapad na kamay sa balikat ko. Parang may kuryenteng dumaloy mula sa kaniya patungo sa mga ugat ko. Then, biglang nag-flashback sa utak ko kung paano ko niyakap ang mga matitigas na braso niya kagabi. I remembered the exact feeling of those broad shoulders over me, the heat of his skin against mine, and how those same hands gripped my waist tightly in the dark. Pasimple akong napalunok, d@mn it! Tinitigan ko ang malapad niyang dibdib na dahan-dahang tumataas-baba sa paghinga. Parang naririnig ko pa rin ang malalim at paos niyang ungol sa tainga ko habang tinatawag ang pangalan ko. Goodness, feeling ko biglang uminit ang buong paligid. "Are you okay?" Yumuko siya sa akin. He caressed my face while his other hand was on my shoulder. "Yes, of course. I am just too excited," napangisi ako, but deep inside ay hindi naman ako masaya. I don't exactly know this man; I am just using him to avenge myself for what his brother did to me. "Very well, I think we should go now para mas marami pa tayong magawa sa araw na 'to." Jensen's smile made me feel guilty. He was not the typical man who throws himself at just any woman. As we stalked him for a month, I figured out he only had one ex-girlfriend. And that woman left him for her career when they were just 20 years old. "Okay," pagtango ko sa kaniya. Tumayo ako mula sa rocking chair outside our cabin, then put on the white see-through gown to cover up my body from the heat. "Wow, you look so d@mn hot, Louise Jane," anito. Without a warning, Jensen already held onto my thigh and kissed me so passionately. I surrendered, and I admitted that his kisses were totally driving me crazy. And for the record, siya lang ang bukod-tanging tumatawag sa akin sa buong pangalan ko. Kahit teachers ko noong high school, hindi ako tinawag nang ganito, eh. "Can we just postpone it? Sa loob na lang tayo, we can have a movie marathon if you want." He lowered his lips to my neck, leaving traces of kisses there. Muntik na akong mapaungol sa ginawa niya. Tirik na tirik ang araw pero mukhang aabutan ata ako ng kah@rnihan sa lalaking ito. "Stop it, okay? Alam ko na 'yang ganyan mo, eh. No, Jensen. We're going to hang out. Come on!" I tried to pull him, but he acted disappointed in a cute way. He even pouted his lips, na parati niyang ginagawa to tell me he doesn't want rejection. At dahil wala siyang magagawa ay nagpahila na lang din ito sa akin patungo sa shore, kung saan itinuro niya ang kulay dilaw na bangka. Naging masaya ang araw ko with him. May mga first times ako na nasubukan na kasama siya, katulad na lang ng pagpapabraid ng buhok, scuba diving, and eating a live oyster. Sa tanang buhay ko ay hindi pa ako nakatikim no'n—well, it's because my sister is allergic to seafood kaya bawal sa bahay ang gano'n. And today, I ate seven pieces of it with the vinegar and chili sauce. "Happy?" Jensen asked me. "Oo naman. I can say this is one of the best days of my life." Naglalakad kami sa dalampasigan. Malamig ang samyo ng hangin at hindi na gano'n kainit dahil malapit nang sumapit ang alas-kuatrong hapon. "Mabuti naman," may katipidang sagot ni Jensen na ipinagtaka ko. Hindi naman kasi siya ganito; he used to be jolly and full of questions and opinions. "May problema ba?" Tumigil ako sa paglalakad at humarap sa kaniya. "I just thought, we've been here two weeks. Hindi natin lubusang kilala ang isa't isa, right? And now, I am curious kung ano ang mga susunod na mangyayari sa atin." "Bakit, ano bang nasa isip mo?" "Well, I am happy to be with you. You suddenly became my safe place, and I don't want to end this." Natawa ako sa sinabi niyang iyon. Then his serious face gave me a sudden realization. Nang bigla kong maisip na maghihiwalay din kami ng landas after this ay parang nalungkot ang puso ko. Ewan ko ba, pero I need to stick to my plan. I just want him to suffer. Iniwan ako ng kapatid niya para sa kapatid ko rin. Kaya bilang kabayaran, siya ang sasalo ng sakit na hindi ko maipaparanas kay Jarred. "'Wag kang mag-alala, hindi ako mawawala sa tabi mo. Okay? As long as nakahawak ka lang sa kamay ko, mananatili ako, Jensen." Then I lent him my hand. My smile was one of the ingredients in the love spell I am putting on him. "Make sure of it, Louise Jane. I don't take excuses and reasons. The moment you decided to stay with me means you'll do it until your very last breath." I smiled and took that promise. But his brother taught me one thing: promises are meant to be broken. Tinitigan ko ang malapit nang lumubog na araw and decided na abangan namin 'yong dalawa. Jensen left to return the boat he rented, while I went to get blankets and some snacks. "Gusto mo ba ng beer?" tanong ko sa kanya. "Nah. Just get whatever you need, okay? I'll be back in fifteen minutes, I think." He gave me a sweet kiss on my lips before waving as he walked backward. His aura compared to his brother's was very different. This Jensen was sweet, caring, and considered everything I wanted—a very opposite attitude of Jarred. Kumuha ako ng dalawang blankets, made two sandwiches, two bottles of water, and that's it. I was ready to go out, not until my phone rang. Ayaw ko sanang sagutin iyon dahil ang kapatid kong si Leanne ang tumatawag—the woman my Ex married just last month. Ang kaso, nakailang missed calls na pala ito. "What?" Wala akong ibang alam na puwedeng isagot sa kaniya. Nag-iba ang timpla ng mukha ko dahil rito, ngunit nang bigla nitong banggitin si grandma ay napaseryoso ako sa pakikinig sa kaniya. "What? Are you serious, or is this one of your jokes to lure me back there?" As she spoke, I got dumbfounded. I would not know if she was lying or not kung hindi ako uuwi. Ibinaba ko ang phone at agad na inayos ang mga gamit ko. I just had my bag; no clothes were needed dahil lahat naman iyon ay binili lang namin on the way here. Then I suddenly realized I am with Jensen. He shouldn't know my true identity yet. Nag-isip akong mabuti hanggang sa makapa ko ang susi ng aking Condo Unit sa bag, may spare key ako no'n sa bahay. I pulled the ballpoint pen from the drawer of the nightstand, took the receipt of the food we bought outside, and wrote a message for him. Ipinatong ko iyon sa table with my Condo's key on top of it. Nagmamadali akong tumakbo palabas ng cabin, pumara ng masasakyan along the road without even looking back. Hindi ko na mahihintay pa si Jensen. I just hope na sundin niya ang message ko sa kaniya. Wala rin akong ibang choice, we never exchanged phone numbers habang magkasama kami. Why? Because he believed I would never leave him. But I did.Nadala ko pa kinabukasan ang pagkadismaya ko sa naging pag-uusap namin ni Damian. He was very sure nang sabihin niyang pakakasalan niya ako.Na kahit na sinabi ko na sa kaniya na ayaw ko, wala siyang pakialam. Tinakot pa ako na wala naman daw akong magagawa tungkol doon.And I can say na mukhang nagsisimula na ang sinasabi niyang 'wala akong magagawa'.He was very early to wait outside our house, insisted to drive me on my way to work. At dahil sa pilit na pagpapasunod ni Grandma ay talagang wala akong nagawa, at heto ako ngayon pababa na sa kaniyang sasakyan.Kasunod ay ang pagtaray ko sa kaniya sabay pabalang na isinara ang pinto ng passenger's seat. Ay! Wala akong pakialam sa sasakyan niya.Hanggang sa ibaba niya ang windshield at sumilip mula roon upang kausapin pa ako. He was a smiling man right now, iba sa napakaseryosong aurang pinakita niya sa bahay kagabi.At ang hulmang panga ni Damian ay bumagay sa lakas ng dating ng kaniyang mga mata't makakapal na kilay. Para siyang isa s
Panay ang tingin ko kay Damian habang papasok kami sa Mansiyon. Wala na siyang imik ngayon habang naglalakad kami, nakapamulsa ang loko at seryoso ang mukha. Kainis lang isipin na umiwas ako para lang sa wala? Tumakas pa ako para hindi makilala ang taong ito ngayon araw, ang ending ako pa pala ang naglapit ng sarili ko sa kaniya. Hay naku!Tumahimik na nga lang din ako, idiniretso kami ni grandma sa dining. Nang mag-alok kasi siya nang ipaghanda kami ng dinner ay hindi na um-oo si Damian. He insisted na kahit maiinom na lang ang i-serve sa kaniya."Naku, Damian...natutuwa ako na sa wakas ay nandito ka na. Pasensiya ka na sa ilang beses man delay ha? Masyadong busy kasi itong apo ko. Anyway, hindi ko na siya ipakikilala sa 'yo kasi nagkakilala naman na kayo, hindi ba?" NNapakalawak ng ngiti ni grandma sa kaniya, samantala nang dumako sa akin ay pandidilat lang ng mga mata ang nakuha ko."Yes, ma'am. Actually, ako na nga talaga ang nagpunta para lang matuloy ito. Good thing my plan w
Hindi ako mapakali habang nasa loob ng sasakyan ni Damian. Hangang ngayon ay sobrang bilis pa rin ng tibok ng puso ko. Hindi ko talaga mapigilan ang emosyon ko sa tuwing magkakaharap kami ni Jensen, though, I told myself na wala na akong dapat na maging koneksiyon pa sa kaniya dahil kinuha na rin naman niya ang isang bagay na iniingatan ko galing sa kaniya, eh, mahirap pala...hindi gano'n kadali ang umiwas.Ang arte kasi, na para bang virgin siya. Hmp. nagpaliwang naman na ako tungkol sa nangyari sa amin noon pero hindi niya matanggap ang sorry ko. Nakakainis lang, gusto ko pa naman sana siyang mayakap. "Are you okay?"Nilingon ko si Damian, diretso lang ang kaniyang tingin sa daan habang nagmamaneho. Napansin niya ba ang pagkatulala ko? Paano nakatuon lang ang pansin ko mula sa labas ng sasakyan."Hmm. Yes, I'm okay." I smiled. Saka ko naalala na hindi pa nga pala ako magpapasalamat sa kaniya. Unang pagkikita at pagkakakilala namin kaniyang umaga pero may kabaliwan na agad akong nag
Nang makaalis sina Louise Jane at ang Doktor ay nagpaalam din muna ako kay Jared. I told him na may kailangan akong asikasuhin outside. Ang hindi niya alam ay balak ko lang na habulin si Louise Jane, magtanong at mag-imbestiga.Agad ko silang hinanap pagkalabas ng elevator, tingin sa kanan, sa kaliwa, ngunit walang kahit na anong bakas ni Louise Jane."D@mn it, nasaan ka?" Bulong ko sa sarili. I hesitated to call or text her. Mas maigi kung magkakaharap kami mismo. At ang Doktor, ano ang meron sa kanila? I walked my way out of the Hospital, I've checked every hallway, sinubukan ko ring magbukas ng ilang pintuan ng pasyente ng wala kahit na katok man lang."Hey, have you seen someone, woman. 5'6, maganda, mahaba ang buhok at medyo mestisa?" Tanong ko sa nurse station.Tila naman nag-isip ang nurse on duty kung may nakita nga siyang tulad sa description ko. Ngunit umiling-iling lang ito sabay sabing sa dami nang taong nakakasalamuha niya araw-araw ay hindi niya na maalala ang mukha ng b
I told her not to come, but here she is disguising herself as a nurse? Does she think I wouldn't recognize her? Mata pa lang niya, ay kabisado ko na.Sinundan ko ang bawat kilos ni Louise Jane habnag loob siya ang private room ni mom. Salamnin naman ang structure walling ng silid kaya malaya naming nakikita ang ginagawa ng Doctor.Nnagunot pa rin ang noo ko nang sumagi ang ideya na kung papaano siyang basta nakapasok rito. This Hospital is script and being operated by a billionaire family. Nang dumapo ang tingin ko sa lalaking Doctor ay nagkaroon ako ng doubt about him, naka-face mask na rin ito katulad ni LOuise Jane but there is something on him too, na hindi ko maipaliwanag."I f@cking hate this family. Ano ba kasing ginagawa nila rito." Naalimpungatan ang busy kong utak sa pagkilati sa Doktor nang lumapit sa tabi ko si Jared, hawak ang kaniyang panga."Who leaked the news about mom, that's the problem. Hindi pa nagtatagal ang nangyari pero paanong nakarating agad sila rito? Are
"Sigurado ka ba sa plano na 'to Damian?" tanong ko sa kaniya habang tinatahak namin ang papuntang VVIP suite."Hindi."Na-froze na lang ang bibig ko sa pagkakanganga SSA sinabi niyang iyon. Ano? Hindi siya sigurado? Eh, bakit pa kaming nandito ngayon?"Huh? Eh, Tara na bumalik na lang tayo." Paghila ko sa kaniya. Baliw pala 'to siya eh."I mean it. Hindi talaga ako sigurado sa idea na 'to, dahil kapag nalaman ng family ko na lumabag ako sa Privacy ng patient ay baka i-suspend pa ako sa trabaho. Pero dahil desidido ka na puntahan ang nasa VVIP, heto ako tutulong sa 'yo."Napalunok na lang ako sa sinabi niyang iyon, talaga ba? Gagawin niya 'yon kahit na hindi naman kami lubos na magkakilala?"Pero, hindi naman tayo close, kanina palang tayo nagkakilala. Wiling kang mapagalitan para lang tulungan ako?" Tinitigan ko sya habang naghihintay ng sagot niya. Kapapasok lang namin sa elevator, sakto walang ibang naroon kaya naman malaya kaming nakapag-usap ng ganitong topic.Nasa bulsa ng white







