6

Sa ilalim ng sumasayaw at nagpapalit-palit na liwanag ng neon lights—mula sa malalim na asul, marangyang lila, hanggang sa kumikinang na ginto—tuluyang huminto ang takbo ng mundo para kay Chrisha. Ang malakas at umuugong na bass ng musika sa paligid ay tila ba unti-unting naglaho, naging isang malayong bulong na lang sa kaniyang pandinig. Ang tanging natitirang tunog na gising na gising sa kaniyang sistema ay ang mabilis at marahas na tibok ng kaniyang sariling puso, na sumasabay sa mabigat at pantay na pintig ng dibdib ng lalaking nakasalo sa kaniya.

Nakatitig pa rin siya. Hindi niya magawang iatras ang kaniyang tingin kahit na sumasakit na ang kaniyang ulo dahil sa matinding kalasingan. Ang mga matatalas, malalalim, at kulay abong mga mata ng lalaki ay nakapako nang mariin sa kaniyang mukha. May kakaibang tindi ang titig na iyon—isang klaseng tingin na tila ba binu-buwal ang lahat ng pader na maingat niyang itinayo sa kaniyang sarili sa loob ng mahabang panahon. Malamig ang mga matang iyon, walang kahit anong emosyon na madaling mabasa, pero nagtataglay ng isang mapanganib na awtoridad na nakaparalisa sa kaniyang buong katawan.

"Are you planning to stay like that for the whole night, Miss?" mababa at baritonong boses ang bumasag sa katahimikan ng kanilang pagtitinginan. May konting gasgas ang boses nito na tila ba nanggagaling sa pinakamalalim na bahagi ng kaniyang lalamunan, na lalong nagpadala ng kakaibang kuryente sa likod ng mga tainga ni Chrisha.

Bahagyang napakurap si Chrisha. Ang kaniyang mga labi ay nanatiling bahagyang nakabukas habang pilit na ibinabalik ang katinuan ng kaniyang isip. "I... I'm sorry."

Sinubukan niyang iangat ang kaniyang katawan para tumayo nang maayos, pero sa unang subok pa lang niya ay muling umikot ang kaniyang paligid. Ang kaniyang kaliwang paa ay nadulas nang bahagya sa makinis na semento, dahilan upang mas lalo pa siyang mapasubsob sa dibdib ng lalaki.

Ang kaniyang dalawang kamay na kanina pa nakakapit sa mamahaling tela ng suit jacket nito ay napahigpit ang pagkakahawak, nilulukot ang walang kapintasang plantsa ng damit ng estranghero.

Isang mahinang ungol ang lumabas sa lalamunan ng lalaki nang maramdaman ang bigat ni Chrisha. Sa halip na bitawan siya o hayaang matumba, mas lalo pang humigpit ang kapit ng malalaki at maiinit nitong palad sa kaniyang baywang. Hinila siya nito nang mas malapit, hanggang sa maramdaman na ni Chrisha ang init na nanggagaling sa katawan nito, tumatagos sa kaniyang manipis na itim na silk dress. Sobrang lapit nila sa isa't isa na kahit ang banayad na paghinga ng lalaki ay humahaplos na sa kaniyang noo at nakabukas na leeg.

"You're completely wasted," seryosong sabi ng lalaki, habang ang kaniyang kulay abong mga mata ay dahan-dahang bumaba mula sa naguguluhang mga mata ni Chrisha patungo sa kaniyang mapupulang labi na may bahagyang gulo na pulang lipstick. Lumalim ang titig nito roon, tila ba may kinakalkulang bagay sa kaniyang isipan na hindi kayang abutin ng lasing na utak ng dalaga.

"Hindi ako... hindi ako lasing," pilit na pagtanggi ni Chrisha, bagaman ang kaniyang boses ay naging marahan at paos, malayo sa kaniyang normal na pananalita. Humarap siya rito, sinusubukang patunayan na kaya niya ang kaniyang sarili, ngunit ang kaniyang namumulang mga pisngi at ang mapupungay niyang mga mata ay nagsasabi ng kabaligtaran. "Kaya ko. Kaya kong tumayo."

"Talaga?" Isang manipis at tila mapang-uyam na ngiti ang sumilay sa sulok ng mga labi ng lalaki. Ang kaniyang panga ay mas lalong naging matalas sa ilalim ng asul na ilaw ng bar. "Kung kaya mo, bakit nakakapit ka pa rin sa akin nang ganyan kahigpit?"

Napatitig si Chrisha sa kaniyang sariling mga kamay na nakakapit pa rin sa dibdib ng lalaki. Agad na dinaluyan ng hiya ang kaniyang buong mukha, dahilan upang mas lalo pang magbaga ang kaniyang mga pisngi. Dahan-dahan niyang binitawan ang tela ng suit nito, pero nanatiling malapit ang kaniyang katawan dahil ang kamay pa rin ng lalaki ang sumusuporta sa kaniyang baywang.

Sa pagkakataong ito, habang nakalapat ang kaniyang paningin sa mukha ng estranghero, napansin ni Chrisha ang bawat detalye nito. Ang lalaki ay may napakatangos na ilong, makasalanang mga labi na tila ba hindi marunong ngumiti nang tapat, at ang kaniyang tindig ay nagpapahiwatig ng isang taong sanay na sinusunod ng lahat. Ang kaniyang amoy—ang pinaghalong bango ng mamahaling kahoy, sariwang mint, at ang natitirang amoy ng matapang na alak—ay patuloy na umaakit sa kaniyang mga pandama, na parang isang uri ng droga na unti-unting pumapatay sa kaniyang natitirang takot.

Hindi alam ni Chrisha, ngunit sa mga sandaling iyon, ganoon din ang nararamdaman ng lalaki habang nakatitig sa kaniya. Pinagmamasdan nito ang kaniyang magulong buhok na may ilang hibla na nakadikit sa kaniyang pawisang leeg, ang kaniyang maputing balat na nagliliwanag sa ilalim ng dim lights, at ang kaniyang hitsura na tila ba isang sugatang ibon na naghahanap ng masisilungan sa gitna ng bagyo. May kakaibang atraksyon na namagitan sa kanilang dalawa sa gitna ng kadiliman ng bar—isang atraksyon na hindi nangangailangan ng pangalan, isang ugnayan ng dalawang estranghero na nagtagpo sa maling oras ngunit sa tamang pagkakataon.

"Salamat... salamat sa pagsalo," mahinang sabi ni Chrisha, habang ang kaniyang boses ay tila ba naging isang bulong na lang sa gitna ng malakas na tugtugan. "Sino ka ba?"

Hindi agad sumagot ang lalaki. Nanatili lang itong nakatitig sa kaniya, ang kaniyang mga mata ay tila ba pinalalalim pa ang pagsusuri sa mukha ng dalaga. Pagkatapos ng ilang segundong katahimikan, dahan-dahang gumalaw ang kaniyang kanang kamay mula sa baywang ni Chrisha pataas sa kaniyang likod, ramdam ang lambot at init ng balat nito sa bahaging mababa ang tabas ng dress.

"Isang estranghero lang," sagot ng lalaki, ang kaniyang boses ay mas lalong naging mababa at puno ng misteryo. "Isang estranghero na nakakita sa isang babaeng sinusubukang lunurin ang sarili sa alak."

Naramdaman ni Chrisha ang matinding pag-init ng kaniyang likod sa bawat pagdaan ng mga daliri ng lalaki doon. Ang kaniyang hininga ay naging mabilis, at ang kaniyang dibdib ay marahas na paitaas-pababa habang nakikipaglaban sa kakaibang pakiramdam na unti-unting bumabalot sa kaniyang buong katawan. Isang pakiramdam ng pagnanasa, ng matinding pangangailangan na makaramdam ng init ng ibang tao matapos ang mahabang panahon ng panlalamig at pangungulila dahil sa kaniyang nakaraan.

"Hindi ko sinusubukang lunurin ang sarili ko," sagot ni Chrisha, habang ang kaniyang mga mata ay unti-unti nang pumupikit dahil sa bigat ng espiritu ng alak. "Gusto ko lang... gusto ko lang makalimot kahit isang gabi lang."

"At sa tingin mo ba, epektibo ang paraan mo?" tanong muli ng lalaki, habang ang kaniyang mukha ay dahan-dahang lumalapit sa mukha ni Chrisha, sapat na para maramdaman ng dalaga ang init ng kaniyang hininga na may amoy ng mamahaling scotch. "Ang alak ay pansamantala lang, Miss. Pag-gising mo bukas, ang sakit na tinatakbuhan mo ay naroon pa rin. At mas masakit pa ang mararamdaman mo dahil sa hangover."

Isang mapait na ngiti ang sumilay sa mga labi ni Chrisha sa narinig. "Alam ko... alam ko naman 'yun. Pero kahit ngayon lang... kahit sa mga sandaling ito lang, ayaw ko munang maging ako. Ayaw ko munang maramdaman 'yung sakit."

Napatitig ang lalaki sa kaniyang mga labi nang sabihin niya ang mga salitang iyon. May isang mabilis na emosyon na dumaan sa kulay abong mga mata nito—isang emosyon na tila ba nakakaintindi sa kaniyang sinasabi, isang emosyon na may bitbit ding sariling dilim. Ngunit bago pa man lubusang makuha ni Chrisha ang kahulugan ng titig na iyon, mas lalo pang inilapit ng lalaki ang kaniyang katawan sa kaniya. Ang kanilang mga balat ay halos magkabit na, at ang bawat bahagi ng katawan ni Chrisha ay sumisigaw ng matinding pangangailangan na magpasakop sa presensya ng estrangherong ito.

"Kung ganoon, hahayaan kitang makalimot ngayon gabi," bulong ng lalaki sa kaniyang tainga, ang kaniyang mainit na hininga ay nagpadala ng matinding kilabot sa buong katawan ni Chrisha.

Hinigpitan ng lalaki ang kaniyang hawak sa baywang ng dalaga, tila ba tinutulungan itong panatilihin ang kaniyang natitirang lakas. Sa ilalim ng madilim na sulok ng bar, malayo sa paningin ng ibang mga taong abala sa kani-kanilang pagsasayaw, ang kanilang mga mata ay muling nagtagpo. Isang tahimik na kasunduan ang nabuo sa pagitan ng dalawang magkaibang mundo na pinagtagpo ng tadhana sa gabing iyon—isang kasunduan na walang salita, isang kasunduan na pinatatakbo ng labis na alkohol, ng matinding lungkot, at ng nag-aalab na apoy ng atraksyon na unti-unti nang lumalamon sa kanilang dalawa nang hindi nila namamalayan.

Naramdaman ni Chrisha ang dahan-dahang pag-angat ng kaniyang mukha nang hawakan ng lalaki ang kaniyang panga gamit ang kaniyang mga daliri. Malamig ang hawak nito pero nag-iiwan ng nagbabagang marka sa kaniyang balat. Habang ang mukha ng lalaki ay tuluyan nang bumababa patungo sa kaniya, naramdaman ni Chrisha ang kaniyang cellphone sa loob ng kaniyang sling bag na biglang nag-vibrate nang sunod-sunod, lumilikha ng isang mahinang tunog sa gitna ng ingay, ngunit ang kaniyang isip ay tuluyan nang nilamon ng presensya ng estranghero sa kaniyang harapan,.