1

Ang sakit pala talaga kapag 'yung taong akala mo siya na, biglang magiging estranghero ulit sa isang kurap lang.

Nakatitig si Chrisha sa hawak niyang chef's knife, pero blangko ang kaniyang isip. Nasa gilid siya ng busy at maingay na kusina ng Le Petit Laurent, isang sikat at mamahaling fine dining restaurant sa kanilang lungsod. Sa paligid niya, rinig na rinig ang kalampag ng mga kawali, ang sigaw ng head chef para sa mga order, at ang amoy ng mamahaling truffle oil at roasted herbs na sumasayaw sa hangin.

"Chef Chrisha! Yung wagyu steak para sa table four, kailangan na!" pasigaw na tawag ng isa sa mga sous chef.

Naibalik si Chrisha sa reyalidad. Mabilis niyang pinunasan ang sulok ng kaniyang mga mata gamit ang dulo ng kaniyang malinis na apron. Huminga siya nang malalim, pilit na ibinabaon ang sumasakit na emosyon sa kaibuturan ng kaniyang dibdib. "Coming!" sagot niya, pilit na pinatatag ang boses na medyo namamaos dahil sa iyak kagabi.

Habang maingat niyang inaayos ang pagkaka-plate ng karne, hindi pa rin niya mapigilang maalala ang mukha ni Mark. Si Mark na crush na crush niya simula pa noong high school. Si Mark na pinangarap niya nang napakahabang panahon, at sa wakas ay naging kaniya rin pagkatapos ng maraming taon na paghihintay. Akala niya noon, kapag nakuha mo na ang pangarap mo, diretso na sa happy ending. Hindi niya inasahan na kung sino pa 'yung taong pinakainitan at inalagaan niya ng todo, siya pa 'yung magbibigay sa kaniya ng pinakamalamig at pinakamaitim na kataksilan.

*Break na tayo. Hindi ko na nararamdaman 'yung dati, Chrisha. Mas kailangan ako ni Rina ngayon.*

Isang linggo na ang nakalipas simula nang bitawan ni Mark ang mga salitang iyon sa kaniya sa pamamagitan lang ng isang simpleng text message.

Walang personalang pag-uusap. Walang maayos na closure. Pagkatapos ng tatlong taon na pagsasama kung saan halos ibigay na niya ang buong buhay at suweldo niya para suportahan ang mga luho at pangarap nito, iniwan lang siya nito para sa iba. At ang mas masakit pa, ipinalit siya sa isang babaeng alam nitong kinaasarian niya noon pa man.

Ang tanga mo, Chrisha," bulong niya sa sarili habang mariing kinakagat ang kaniyang labi para pigilan ang muling pag-iyak. Lahat ng pagmamahal na ibinigay niya, parang pagkaing napanis lang at itinapon sa basurahan.

Araw-araw, sinusubukan niyang magpanggap na okay siya. Pumapasok siya sa trabaho, isinusuot ang kaniyang chef's uniform, at nagluluto para sa mga mayayamang kostumer na kayang magbayad ng libo-libo para sa isang hapunan. Pero sa tuwing natatapos ang shift niya at unti-unti nang tumatahimik ang kusina, bumabalik ang nakabibinging lungkot. Ang hirap mag-move on kapag bawat sulok ng lugar mo, may bakas ng taong nanakit sa iyo. Tuwing uuwi siya sa maliit nilang boarding house, tila nakikita pa rin niya ito na naghihintay sa kaniya, humihingi ng pabor, o kaya naman ay nagrereklamo sa buhay.

"Chrisha, okay ka lang ba talaga?" lumapit sa kaniya si Chef Elena, ang kaniyang matalik na kaibigan sa kusina, habang naghuhugas ng kamay. "Kanina ko pa napapansin na parang lumilipad 'yang isip mo. Muntik mo na kayang masunog 'yung reduction sauce kanina."

Pilit na ngumiti si Chrisha, bagamat halatang-halata ang eyebags sa ilalim ng kaniyang mga mata.

"Napuyat lang ako, Chef. Maraming iniisip. Pero kaya pa naman. Huwag kang mag-alala."

Umiling si Elena at tinapik ang kaniyang balikat.

"Alam mo, kung tungkol pa rin 'yan sa gago mong ex, tigilan mo na ang pag-iyak. Hindi deserve ng isang magaling na chef na tulad mo ang umiyak para sa isang lalaking walang bilib sa talento mo. Tingnan mo nga 'yang sarili mo, unti-unti ka nang nangangayayat."

"Sinisikap ko naman, Elena. Pero hindi naman kasi parang switch ng kalan 'yung puso na kapag pinatay mo, biglang mawawala agad 'yung init," mahinang sagot ni Chrisha, may pait sa bawat salita.

"Sabagay. Pero darating din 'yung araw na makakalimutan mo rin siya. Sa ngayon, ibuhos mo na lang muna lahat ng galit mo sa paggisa at paghiwa," pagpapalakas ng loob ni Elena bago bumalik sa kaniyang pwesto.

Ipinagpatuloy ni Chrisha ang kaniyang trabaho hanggang sa sumapit ang gabi. Habang lumilipas ang mga oras, parang lalong bumibigat ang kaniyang pakiramdam. Ang bawat plato ng pagkaing inilalabas niya ay tila may kasamang bigat ng kaniyang kalooban. Gusto na niyang umalis. Gusto niyang takasan ang lungsod na ito, ang mga alaala, at ang paulit-ulit na sakit na nararamdaman niya sa tuwing naaalala niya kung paano siya binalewala ng lalaking minahal niya nang higit pa sa sarili niya.

Nang matapos ang kaniyang shift, pumasok si Chrisha sa locker room para magpalit ng damit. Hinubad niya ang kaniyang madungis na chef's jacket at tumingin sa salamin. Ang maputla niyang mukha at ang mga matang walang kabuhay-buhay ang sumalubong sa kaniya. Ito ba ang napala niya sa pagiging tapat? Ang maging ganito ka-wretched at kawawa?

Humigpit ang hawak niya sa dulo ng lababo. Ayaw na niya ng ganito. Pagod na siyang maging biktima ng sarili niyang mga alaala. Kailangan niya ng pagbabago. Kailangan niya ng bagong kapaligiran kung saan walang nakakakilala sa kaniya, kung saan walang Mark na magpapaalala sa kaniya ng kaniyang kabiguan.

Kinuha niya ang kaniyang bag at lumabas ng restaurant. Malamig ang hangin ng gabi, at ang mga ilaw sa kalsada ay tila nagpapahiwatig ng kaniyang kawalan ng direksyon. Habang naglalakad siya patungo sa sakayan, naramdaman niya ang matinding pagnanais na magsimula muli, kahit hindi niya alam kung paano o saan.

Kinabukasan, maaga pa ring pumasok si Chrisha sa restaurant para sa kaniyang morning prep. Habang nag-aayos siya ng mga sariwang sangkap sa counter, napansin niya ang kaniyang manager na si Mr. Santos na pumasok sa kusina na may hawak na isang pirasong papel at may kakaibang ekspresyon sa mukha. Lumakad ito nang diretso sa kinaroroonan niya, dahilan upang mapahinto siya sa kaniyang ginagawa..

"Chrisha," tawag ni Mr. Santos, ang boses nito ay may halong seryoso at pagkamangha. "May kailangan tayong pag-usapan. May nag-iwan nito para sa iyo."