2

Napakunot ang noo ni Chrisha habang dahan-dahang ibinababa ang hawak niyang paring knife sa ibabaw ng wooden cutting board. Pinanood niya ang kaniyang manager na si Mr. Santos na lumalapit sa kaniya na may hawak na maliit at parang napakamahal na piraso ng papel. Bihira itong pumasok sa mismong production line ng kusina maliban na lang kung may seryosong reklamo ang isang VIP guest o kaya naman ay may malaking problema sa inventory.

"Ano po iyon, Sir?" tanong ni Chrisha sabay punas ng kaniyang mga kamay sa kaniyang puting apron. Sinubukan niyang basahin ang ekspresyon sa mukha ng manager, pero halo-halong gulat at excitement ang nakikita niya rito.

Huminto si Mr. Santos sa tapat ng kaniyang prep station at huminga nang malalim bago inabot ang isang maliit na card. "May kumain dito kagabi sa VIP Lounge, Chrisha. Isang napakaimportanteng tao. Halos maubos niya lahat ng inihain mong kurso mula sa appetizers hanggang sa main dish. At bago siya umalis, iniwan niya ito sa akin. Personal na utos niya na ibigay ko ito sa iyo."

Dahan-dahang inabot ni Chrisha ang card. Sa unang hawak pa lang niya ay naramdaman na niya ang kakaibang bigat at kalidad nito. Hindi ito basta-bastang papel. Kulay itim ito na may matte texture, at ang mga letrang nakasulat doon ay gawa sa embossed na kulay ginto na kumikinang pa sa ilalim ng maliwanag na fluorescent lights ng kusina. Isang pangalan ang nakatatak sa gitna na tila ba nagtataglay ng sariling kapangyarihan: *Wesley Mendez*. Sa ibaba nito, may nakasulat na isang numero at ang pangalan ng kumpanya: *Mendez Global Holdings*.

"Wesley Mendez?" pag-uulit ni Chrisha, dahan-dahang binibigkas ang bawat pantig ng pangalan habang pilit na inaalala kung pamilyar ba ito sa kaniya. "Sino po siya, Sir?"

Napabuntong-hininga si Mr. Santos, tila hindi makapaniwala na hindi kilala ng kaniyang chef ang lalaking nag-iwan ng card. "Chrisha, seryoso ka ba? Si Wesley Mendez lang naman ang nag-iisang tagapagmana ng Mendez Global Holdings. Ang pamilya nila ang nagmamay-ari ng pinakamalalaking logistics, real estate, at shipping lines sa bansa. Pagkatapos mamatay ng mga magulang niya sa isang aksidente ilang taon na ang nakalipas, siya na ang mag-isang nagpapatakbo ng buong imperyo nila. Isang bilyonaryo, Chrisha. At hindi lang basta bilyonaryo, napakahirap pasayahin pagdating sa pagkain."

Natigilan si Chrisha habang nakatitig pa rin sa card. Hindi niya alam kung bakit biglang bumilis ang tibok ng kaniyang puso habang hinahawakan ang gintong card na iyon. "Ano pong kailangan niya sa akin? Nagustuhan niya po ba ang luto ko?"

"Hindi lang basta nagustuhan," sagot ni Mr. Santos habang itinutukod ang mga kamay sa counter. "Sabi niya sa akin kagabi, ang lasa raw ng ginawa mong pan-seared wagyu at ang reduction sauce mo ang pinakamagandang bagay na natikman niya sa buong taon na ito. Interesado siya na kuning personal chef mo. He wants you to work exclusively for him, Chrisha. Sa kaniya lang."

Parang nabitawan ang puso ni Chrisha sa narinig. "Personal chef? Eksklusibo sa kaniya?"

"Oo. At alam mo ba kung ano ang pinakamabaliw na bahagi?" Lumapit pa lalo si Mr. Santos at bumulong, tila natatakot na may makarinig na ibang staff sa kusina. "Sabi niya, triplehin daw niya ang kasalukuyang suweldo mo rito sa restaurant. Sagot niya ang matutuluyan mo sa lungsod, may sarili kang budget para sa lahat ng sangkap na gusto mo, at hawak mo ang buong kusina niya. Wala kang ibang pagsisilbihan kundi siya lang."

Triple ng suweldo niya ngayon? Ang kasalukuyang suweldo niya ay sapat lang para sa pang-araw-araw na gastusin, pagpapadala sa probinsya, at kaunting ipon na halos naubos pa noong magkasama pa sila ng ex-boyfriend niyang si Mark. Ang ganitong halaga ng pera ay hindi lang basta malaki—ito ay isang pagkakataon na tuluyang makabangon at mabuhay nang marangya nang hindi umaasa sa kahit kanino.

"Pero Sir..." Tumingin si Chrisha kay Mr. Santos, nakakaramdam ng hiya at pag-aalangan. "Paano po ang restaurant natin? Kakapromote ko lang po bilang isa sa mga head ng hot kitchen dito. Hindi po ba parang kawalan ng utang na loob kung aalis ako?"

Ngumiti nang bahagya si Mr. Santos at tinapik ang kaniyang balikat. "Chrisha, alam kong napakabait mong bata at tapat ka sa Le Petit Laurent. Pero bilang manager mo, at bilang kaibigan na rin, sinasabi ko sa iyo: huwag mong palampasin ang pagkakataong ito. Ang mga Mendez ay hindi basta-basta nag-aalok ng ganito. Isang malaking hakbang ito para sa career mo. Isipin mo na lang, magiging personal chef ka ng isa sa pinakamakapangyarihang lalaki sa bansa. Isang malaking karangalan iyon."

Hindi agad nakasagot si Chrisha. Hinigpitan niya ang hawak sa card, nararamdaman ang lamig at gasgas ng gintong mga letra sa kaniyang hintuturo. Habang nakatitig sa pangalang Wesley Mendez, biglang pumasok sa isip niya ang mukha ng kaniyang ex na si Mark. Naalala niya kung paano siya nito binalewala, kung paano nito sinabing wala siyang mararating kung mananatili lang siyang isang simpleng cook sa isang tabi, at kung paano siya nito ipinalit sa babaeng mas mayaman at mas may marangyang buhay.

Isang mapait na ngiti ang sumilay sa mga labi ni Chrisha. Ito na ba ang sagot ng tadhana sa mga iyak niya gabi-gabi? Ito na ba ang daan para tuluyan siyang makaalis sa lugar na ito na puno ng multo ng kaniyang nakaraan? Kung mananatili siya rito sa restaurant, alam niyang bawat kanto ng lungsod na ito ay magpapaalala sa kaniya kay Mark. Bawat jeep na sasakyan niya, bawat kalsadang lalakaran niya, may bitbit na sakit.

Pero kung tatanggapin niya ang alok ng bilyonaryong ito, kakailanganin niyang lumipat sa sentro ng siyudad, sa mas malaking mundo, sa isang lugar kung saan walang nakakakilala sa kaniya. Doon, maaari siyang maging bagong tao. Maaari niyang ibaon sa limot ang lahat ng pait na ibinigay sa kaniya ng kaniyang unang pag-ibig.

"Salamat po, Mr. Santos," mahinang sabi ni Chrisha, habang maingat na isinasara ang kaniyang palad upang itago ang card sa kaniyang bulsa. "Pag-iisipan ko po nang mabuti."

"Huwag mong patagalin ang pag-iisip, Chrisha. Sabi ng assistant niya, may tatlong araw ka lang para tumawag sa numerong iyan. Kung hindi ka makikipag-ugnayan, iisipin nilang hindi ka interesado at maghahanap sila ng ibang sikat na chef mula sa ibang bansa," paalala ni Mr. Santos bago tumalikod at bumalik sa kaniyang opisina.

Nang maiwan si Chrisha sa kaniyang prep station, tila nawala ang ingay ng kusina sa kaniyang pandinig. Kinuha niya ulit ang card mula sa kaniyang bulsa at tinitigan ang gintong font. May kakaibang kaba na lumulukob sa kaniyang dibdib—isang kaba na hindi niya maipaliwanag. Hindi niya alam kung anong klaseng tao itong si Wesley Mendez. Sabi ni Mr. Santos ay bilyonaryo ito, makapangyarihan, at strikto. Paano kung maging mas mahirap ang buhay niya roon? Paano kung hindi niya mapantayan ang ekspektasyon ng isang taong nasa tuktok ng lipunan?

Ngunit sa tuwing naiisip niya ang kaniyang walang kuwentang ex, ang takot niya ay napapalitan ng matinding determinasyon. Ayaw na niyang maging si Chrisha na kawawa. Ayaw na niyang maging si Chrisha na iniisip lang ang mga bagay na nawala sa kaniya. Gusto niyang patunayan sa sarili niya—at kay Mark— na kaya niyang marating ang tuktok na hindi man lang niya pinangarap noon.

Matapos ang kaniyang shift nang gabing iyon, hindi muna umuwi si Chrisha sa kaniyang boarding house. Naglakad-lakad siya sa isang maliit na parke malapit sa restaurant, hinahayaan ang malamig na hangin na patuyuin ang kaniyang mga luha na naman na pumatak nang hindi niya namamalayan. Naupo siya sa isang bakanteng bench sa ilalim ng isang posteng may madilim na ilaw.

Inilabas niya ang kaniyang lumang cellphone. Binuksan niya ang kaniyang inbox at tinitigan ang huling text message ni Mark na hindi niya pa rin binubura hanggang ngayon. Bawat salita doon ay parang hiwa ng kutsilyo sa kaniyang puso. Gusto niyang magmakaawa, gusto niyang itanong kung bakit ganoon kadali para rito na itapon ang tatlong taon. Pero ano pa ang silbi? May iba na ito. Masaya na ito habang siya ay nagpapakamatay sa lungkot sa isang tabi.

Huminga nang malalim si Chrisha at marahang pinunasan ang kaniyang pisngi. Itinago niya ang kaniyang cellphone at muling inilabas ang itim at gintong calling card ni Wesley Mendez. Hinaplos niya ang embossed na pangalan nito. Parang may mahiwagang kapangyarihan ang card na iyon na humihila sa kaniya patungo sa isang direksyon na hindi niya alam kung saan siya dadalhin.

"Ito na siguro ang pagkakataon ko," bulong niya sa sarili, habang ang kaniyang boses ay nanginginig sa halo-halong emosyon. "Kailangan kong umalis. Kailangan kong lumayo."

Sa unang pagkakataon sa loob ng isang linggo, nakaramdam si Chrisha ng kaunting pag-asa. Hindi dahil nakalimutan na niya ang sakit, kundi dahil alam niyang may naghihintay sa kaniyang bagong simula na kayang magpabago sa takbo ng kaniyang buong buhay. Ang alok na ito ay hindi lang basta trabaho—ito ang kaniyang magiging sandata para muling itayo ang kaniyang sarili mula sa pagkakabasag.

Itinaas niya ang kaniyang tingin sa madilim na kalangitan ng gabi, pilit na hinahanap ang mga bituin sa likod ng makakapal na ulap ng lungsod. Bukas na bukas din, gagawin niya ang desisyon na tuluyang maghihiwalay sa kaniyang nakaraan at sa kaniyang hinaharap. Gagawin niya ang hakbang na magdadala sa kaniya sa mundo ng nag-iisang Wesley Mendez, nang hindi nalalaman kung anong klaseng apoy ang kaniyang pinapasok.

Bumalik siya sa kaniyang boarding house na may mas matatag na hakbang. Habang inilalagay niya ang card sa ibabaw ng kaniyang maliit na nightstand, tila ba nagkaroon ng sariling liwanag ang gintong pangalan ng bilyonaryo sa gitna ng kadiliman ng kaniyang silid. Isang mahabang gabi pa ang kailangan niyang lagpasan, ngunit sa pagkakataong ito, hindi na lang purong pait ang kaniyang natitikman, kundi isang lasa ng misteryo na naghihintay na mabuksan.