Chapter 7- Jensen's POV

I may be out of my mind when I decided to transfer someone from Marketing department to Sales.

Bigla na lang kasing tumaas ang dugo ko sa ulo nang makitang nakangiti ang lalaking iyon na nakikipag-usap kay Louise Jane. Ako ang boss kaya valid naman ang kilos ko na 'yon. Kailangan na siyang ihiwalay kay Louise Jane habang maaga pa, baka maging close pa sila't walang atupagin kundi ang magdaldalan.

"Sir, parang sobra naman po ata ang ginawa niyo. Isa pa, akala ko po ba ay tapos na ang ano mang nakaraan niyo ni Miss Barcelona? Engaged na nga po kayo hindi ba?" Pagbasag ni John sa katahimikan ko sa loob ng Opisina.

Napatingin ako rito, ang hirap talagang mag-open up kay John masyadong binibigay ng malisya ang ilang bagay.

"Okay lang 'yon, isa pa, wala naman akong ibang ibig sabihin no'n,"sabi ko, sabay ang pag-iwas ng tingin rito. Alam ko kasi sa sarili kong hindi ako nagpapakatotoo sa sarili ko.

Matapos ang meeting ko sa Board at chineck ang pagdating ng bagong mga dyamante na agad kong ineksamin upang magawa na rin agad ang mga bagong masterpieces ay ang pagmata na sa mga CCtv's ang ginawa ako. Hindi itop ang usual na gawain ko, actually I never done this before.

Nakapatong ang aking baba sa likurang bahagi ng aking palad habang ang siko ko naman ay nakapatong sa lamesa. Mukha na akong tanga na nakabantay sa bawat kilos ni Louise Jane.

"Sir, tumawag ang kapatid niyo. Ang sabi'y gusto niya kayong makausap ngayon," bungad kaagad ni John sa akin.

"Busy ako," sagot ko. Palusot ko para lang hindi kami magkita. Matapos ko kasing malaman ang tungkol sa ginawa niya kay Louise Jane ay parang parating gusto ko siyang bugbugin.

"Pero papunta na po siya sir, tiyak na hindi rin magpapapigil si sir Jarred. Panay po kasi ang tanong nito tungkol sa tao raw na ipinasok niya sa Kumpaniya."

Doon ako natigilan sa ginagawa, napakamot ako sa itaas na bahagi ng aking kilay. Kahit kailan talaga, sakit sa ulo na lang ang ibinigay sa akin ng nakababata kong kapatid.

"Bakit ba kuhang-kuha niya ang ugali ni mom? Panay ang pangingialam niya sa mga bagay na hindi naman na niya hawak pa. Tsk, pabyaan mo na siya. Lalabas ako, kung dumating man siya'y ikaw na ang mag-entertain."

Hinihilot-hilot ko ang sentido habang naghinhintay na makababa sa ground floor ang elevator. I planned to ditch the work at pumunta sa resort. I think I need some fresh air para umaliwalas ang aura ko.

Subalit nasa lobby pa lang ako'y ang pigura na ni Louise Jane ang tumambad sa akin. Mukhang galing siya sa labas dahil sa mga kape na bitbit niya. Sinudan ko ang bawat kilos niya, walang nagbago sa kaniya. tandang-tand ako lang lahat ng tungkol sa kaniya.

"Good afternoon sir." Doon ako natigilan nang makatangap na ako ng pagbaiti sa ilang empleyado, hanggang sa pumasok sa isip ko na walang mapapala kung aalis ako o iiwas sa tadhana.

Bumalik na lang ako sa Opisina't tinapos ang araw na walang inisip maliban sa kung papaano ko haharapin ang babaeng minsang magparamdam ng kaligayahan sa akin gayundin ang heartbreak? Kaya naman hindi ko na rin naiwasan ang kapatid kong napakatas ng tingin sa sarili.

TING!

I am practically busy with my phone nang bumukas na naman ang elevator. Hindi na ako natutuwa sa bawat pagtigil nito sa kada-floor. Kung bakit ba kasi hindi ko naisip magpahuli na lang at hindi na sumabay sa paglabas ng mga empleyado.

Ngunit nang maalala kongf ito ang ika-apat na palapag na pinagtigilan ay itinigil ko rin muna ang pagkalikot sa cellphone at inabangan ang pagbukas ng elevator.

Pakiramdam ko'y nanuyot ang aking lalamunan ng bumungad ang pigura ng babae na inahasan ko lang na makikita ngayon. I composed myself, hindi ako puwedeng bumigay sa sitwasyong ito. Inayos ko ang aking necktie, ini-abot kay JOhn ang cellphone at itinago ang mga kamay sa loob ng bulsa.

"Pasok na," sabi ng isa na nakita kong panay ang pagsenyas

"Give space na lang guys,' sabi pa ng isa.

Nagsiksikan sila sa magkabilang gilid ng elevator at iniwang open space ang harapan ko. Balak ba nila akong bigyan ng heart attack rito? Bakit hindi na lang nila ako i-block rito sa hulihan, mas kailangang kumalma ng dibdib ko kaysa sa space na ibinigay nila sa akin.

Palihim kong sinundan ng tingin ang pagpasok ni Louise Jane. Dumiretso lang ako ng tingin kahit na lumalaban ang utak ko na nagsasabing lapitan ko siya at subukang kausapin.

Muling tumigil ang elevator sa kasunod na floor, may tatlong empleyado pa ang nakaabang pa. Nakaramdam ko, mukhang nagdadalwang-isip pa ang mga itong pumasok. Sinipat ko ang space sa unahan, kakasya pa naman.

"Get in, don't waste my time waiting," sabi ko.

Nagdumaling pumasok ang tatlo na siyang naging dahilan ng pag-isod ni Louise Jane at ngkasama niya palikod. Nabunot ko nga ang nakapamulsa kong kamay ng biglang tila matutumba si Louise Jane sa pagkakassagi sa kaniya.

Wooah. Pinigilan ng isang kamay ko ang aking kaliwang kamay, at sa utak ko, bumubulong ako na panalangin.

Subalit hindi nga umaayon ang dasal ko, bago pa magsara ng p***o ng elavator ay dalawa pang lalaki ang naroon, humabol at humihingal na nagpumilit pumasok.

Lalong naging komplikado ang lahat, naramdaman ko na lang na nasa unahan ko na si Louise Jane, nagkatulakan na kasi't lahat.

SCREECH. . .

"Ooh my gosh! Ano 'yon?"

Crrrckkk. . .

"Okay lang kayo sir?" tanong ni John.

"Yeah," sagot ko. Ngunit deep inside ay parang sasabog na ako.

Napabuga na lang ako ng hangin, napakuyom na lang ang mga kamay ko sa labis na pagpipigil. Ngunit may isang hindi ko na talaga mapakalma pa, ramdam ko na kung gaano ito gustong kumalas sa ilalim ng aking pants. Banayad itong dumadampi sa p@wetang bahagi ni Louise Jane.

F@ck!

"Sh@t!"

Gulat na napayuko ako kay Louise Jane, dinig na dinig ko kasi kung paano siyang napamura. Sa sitwasyon ba o sa t@mitigas kong sandata na alam kong nararamdaman niya.

Hanggang sa tuluyang mag-lock ang aming mga titig, hindi na ako makakilos pa sa kinatatayuan ko subalit kahit na gano'n ay nagpigil ako ng sarili.

"D@mn it Louise Jane," pabulong kong sambit sa puno ng kaniyang tainga. "You're making me hard."