Chapter 5- Jensen's POV

"Kung matagalan ka pa sa pag-park ng sasakyan ay bababa na ako rito. Itabi mo na." Utos ko kay Henry. Paano ba naman ay kanina ko pa namataan ang pagdating ni Louise Jane sa kumpaniya. Ilang minuto na rin ang lumipas ng pumasok siya sa main entrance.

"Sigurado po ba kayo sir?"

"Yes. Yes. Sige na, ako nang bahala."

Hindi ako nagpahalata na sabik akong makita ang babaeng halos dalawang buwan kong hinanap. Nang malaman ko mula kay Jarred na papasok si Louise Jane sa Kumpaniya ay ipinaayos ko na ang lahat.

Sa Marketing ko siya ipinalagay kahit na ang abiso ng kapatid ko ay sa Design team siya papasok. Hands on ko ang designs ng mga jewelries, at ayaw kong maapektuhan ang bussiness. Sigurado kasi ako na kapag maramdaman ko ang presensiya niya'y matutuliro lang ako.

"Good Morning," pabalik kong bati sa mga bumabati rin sa akin.

"Sir, naayos ko na po ang lahat ng papeles na kailangan niyong pirmahan sa araw na ito. Dederetso na po ba tayo sa scheduled inspection niyo ngayon sa mga Departments?" Sinalubong ako ni John sa lobby.

"Nandito na siya," sabi ko.

"Sino po sir?"

"Louise Jane, elevator."

Parang command lang sa computer ang naging mga sagot ko. Hindi ko kasi derektang maituro sa kaniya na nakita kong nag-aabang sa elevator ang babaeng misnan kong pinahanap sa kaniya.

"Ano pong gusto niyong gawin, sir? ipatawag ko ba siya sa Opisina mo?"

"No," sagot ko. Syempre hindi puwede 'yon, hindi ko puwedeng ipakita sa kaniya na patay-na-patay akong makita siya. "Papasok tayo, pero mag-alibi ka na sa ibang floor ka papunta.

Tumango-tango naman si John, pinagkakatiwala ko ito simula pa nung una kaya naman kahit na ano'ng maisipan ko'y hindi rin niya pinapalagan.

Ilang pulgada na lang ay magsasara na ang elevator, ngunit nakahabol pa kami. Kitang-kita ko kung paanong umisod nang bahagya sa likuran si Louise Jane. She checked her face on the elevator wall.

Napakuyom ako ng kamay, she's beautiful.

She also checked her wrist, there I saw the bracelet I gave her. Iyong nabili ko lang sa resort, nilalako ng matanda sa tabing-dagat.

"Excuse me, miss." Pagtawag ni John sa pansin nito, dahilan upang mag-give way siya sa buttons sa pagpili ng mga floors.

"Sir, dadaan po muna ako sa accounting department. Susunod na lang ako sa office niyo," ani pa ni John.

Kitang-kita ko ang pagtataka sa mukha ni Louise Jane, nakalabas na si John nito kaya naman kaming dalawa na lang talaga ang naroroon.

Hindi ako nagsalita kahit na deep inside ay gusto ko na siyang sunggaban, halikan, at yakapin. Gusto kong magtanong kung ano ang nangyari sa kaniya. Bakit hindi siya bumalik at bakit bigla na lang din siyang umalis nang walang paalam.

Subalit pinigilan ko ang sarili, hindi puwedeng basta na lang akong bibigay sa kaniya. At isa pa, mayroon siyang malaking kasalanan sa akin.

Ngunit ang mga kuro-kuro ko na iyon ay biglang naglaho nang maramdaman ko ang paglapit niya sa akin at maingat na paghila sa dulo ng aking suit.

Naninigas ang kalamnan ko na napalunok na lang ng laway. Relax Jensen, relax. Avoid her, and don't make any unecessay move na magbibigay ng ideya sa kaniya na maayos ka lang at kinalimutan mo na lang bast ang pag-iwan niya sa 'yo. Ilang beses kong pinaalalahan ang sarili.

Kaya naman ang ginawa ko'y iwinaksi ko ang kamay niya na para bang sinasabi kong tanggalin niya iyon doon dahil hindi ko naman siya kilala.

"What do you think you're doing?" sarkastikong tanong ko sa kaniya. Ngunit ang totoo no'n ay ilang beses kong pinagalitan ang sarili. Alam kong possibleng masaktan siya, pero kasi, nasaktan din ako.

"Ahm," kunot-noong nitong simula, "It's me Louisee Jane, remember?"

Napakalawak ng ngiti niya sa akin, na para bang naghihintay siya nang magiging sagot ko.

"Sorry, but do I know you?" tanong ko sabay I was ng tingin sa kaniya habang inaayos ang dulo ng aking sleeves.

At dahil sa pag-iwas ko ng titig sa kaniya't hindi ko na nahulaan pa kung ano ang tumatakbo sa isipan niya. Ngunit kailangan kong mag-isip ng puwedeng sabihin para hindi maputol ang conversation sa parteng iyon.

"You're an intern?" Tanong ko.

Ano ba naman Jensen, wala nang ibang maisip na tanong?

"Which department?" Diretso pa rin ang tingin ko sa unahan nang magtanong.

"M-marketing po," sagot niya sa akin.

"Marami ng empleyado sa Marketing, nagdagdag pa sila," pabulong kong sabi kahit na ang totoo ay ako ang naglagay sa kaniya doon. "Ask your superior for the manual copy of company policies. Ayokong may tatanga-tangang empleyado ang pagala-gala sa Kumpaniya ko."

I'm sorry Louise Jane, but you hurt me.

"P-pero-"

Napatingala ako, narito na siya sa 6th floor. Medyo dismayado ako dahil marami pa sana akong naisip na puwedeng maging alibi na mapag-usapan namin.

"It's your floor, and you're delaying my working time, Miss."

Kailangan ko nang ituloy ang pagpapanggap na hindi siya kilala, this is her punishment for breaking my heart so badly.

Hindi na siya mapakali kung ano ang gagawin, nagpabalik-balik ang kaniyang mga habang paroon at parito.

"Sorry po ulit sir, hindi na po mauulit."

Yumuko pa siya sa harapan ko samantalang ako ay nanatiling nakatitig sa kaniya, alam kong titingin pa rin siya kaya naman naghintay ko hanggang sa tuluyang pagsara ng elevator.

TING!

Napasandal na lang ako, itiningala ang ulo't nakapikit na naghabol sa aking paghinga.

"F@ck Louise Jane, just f@ck! I trained myself for two months to simply avoid your presence if I saw you one day. But here I am, so d@mn invested on you. Hindi ko alam kung hanggang saan tatagal ang pasensiya ko na hindi ka lapitan o i-acknowlege."

Kinuha ko ang cellphone ko't tinawagan na si John. Inutusan ko siyang samahan na ako para sa scheduled inspection sa lahat ng department.

"See me in my office after fifteen minutes, then we start the inspection in the Marketing Department."

"Yes sir, copy that."

"And one more thing, call our private michelin chefs. Let them prepare foods for the employees today, and include pochero on the menu."