Mag-log inKaela Reign’s POV
"What??" He asked huskily. Shemayy!! Boses palang kakatindig balahibo na! Umayos ka Kaela! Umayos ka! Agad n'ya akong binitawan kaya muntik na talaga akong matumba mabuti nalang nakahawak ako sa side mirror ng kotse at umayos ng tayo. Dapat tinulak ko s'ya, eh! Tsk! At parang ang tigas ng dibdib n'ya base din naman sa katawan n'ya. "Are you done examining me??" Parang normal lang na tao kausap n'ya. Hindi niya ba ako kilala, ha?! Tumikhim naman ako at napaiwas ng tingin. "S-Saan mo ba kasi dadalhin 'yang mga 'yan??" Turo ko sa ilang kahon sabay tingin sa kanya nang may nag niningkit na mga mga mata. "Hindi kaya… magnanakaw ka-" "Will you please shut up and then leave??" May bahid ng pagkainis sa boses n'ya. "Abah! Abah! Porke't ang gwapo mo hindi ka na pwedeng napagkamalang magnanakaw?? Kung-" "President! Kami na po ang bahala dito," biglang pag pakita ng isa sa mga staffs namin. "Oh, good evening, Ma'am Laine." pagkapasin niyang nandito ako. "Magkakilala ba kayo ni President??" President?? Sino?? Agad akong napatingin sa lalaking pinagkamalan kong magnanakaw. Oh noh!! Siya ba yong President Villegas??! Damn! Napatakip na lang ako sa bibig ko. "Put them inside the restaurant." utos niya. Tumango naman sila at agad na binitbit ang mga box na naglalaman ng pagkain. Agad akong napatingin sa kaniya at hindi malaman kung anong sasabihin. Errrm! "Sor-" Pero bago pa ako makapag salita ay agad niya akong nilampasan. Wut!? Hindi n'ya ba talaga ako kilala!?? I'm the sexiest Laine!! Isang model! Kapatid ng president ng resort na 'toh! Tapos lalampsan lang ako!?? "Wait!" Sigaw ko at agad na hinabol s'ya. "Sandali! Teka lang oh! Gusto ko lang naman mag sorry, eh! Napakabastos mo naman para hindi ako-" "Excuse me, miss?? Kung nakababastos ako sayo, bakit hindi mo mo na itanong 'yan sa sarili mo??" Wait. What!?? Ano daw!?? "Ey, sandali!" Agad kong pigil sa kaniya. "Miss, I have something important to do. And talking to you is nonsense." at agad ng tumalikod. Waw ha! Nonsense!?? Pagkasabi niya no'n ay agad akong nakaramdam ng sakit. Parang bumalik ako sa dating ako. 'Yong nang hihingi ng atensiyon. 'Yong gusto ko lang naman ng kausap pero walang may gusto na kausapin ako. Ganon na ba talaga kahirap na kausapin ako?? Napabuntong hininga nalang ako. Siguro nga kahit na nagbago na ang anyo ko, ang postura ko, ang buhay ko. Hinding-hindi ko parin matatakasan ang katotohanan ng nakaraan ko. Pinipilit ko naman na kalimutan, eh! Pinipilit ko naman na wag ng isipin 'yon! Pero, alam mo ba 'yong pakiramdam na parang araw-araw ay ipinapaalala sa'kin ang kong ano ako sa nakaraan?? Na kahit anong iwas o kaila ko dito ay hindi ko parin magawang maging masaya, dahil sa nilalamon pa rin ako nang nakaraan ko. 'Yong pakiramdam na kinakalimutan ko na lahat pero hindi ko parin magawa dahil yung sakit hindi pa rin nawawala. 'Yong pakiramdam na nag aadjust na ako para makasabay pero hindi pa rin bagay. Kahit na iba na ako, kahit na marami nang humahanga at nagmamahal sakin, ay alam kong hindi ko maitatanggi na minsan din akong nasaktan. Na minsan din akong pinag kaisahan. Na minsan din akong humingi ng atensyon sa mga taong pilit lang akong ginusto. Umupo ako sa isang table na bakante at malayo sa ilang nandito. Umorder na ako at naisip na bubusugin ko nalang ang sarili ko at ng sa ganon ay makalimot ako. Walang oras na ni minsan ay nakawala ako sa sakit ng nakaraan. Patuloy ko paring naiisip ito kapag tinitignan ko ang lahat ng kung anong meron ako ngayon. Kapag nakaharap ako sa salamin at tinignan ang pagbabago sa akin. Pero kahit naman na nag bago na ang anyo ko, ay alam kong ako parin 'to. Ako pa rin ang Jewel na 'to. Nagbago man ang hugis ng katawan ko, nagbago man ang hulma ng mukha ko. Nagbago man ang buhay ko, pero hindi pa rin naman nagbabago ang tunay na ako. Matapos kung kumain ay bumalik nalang ako sa loob ng resort. Hindi na din ako kumain ng madami dahil sa nawalan na ako ng gana. Wala na din akong maisip na gawin. Okay pa sakin kong busy ako sa trabaho dahil hindi ako nakapag-iisip ng ganito. Pero kapag wala akong ginagawa, pakiramdam ko nalalamon ako nang pag-iisip. Ano ng gagawin ko ngayon?? Napangiti ako ng may maisip na kapilyuhan. Pupuntahan ko nalang kaya si kuya. Siguro naman ay tapos na sila nong Villegas na 'yon. Imbes na dumeretso sa kwarto ay pumunta ako sa office n'ya habang nakangiti nang malawak. Gusto kong ipagluto n'ya ako, pakiramdam ko kasi nawawala 'yong mga iniisip ko kapag pinagluto ako ni kuya. "Kuyaaaa" tawag ko nang makapasok. Gulat naman silang napatingin sa'kin. Nagulat din ako nang makitang hindi pa pala sila tapos. Pero imbes na bumalik ay ngumiti nalang ako sa kanila. Bumaling ang tingin ko kay Mr. Villegas at ngumiti nang pilyo sa kanya. Hah! Mali s'ya nang binangga! "Hello, Mr. President" diniinan ko pa ang pagkakasabi. Napailing naman s'ya at umiwas ng tingin. "What are you doing here, Laine??" Tanong ni kuya. Napasinghap ako at nag-isip ng palusot. "Mag me-meeting, 'di ba?? I'm part of this, kuya, kaya nandito ako." "Laine." Mag pag babanta sa boses n'ya. "May importante kaming pinag-uusapan, kaya bumalik ka nalang mona sa kwarto mo. And you're not like this, hindi ka uma-attend ng meeting natin, 'di ba??" Wala talaga akong lusot kay kuya, ano?? Bakit ba kasi hindi ko s'ya malusutan kahit minsan lang?? "Then, starting today, I would gladly joining the meeting." matamis kong ngiti sabay tingin kay Mr. President. Amp. Di malang nakatingin sa'kin. I find him attractive and cute, damn! Pero hindi naman ako mahuhulog, 'di ba?? Parang gusto ko lang s'ya inisin. Gusto kong makita kong paano 'to mainis hehe. "Hi Mr-" "Seat on the other chair" putol n'ya sa pagbati ko sa kanya. Uupo sana ako sa katabi n'yang upuan dahil may bakante 'to. Pero agad n'ya din akong pinigilan na parang pag mamay-ari n'ya ito. Gulat naman akong nakatingin sa kaniya. Hindi panga ako nakakaupo tapos pinipigilan na n'ya ako. Grabe siyaaaaa... Dahil sa gusto ko siyang inisin ay hindi 'ko s'ya sinunod at agad ng umupo sa tabi n'ya. Rinig ko ang buntong-hininga n'ya kaya napangiti nalang ako ng palihim. Napatingin ako sa kuya kong nakataas ang kilay sa pagtataka habang nakatingin sa'kin ng seryoso. Ngumiti nalang ako nang malawak sa kanya at kinindatan ko nalang s'ya. "I'm sorry for that," paumanhin ni kuya. "She is Miss Laine, our endorser and the same time model." Matigas parin ang tingin n'ya sa'kin. Ngumiti nalang ako sa kanilang lahat at agad na nakangiting bumaling kay Mr. Villegas na hindi manlang nagawang bumaling sa'kin. "So, let's continue our meeting." Nag simula na ang meeting kaya kahit distracted sa katabi ko nakinig parin ako. Damn! May spell ba s'yang sinabi kanina kaya ako nagkakaganito?? Pero gusto ko lang naman s'ya inisin kaya wala naman sigurong masama do'n, 'di ba?? Nang matapos ang meeting ay agad ng naglabasan ang ilan, kasama na do'n si Mr. Villegas matapos mag paalam sa kuya ko. Sa'kin wala?? Agad din akong lumabas at agad siyang sinundan. Hinawakan ko s'ya sa balikat para matigil sa paglalakad. Taka naman siyang humarap sa'kin. At ng sa makita niyang ako na naman 'to ay biglang sumeryoso ang mukha n'ya. Ano bang problema at kong makatingin 'to sakin ay parang hindi alam na ang magandang tulad ko ang kaharap n'ya?? "What do you want??" Pag de-derekta n'ya. "Gusto ko lang mag sorry dahil kanina "Forget it." at agad na s'yang nag patuloy sa paglalakad. "Sandali," pigil ko sa kanya. "Pinapatawad mo na ba ako??" Nag beautiful eyes pa ako sa kanya. "When I said forget about it, forget about it." sabay lakad n'ya ulit. "Teka," pahabol ko pa. "Bakit ang dali lang sayong mag patawad??" Napabuntong hininga naman siyang humarap sa'kin. "It's not a big deal, Miss." "Pero big deal 'yon sa'kin dahil pinagkamalan kitang magnanakaw at pinagsalitaan—" "Sorry, Miss, but I have something else to do. Kong ang pino-problema mo ay ang tungkol kanina, then don't mind it anymore. You need to learn how to forgive then forget, simple right? So don't make it a big deal. That's how life goes" sabay alis na n'ya palayo. Ako naman ay hindi na maigalaw ang mga paa. Parang nanigas na sa kinatatayuan ko at nag si-sink-in sa utak ko ang mga sinabi n'ya. Hindi ko maintindihan kong bakit parang ang big deal naman sakin ng nangyari kanina. Pero para kasing ayoko lang na magkasala. Ayoko lang na may magawa akong mali o ikakasama ng loob ng isang tao. Dahil alam ko ang pakiramdam na masaktan. Though parang hindi naman s'ya nasaktan pero alam kong kailangan kong humingi ng tawad. Kahit maliit na pagkakasala lang 'yon. Para sakin napaka big deal non. Agad kong naisip ang mga sinabi Niya. 'You need to learn how to forgive then forget' siguro nga ay tama s'ya. Siguro ay 'yon ang wala sa akin. 'Yon ang hindi ko magawa, dahil sa pakiramdam ko parang nabubuhay pa rin ako sa nakaraan ko. Kaya siguro ako ganito mag-isip. Kailangan kong magpatawad para makalimot. I know na matagal na 'yon pero para makawala sa sakit ng nakaraan kailangan kong magpatawad para makalimot. I know na matagal na 'yon pero para makawala sa sakit ng nakaraan kailangan kong magpatawad at tanggapjn ang ginawa nila. Wala na din namang patutunguhan kong patuloy lang akong magagalit sa kanila. Hindi na din naman maiibabalik pa ang mga nangyari na. Kaya pipilitin kong mag patawad kahit mahirap. Pipilitin kong mag makalimot para makawala. Pipilitin ko kahit nasaktan ako nang grabe. Maybe this is really what we call change… To Be Continue.....Kaela Reign’s POV"Turn left.""Yeah, like that.""Another one, chin up."Sinunod kolang ang mga sinabi nang photographer. Photoshoot ko ngayon kaya panay na naman ang ikot-ikot ko.Kanina pa pero hindi parin natatapos.Pakiramdam ko nahihilo na naman ako, pero mabuti na 'to para di ako lamunin ng pag-iisip."Next, seat on that chair. Paki assess."Napabuntong hininga naman ako at pagod na umupo. Minsan nakakatamad din pala. Panay lang ang ikot ko tapos haharap sa camera. Pero ginusto ko 'to, eh, kaya dapat kong panindigan 'to.'Yong kuya ko nasa gilid lang at pinapanood ako. Nakaramdam na naman ako ng gutom. Dapat lang na ipaghain n'ya ako ng masasarap na pagkain mamaya at ng sa ganon ay magka-energy naman ako."What's the problem, Miss Laine?? Mukhang wala ka sa mood ngayon." halata nga siguro sa mukha ko.Agad naman na kumilos ang kuya ko at kinausap ang mga staffs. "Maybe she needs a break."Pareho nalang silang nag sang-ayon. Napatingin naman ako sa kuya ko na madiin ang mga ting
Kaela Reign’s POV"What??" He asked huskily.Shemayy!! Boses palang kakatindig balahibo na! Umayos ka Kaela! Umayos ka!Agad n'ya akong binitawan kaya muntik na talaga akong matumba mabuti nalang nakahawak ako sa side mirror ng kotse at umayos ng tayo. Dapat tinulak ko s'ya, eh! Tsk! At parang ang tigas ng dibdib n'ya base din naman sa katawan n'ya."Are you done examining me??" Parang normal lang na tao kausap n'ya. Hindi niya ba ako kilala, ha?!Tumikhim naman ako at napaiwas ng tingin. "S-Saan mo ba kasi dadalhin 'yang mga 'yan??" Turo ko sa ilang kahon sabay tingin sa kanya nang may nag niningkit na mga mga mata. "Hindi kaya… magnanakaw ka-""Will you please shut up and then leave??" May bahid ng pagkainis sa boses n'ya."Abah! Abah! Porke't ang gwapo mo hindi ka na pwedeng napagkamalang magnanakaw?? Kung-""President! Kami na po ang bahala dito," biglang pag pakita ng isa sa mga staffs namin. "Oh, good evening, Ma'am Laine." pagkapasin niyang nandito ako. "Magkakilala ba kayo ni
Kaela Reign’s POV"Grabe!! Ang ganda niya talagaa..!""Shit!! Maganda na nga sa pictures, mas maganda pa pala sa personal!!""Owoo!! I love you, Miss Laine!!""Pwede na akong mamatay kyahhh!!!""Miss Laineee pa hug ako!!”Ilan lang yan sa mga sigawan at tilian ng mga taong nandito. Nagpatuloy lang ako sa paglalakad na parang nasa itaas parin ako ng stage habang rumarapa.Hinubad ko ang sunglasses na nakatakip sa mata ko. Nakasunod lang ang ilang staffs sa likuran ko. Nang makapasok sa kotse ay nakahinga ako ng maluwag. Though sanay na ako, pero hindi ko parin ikakaila na naninibago ako."Kuya. I didn't expect na may mga tao pala sa labas. Mabuti nalang at nakasakay na ako bago makigulo ang mga press" sabi ko kay kuya."It's normal, Kaela. Your a model at kilala sa buong mundo. Kaya pagkakaguluhan ka talaga nila," ngisi naman ng kapatid ko. "Don't worry, masasanay ka din.""Pero alam mo naman na hindi parin ako sanay." umiwas ako ng tingin."Masasanay ka din kalaunan. Your still new to
Kaela Reign’s POV"Kaela..."Hindi ko pinansin si Jereck ng makita ko 'to sa parking lot. Kahit na wala akong masiyadong ginawa ngayong araw ay pakiramdam ko napagod ako, mentally at physically. Hindi ko maintindihan pero para akong lutang dahil sa mga nangyari."Kaela.. talk to me please.." may pag susumamo sa boses n'ya.Nagpatuloy lang ako sa paglalakad at nag-abang ng masasakyan. Wala akong panahon para makipag kwentuhan pa sa lalaking 'to, matapos ng mga nagawa n'ya??"Ihahatid na kita-"Inis ko siyang binalingan. "Ano pa ba ang kailangan mo, ha!? Ano pabang kailangan mo sa'kin!?? Kaya ko ang sarili ko! Si Rose ang ihatid mo at wag ka nang mag-alala pa sa'kin!Tandaan mo, tapos na tayo! Wala kanang pakialam! Hindi ko nga alam kong talaga bang minahal mo ako, o ginagawa mo lang akong gago??"Napabuntong-hininga ako para mapigilan ang mga luha ko. "Balikan mo na si Rose, s'ya ang e-comfort mo do'n dahil baka mabaliw na 'yon sa mga natuklasan ko. Hindi ba't s'ya naman talaga ang gu
Kaela Reign’s POV"Kaela! Tama na nga 'yang kakakain mo! Mataba ka na nga pinapataba mo pa! Mamaya n'yan iwanan ka ni Jereck!" Saway ng kaibigan ko.Eh sa sarap kayang kumain ng cake! With donuts! With ice cream, ugh!!"Manahimik ka nalang, Rose. S'ya nga nagbigay nito kaya bakit ko sasayangin?? Wag mong sabihin na gusto mong ikaw lang kumain nito??”Tanong ko sa kanya."Kaloka ka talaga! Hindi ko kayang ubusin yan! Ang dami kaya!""Kaya manahimik ka na lang okay?? Gusto niya akong busugin ng pagmamahal, eh, kaya sa pagkain niya pinapadaan." sabay subo ko nang isang donut."Basta wag kang iiyak kapag iniwan ka n'ya ah! Ayokong magastusan."Masama ko naman siyang tinignan. "Kaibigan ba talaga kita, ha?!""Oo naman! Kaya nga concern ako sayo, 'di ba?? Bilisan mona at mag sisimula na tayong magturo."Kumain nalang ako ng marami. Confident ako na hindi ako iiwan ni Jereck dahil lang sa mataba ako. Duh! Mahal niya ako kaya binubusog niya ako ng pagkain. At mahal ko din sya dahil ang sweet







