3

Madaling-araw pa lang ay gising na si Chrisha. Hindi na naman siya dinalaw ng antok dahil sa bigat ng kaniyang iniisip. Nakaupo siya sa gilid ng kaniyang kama habang nakatitig sa puting papel na hawak niya. Isang pormal na resignation letter ang nakasulat doon. Malinis, maayos, pero bawat salita ay parang may kasamang mabigat na buntong-hininga. Ito na ang araw na iiwan niya ang kusinang nagbigay sa kaniya ng pangalan, ang kusinang naging saksi sa mga pangarap niya, at ang lugar kung saan sinubukan niyang itago ang kaniyang sugat.

Pumasok siya sa Le Petit Laurent na mas maaga sa kaniyang nakasanayang shift. Sarado pa ang malalaking ilaw sa dining area, at tanging ang mga emergency lights lang ang nagbibigay ng malamig na liwanag sa paligid. Ang mga silya ay nakataob pa sa ibabaw ng mga lamesa. Ang katahimikan ng lugar ay tila ba nakikiramay sa kaniya. Naglakad siya patungo sa locker room upang isuot ang kaniyang chef’s jacket para sa huling pagkakataon. Habang isinasara niya ang bawat butones ng kaniyang uniporme, naramdaman niya ang unti-unting pagbigat ng kaniyang dibdib. Dito niya ibinuhos ang tatlong taon ng kaniyang buhay. Dito niya naramdaman na may silbi siya kapag pinupuri ng mga tao ang kaniyang mga niluluto.

Nang pumasok siya sa kusina, sinalubong siya ng amoy ng stainless steel, ng natirang halimuyak ng mga herbs kagabi, at ng lamig na dulot ng malalaking industrial freezers. Hinawakan niya ang gilid ng kaniyang paboritong prep station. Dito siya natutong maghiwa nang mabilis, dito siya napaso ng ilang beses, at dito rin siya umiyak nang patago noong gabing nalaman niyang ipinalit siya ng ex-boyfriend niyang si Mark sa iba.

"Ang aga mo naman yata ngayon, Chrisha?"

Napalingon si Chrisha at nakita niya ang kaniyang head chef na si Chef Raymond na pumasok habang may hawak na tasa ng kape. Isang strikto pero mabait na mentor ito na nagtiwala sa kaniya noong nagsisimula pa lang siya bilang isang hamak na line cook.

Huminga nang malalim si Chrisha, pinipigilan ang pangangatog ng kaniyang mga kamay habang kinukuha ang resignation letter mula sa kaniyang bulsa. "Chef Raymond, may kailangan po sana akong ibigay sa inyo."

Ibinaba ni Chef Raymond ang kaniyang kape at tinanggap ang papel. Nang mabasa nito ang pamagat ng sulat, agad na kumunot ang kaniyang noo at tumingin kay Chrisha na may halong gulat at panghihinayang. "Resignation? Seryoso ka ba rito, Chrisha? Kakapromote mo lang noong isang buwan bilang isa sa mga head ng hot kitchen. Alam mo kung gaano kalaki ang potensyal mo rito sa restaurant."

"Alam ko po, Chef. At hinding-hindi ko po kalilimutan lahat ng itinuro ninyo sa akin," basag ang boses na sagot ni Chrisha habang pinipigilan ang kaniyang mga luha. "Pero kailangan ko po talagang umalis. Kailangan ko pong lumayo sa lugar na ito para sa sarili kong kapakanan. May mga bagay po sa personal kong buhay na hindi ko na kayang harapin araw-araw habang nandito ako."

Napatitig si Chef Raymond sa kaniya, tila binabasa ang malalim na sakit sa kaniyang mga mata. Kilala nito ang kwento nila ni Mark, dahil ilang beses ding sumundo ang kaniyang ex sa restaurant noong maayos pa ang lahat. Bahagyang lumambot ang ekspresyon ng matandang chef at bumuntong-hininga ito nang malalim. "Tungkol ba ito sa nangyari sa inyo ng ex mo? Chrisha, huwag mong hayaan na sirain ng isang lalaki ang career na pinaghirapan mo."

"Hindi lang po tungkol sa kaniya, Chef," pilit na ngumiti si Chrisha habang pinupunasan ang isang patak ng luha sa kaniyang pisngi. "May dumating po na pagkakataon. Isang offer na hindi ko kayang tanggihan. Isang bagong simula na pakiramdam ko ay ibinigay sa akin para tuluyan akong makabangon."

Hindi agad sumagot si Chef Raymond. Tinitigan nito ang sulat bago ito dahan-dahang itinala sa ibabaw ng counter. "Kung iyan talaga ang desisyon mo, hindi kita mapipigilan. Malaki ang utang na loob ng restaurant na ito sa dedikasyon mo. Mamimiss ng kusinang ito ang mga sarsa mo, Chrisha. Sana lang ay maging masaya ka sa bagong direksyon na pinili mo."

"Salamat po nang marami, Chef. Utang ko po sa inyo kung ano man ang narating ko ngayon," sagot ni Chrisha sabay yuko bilang pagpapakita ng kaniyang malalim na respeto.

Pagpasok ng mga sumunod na oras, unti-unti nang napuno ang kusina ng mga kasamahan niya sa trabaho. Nang kumalat ang balita na huling araw na ni Chrisha, binalot ng lungkot ang buong staff. Si Elena, ang kaniyang pinakamatalik na kaibigan, ay agad na lumapit sa kaniya na may kasamang pagsisisi at luha sa mga mata.

"Bakit naman biglaan, Chrisha? Akala ko ba lalaban tayo rito nang sabay?" umiiyak na sabi ni Elena habang niyayakap siya nang mahigpit. "Sino nang makakatabi ko kapag napapagalitan ako ni Chef Raymond? Sino nang makikinig sa mga rants ko?"

"Elena, huwag ka namang umiyak, baka sumabay ako sa iyo, masira pa 'yung mga prep natin dito," biro ni Chrisha kahit na pinupunasan din niya ang sarili niyang mga luha. "Kailangan ko lang talaga itong gawin. Alam mo naman ang sitwasyon ko. Kapag nanatili ako rito, parang unti-unti kong pinapatay ang sarili ko sa lungkot. Kailangan kong sumubok sa ibang lugar."

"Saan ka ba pupunta? May nahanap ka na bang ibang trabaho?" tanong ni Elena habang humihingi ng tisyu sa isang kasama.

Tumingin si Chrisha sa paligid, sinisiguro na walang ibang nakakarinig sa kanila bago bumulong. "Hinatid ako ng tadhana sa isang pagkakataon, Elena. Personal chef ng isang bilyonaryo. Malaking sahod, magandang pasilidad, at higit sa lahat, malayo rito sa mga nakasanayan kong kalsada."

Nanlaki ang mga mata ni Elena sa narinig pero agad ding ngumiti nang may halong tuwa para sa kaibigan. "Wow. Kung ganoon, deserves mo 'yan. Sige, hindi na kita pipigilan basta mangako ka na hindi mo ako kalilimutan, ha? At mag-ingat ka roon. Ang mga mayayaman, balita ko ay may kani-kaniyang topak."

"Asahan mo, mag-iingat ako," tugon ni Chrisha.

Ang huling shift ni Chrisha ay naging emosyonal para sa lahat. Bawat plato na inilalabas niya ay parang may bitbit na pamamaalam. Sa tuwing maririnig niya ang tunog ng timer, ang kalansing ng mga tinidor, at ang sigaw ng mga orders, itinatatak niya ito sa kaniyang memorya. Ito ang kusinang nagpalaki sa kaniya bilang isang ganap na chef. Ngunit alam niyang kailangan na niyang isara ang kabanatang ito upang buksan ang pintuan ng kaniyang bagong kapalaran.

Nang sumapit ang alas-onse ng gabi, opisyal nang natapos ang kaniyang huling shift. Isa-isa niyang niyakap ang kaniyang mga kasamahan, nag-iwan ng mga huling bilin sa mga sous chef, at huling hinarap ang kaniyang locker para kunin ang kaniyang mga personal na gamit. Inilagay niya sa kaniyang bag ang kaniyang sariling set ng mga kutsilyo na nakabalot sa isang leather roll.

Lumabas siya ng restaurant habang bitbit ang mabigat na bag. Huminto siya sa tapat ng malaking salaming pintuan ng Le Petit Laurent at tinitigan ang signboard nito na umiilaw sa gitna ng gabi. Isang malalim na buntong-hininga ang pinakawalan niya. Tapos na ang yugto niya rito. Wala nang Chrisha na magmamadali tuwing umaga para sa restaurant na ito.

Naglakad siya patungo sa sakayan ng jeep nang biglang mag-vibrate ang kaniyang cellphone sa loob ng kaniyang bulsa. Kinuha niya ito at tiningnan ang screen. Kumabog nang malakas ang kaniyang dibdib nang makita ang pangalan ng tumatawag.

Si Mark. Ang kaniyang ex-boyfriend..

Nanginginig ang kaniyang kamay habang pinagmamasdan ang screen na patuloy sa pag-ilaw. Isang linggo matapos siyang iwan sa pamamagitan lang ng text, bakit ngayon ito tumatawag? Gusto ba nitong humingi ng tawad? O gusto lang nitong ipamukha sa kaniya na masaya na ito sa kaniyang bagong babae?

Huminga nang malalim si Chrisha at pinindot ang answer button. Inilagay niya ang cellphone sa kaniyang tainga, ngunit nanatili siyang tahimik, naghihintay kung ano ang sasabihin ng lalaking nagwasak ng kaniyang puso..

"Chrisha? Buti naman sinagot mo," bungad ng boses ni Mark mula sa kabilang linya. May halong pagmamadali at tila ba alak sa boses nito, na parang galing ito sa isang inuman. "Nabalitaan ko kay Jojo na nag-resign ka raw ngayon sa restaurant? Ano bang pumasok sa utak mo? Bakit ka umalis sa trabaho mo nang ganoon-ganoon lang?"

Nairita si Chrisha sa tono ng pananalita nito. Wala na silang relasyon, pero kung makapagsalita ito ay tila ba may karapatan pa rin ito sa mga desisyon niya sa buhay. "Wala ka nang pakialam sa mga desisyon ko, Mark. Hindi mo na ako girlfriend, di ba? Iniwan mo na ako para kay Rina, kaya huwag mo na akong pakialaman."

"Chrisha, huwag ka namang maging isip-bata," asik ni Mark sa kabilang linya. "Nanghihinayang lang ako sa posisyon mo riyan. Saan ka naman pupunta ngayon? Baka naman gumagawa ka lang ng eksena para kaawaan kita at balikan kita? Pwede ba, tanggapin mo na lang na tapos na tayo."

Ang kaunting sakit na natitira sa puso ni Chrisha ay biglang napalitan ng matinding galit at poot. Hindi niya akalain na ganito kakapal ang mukha ng lalaking minahal niya nang tatlong taon. Iisipin talaga nito na ang pag-resign niya ay isang palabas lang para mapansin siya?

"Napakayabang mo rin, no?" madiin at may pait na sabi ni Chrisha, habang humihigpit ang hawak niya sa kaniyang bag. "Huwag kang mag-alala, Mark. Hindi ko kailangan ang awa mo, at hinding-hindi ako magmamakaawa na balikan mo ako. Umalis ako sa restaurant dahil may mas malaking oportunidad na dumating sa akin. Isang oportunidad na hindi mo man lang mararating sa buong buhay mo."

"Oportunidad? Saan naman? Baka naman magiging kusinera ka lang sa kung aling karinderya riyan sa tabi-tabi," pagtatawanan siya ni Mark, halatang minamaliit pa rin ang kaniyang kakayahan.

"Isipin mo na ang gusto mong isipin," malamig na tugon ni Chrisha. "Pero tandaan mo ito, Mark. Isang araw, makikita mo na lang kung gaano kalayo ang narating ko nang wala ka sa buhay ko. Huwag mo na akong tatawagan muli."

Bago pa makapagsalita ang kaniyang ex, pinindot na ni Chrisha ang end call button. Agad niyang binu-block ang numero nito upang tuluyan nang maputol ang koneksyon nila. Nanginginig ang buong katawan niya sa galit, pero kasabay niyon ay ang isang pakiramdam ng kalayaan. Ang huling pag-uusap na iyon ang nagpatunay sa kaniya na tama ang desisyon niyang umalis.

Ipinasok niya muli ang kaniyang cellphone sa bag at inilabas ang itim at gintong calling card ni Wesley Mendez. Tinitigan niya ang numero na nakasulat doon. Wala nang alinlangan. Wala nang takot. Ito na ang huling tulak na kailangan niya upang tuluyang iwanan ang kaniyang lumang buhay.

Itinaas niya ang kaniyang cellphone at tinipa ang mga numero mula sa card. Lumakad siya patungo sa isang mas tahimik na bahagi ng kalsada habang naghihintay sa bawat ring ng telepono. Sumasabay ang kaba ng kaniyang dibdib sa bawat tunog na lumalabas sa speaker.

Pagkatapos ng tatlong ring, isang pormal at malamig na boses ng isang lalaki ang sumagot sa kabilang linya. "Mendez Global Holdings, Executive Office. How can I help you?"

Huminga nang malalim si Chrisha, pinatatag ang kaniyang sarili bago magsalita. "Hello po. Ako po si Chrisha, 'yung chef mula sa Le Petit Laurent. Tumatawag po ako para sabihin na... tinatanggap ko na po ang offer ni G. Wesley Mendez."

"Good to hear that, Chef Chrisha," sagot ng boses sa kabilang linya, na tila ba inaasahan na talaga ang kaniyang pagtawag. "Pinapatanong po ni Sir Wesley kung kailan kayo handang lumipat sa lungsod upang magsimula."

"Kahit bukas po, handa na ako," mabilis na sagot ni Chrisha, walang bahid ng pag-aalinlangan.

"Sige po. Ipapadala ko sa inyo ang mga detalye, ang address ng mansyon, pati na rin ang mga unang instruction sa pamamagitan ng text message. Inaasahan po ni Sir Wesley ang inyong pagdating sa susunod na linggo."

"Salamat po," sabi ni Chrisha bago ibaba ang tawag.

Ilang minuto lang ang lumipas, nakatanggap siya ng isang mahabang text message na naglalaman ng isang address sa isang eksklusibo at marangyang subdibisyon sa loob ng siyudad. May kasama ring mga tagubilin tungkol sa kaniyang magiging silid sa mansyon at ang mga paunang paalala mula sa mayordoma ng bahay.

Tumingin si Chrisha sa malawak na kalsada. Nararamdaman niya na ang bawat hakbang niya mula sa gabing ito ay magdadala sa kaniya sa isang mundong puno ng yaman, at kapangyarihan.