4

Mabigat ang bitbit na dalawang malaking maleta ni Chrisha habang dahan-dahang bumababa mula sa bus na kaniyang sinakyan. Pagsalubong sa kaniya ng hangin ng malaking siyudad, agad siyang napapikit dahil sa kakaibang amoy ng usok, gas, at halo-halong pabango ng mga taong nagmamadaling naglalakad sa bangketa.

Napatingala siya sa naglalakihang mga building na tila ba gustong abutin ang langit. Sobrang layo nito sa nakasanayan niyang tahimik na bayan kung saan siya nagtatrabaho noon bilang isang kitchen head.

Isang linggo pa bago ang itinakdang petsa ng kaniyang pagpasok sa mansyon ng mga Mendez.

Ayon sa text message ng assistant ni Wesley, maaari siyang dumeretso na doon sa mansyon, pero pinili ni Chrisha na tanggihan ang alok na sunduin siya agad ng driver ng bilyonaryo. Gusto niya muna ng oras para sa sarili niya. Gusto niyang mag-adjust sa bagong lungsod na ito nang mag-isa, nang walang nakasubaybay sa kaniya. Kailangan niyang ihanda ang kaniyang emosyon, ang kaniyang isip, at ang kaniyang buong pagkatao bago sumabak sa pagiging personal chef ng isang makapangyarihang lalaki.

Kaya naman, bago pa man siya sumakay ng bus mula sa kaniyang probinsya, naghanap na siya sa internet ng isang maliit at murang apartment na pwedeng upahan nang panandalian. Isang linggong tuluyan lang ang kailangan niya para makapag-isip-isip, makapag-relax, at makapag-unwind bago magsimula ang bagong kabanata ng kaniyang buhay. Pagkatapos ng halos isang oras na paghahanap ng masasakyan at pag-ikot sa taxi, narating din niya ang kaniyang pansamantalang matutuluyan.

Matatagpuan ito sa isang medyo lumang gusali sa gilid ng business district. Isang simpleng studio-type unit na may maliit na kama, isang lumang refrigerator, maliit na lababo para sa kusina, at isang malaking bintana na nakaharap sa malawak na kalsada ng siyudad.

Ibinaba ni Chrisha ang kaniyang mga maleta sa sementadong sahig at pabagsak na naupo sa gilid ng kama. Lumikha ng manipis na tunog ang mga lumang spring ng kutson sa kaniyang pag-upo. Tiningnan niya ang paligid ng maliit na kwarto. Sobrang tahimik. Ang tanging naririnig niya lang ay ang mahinang ugong ng kaniyang lumang electric fan at ang paminsan-minsang busina ng mga sasakyan sa ibaba ng kalsada.

"Dito na naman ako. Mag-isa," bulong niya sa kaniyang sarili habang nakatitig sa kisame.

Bumalik ang pamilyar na pait sa kaniyang dibdib habang naaalala kung paano sila nagpaplano ng kaniyang ex-boyfriend na si Mark na lumipat din sa siyudad kapag nakaipon na sila nang sapat para sa kanilang dalawa. Akala niya noon, magkasama silang haharap sa ganitong uri ng buhay. Pero ngayon, narito siya, tinutupad ang mga bagay na pangarap lang nila noon, ngunit walang Mark na nakakapit sa kaniyang kamay. Walang Mark na magsasabing proud siya sa kaniya.

"Huwag mo nang isipin 'yun, Chrisha. Iniwan ka na niya, tandaan mo 'yan. May iba na siya," madiing paalala niya sa kaniyang sarili habang marahas na pinapahid ang kaniyang mga mata na nagsisimula na namang magtubig.

Tumayo siya para ayusin ang kaniyang mga gamit upang malibang ang kaniyang isip. Inilabas niya ang kaniyang professional chef's knives na maayos na nakabalot sa leather roll at dahan-dahang inilagay sa ibabaw ng maliit na counter ng kusina. Hinaplos niya ang malamig na bakal ng kaniyang paboritong kutsilyo. Ito na lang ang tanging bagay na natitira sa kaniya ngayon—ang kaniyang talento, ang kaniyang hilig sa pagluluto, at ang pangarap na maging matagumpay nang hindi umaasa sa kahit kanino.

Inayos niya rin ang kaniyang mga damit sa loob ng isang lumang cabinet na gawa sa kahoy na amoy alikabok. Bawat t-shirt, bawat pantalon, at bawat uniporme na kaniyang inilalagay ay may bitbit na alaala mula sa lumang kitchen na kaniyang iniwan. Ngunit bawat piraso rin ng damit ay paalala na wala na siyang babalikan doon. Kailangan niyang magpatuloy.

Nang sumapit ang gabi, lalong naging ramdam ni Chrisha ang kakaibang lungkot ng malaking lungsod. Lumapit siya sa bintana at binuksan ito nang bahagya para papasukin ang hangin. Tumambad sa kaniya ang milyun-milyong makukulay na ilaw mula sa mga naglalakihang skyscrapers sa malayo, mga billboard na sumasayaw sa dilim, at ang tila walang katapusang agos ng mga sasakyan na parang mga pulang langgam sa kalsada dahil sa kanilang mga headlights.

Napakaganda ng tanawin. Sobrang buhay ng siyudad sa gabi. Pero sa gitna ng karangyaan at liwanag ng mga city lights na iyon, pakiramdam ni Chrisha ay lalo lang siyang naging maliit, mahina, at nag-iisa. Ang ganda ng paligid pero ang dilim ng kaniyang nararamdaman sa loob ng kaniyang puso. Ang daming tao sa labas na nagmamadali, nagtatawanan, at may mga kasama, pero wala man lang siyang matawagan para sabihing ligtas siyang nakarating sa kaniyang bagong apartment.

Kinuha niya ang kaniyang cellphone at tinitigan ang kaniyang screen. Walang kahit isang text o missed call mula sa kahit kanino maliban sa system message ng kaniyang network. Walang naghahanap sa kaniya. Sanay siya na tuwing gabi, bago matulog noong sila pa ni Mark, may natatanggap siyang simpleng mensahe o di kaya ay tawag para kumustahin ang kaniyang naging pagod sa mainit na kusina ng restaurant. Pero ngayon, blangko ang lahat. Kahit ang kaniyang mga kaibigan sa lumang restaurant ay abala na rin sa kani-kanilang mga shift.

"Gusto ko lang naman maging masaya, bakit ba ang hirap?" mahikbing sambit niya habang nakasandal ang kaniyang noo sa malamig na salamin ng bintana, hinahayaan ang kaniyang mga luha na dahan-dahang pumatak at gumapang sa kaniyang pisngi.

Ang daling sabihin ng mga tao na mag-move on, pero ang hirap palang panindigan kapag gabi-gabi ay binabalot ka ng mga alaala ng nakaraan sa loob ng isang silid na hindi mo naman nakasanayan. Naalala niya 'yung mga simpleng luto na pinagsasaluhan nila ni Mark sa maliit nilang boarding house noon, 'yung mga tawa nito kapag medyo maalat ang timpla niya dahil sa pagmamadali, at 'yung mga pangako nitong hinding-hindi siya ipagpapalit kahit anong marangyang buhay ang ihandog sa kaniya ng mundo. Lahat ng iyon, naglaho na parang bula. Napalitan ng isang text message ng pakikipaghiwalay.

Lumipas ang tatlong araw na ganoon lang ang takbo ng buhay ni Chrisha sa loob ng kaniyang pansamantalang apartment. Sa umaga, lalabas siya nang kaunti para bumili ng kaniyang pagkain sa malapit na convenience store sa kanto, at sa gabi naman ay magpapakulong siya sa apat na sulok ng kwarto habang nakatitig sa kisame o kaya naman ay sa mga ilaw ng mga sasakyan sa labas. Pakiramdam niya, unti-unti siyang kinakain ng sarili niyang kalungkutan at depresyon kung magpapatuloy siyang magmukmok doon nang walang ginagawa.

Upang maaliw ang kaniyang sarili, sinubukan niyang magluto gamit ang maliit na single-burner stove na nirentahan niya kasama ng apartment. Pumunta siya sa isang maliit na lokal na merkado malapit sa kaniyang lokasyon para bumili ng ilang mga sariwang sangkap—kaunting sibuyas, bawang, kamatis, at sariwang karne ng manok. Gusto niyang i-test ang sarili niya kung nandoon pa rin ang kaniyang galing, kung kaya pa rin ba ng kaniyang mga kamay na gumawa ng mahika sa ibabaw ng kalan kahit na wasak na wasak ang kaniyang puso.

Habang naghihiwa siya ng mga sangkap, nakaramdam siya ng kaunting kapayapaan. Ang tunog ng kutsilyo na tumatama sa wooden cutting board ay parang isang pamilyar na musika na nagpapakalma sa kaniyang naguguluhang isip. Sa bawat hiwa niya ng sibuyas, sumasabay ang pag-iyak niya, pero sa pagkakataong ito, sinisisi niya na lang ito sa anhang ng sibuyas kahit na ang totoo ay ang sakit ng kaniyang nakaraan ang totoong dahilan ng kaniyang mga luha.

Nang matapos niyang iluto ang isang simpleng chicken adobo na may sarili niyang twist, inihain niya ito sa isang maliit na platong plastik. Umupo siya sa kaniyang kama at dahan-dahang tinikman ang kaniyang gawa. Ang lasa ay perpekto—balanse ang asim, alat, at tamis, na may konting anhang mula sa paminta. Pero habang nginunguya niya ang pagkain, lalong tumindi ang kaniyang pangungulila. Ang pagkain ay mas masarap kapag may kasamang kumakain. Ang masarap na luto ay nawawalan ng buhay kapag wala kang mapagbahagian ng iyong talento.

Inilapag niya ang plato sa maliit na lamesa sa tabi ng kama, nawalan na bigla ng gana na ubusin ang kaniyang niluto. Humiga siya sa kama at binalot ang kaniyang sarili ng kumot, kahit na mainit ang panahon dahil sa electric fan. Niyakap niya ang kaniyang sariling mga tuhod habang nakatitig sa bintana kung saan unti-unti na namang nagbubukas ang mga ilaw ng siyudad.

"Kailangan kong maging matatag. Para sa akin ito. Para sa career ko. Para sa hinaharap ko," bulong niya, sinusubukang palakasin ang kaniyang sariling loob. "Hindi ako pwedeng sumuko ngayon na nandito na ako sa tapat ng pintuan ng tagumpay."

Inisip niya si Wesley Mendez—ang lalaking nagbigay sa kaniya ng gintong calling card na naging dahilan kung bakit siya nasa lungsod na ito ngayon. Ano kaya ang hitsura nito sa personal? Ano kaya ang klaseng pamumuhay ang mayroon ito sa loob ng kaniyang malaking mansyon? Sabi ni Mr. Santos ay strikto ito at napakahirap pasayahin pagdating sa pagkain. Paano kung hindi magustuhan ng bilyonaryo ang kaniyang mga ihahandang menu sa oras na magsimula na siya? Paano kung magkamali siya at tuluyan siyang mawalan ng trabaho?

Ang mga tanong na iyon ay nagdulot ng panibagong kaba sa kaniyang dibdib, ngunit kasabay niyon ay ang isang kakaibang pakiramdam ng pananabik. Mas gusto niya nang harapin ang takot sa kaniyang bagong trabaho kaysa sa sakit na idinudulot ng kaniyang nakaraan. Ang trabaho ang kaniyang magiging ligtas na lugar, ang kaniyang kanlungan mula sa lahat ng pait.

Lumipas pa ang ilang araw at sumapit ang ikalimang gabi ng kaniyang pananatili sa apartment. Habang nakadungaw muli si Chrisha sa bintana para pagmasdan ang mga city lights, napansin niya ang isang magarbong gusali sa kabilang bahagi ng kalsada, ilang bloke lang ang layo mula sa kaniyang kinalalagyan. May malalaking neon lights doon na kulay lila at ginto na nagpapahiwatig na isa itong sikat at high-end lounge bar. Maraming magagarang sasakyan, tulad ng mga sports car at luxury SUVs, ang humihinto sa tapat nito, at nakikita niya mula sa kaniyang distansya ang mga taong nakasuot ng mamahaling damit na masayang nagtatawanan habang pumapasok sa loob ng establisyimento.

Tumingin si Chrisha sa kaniyang sarili sa salamin ng lumang cabinet. Nakasuot siya ng maluwag na t-shirt at kupas na pajama, habang magulo ang kaniyang buhok na nakapusod. Mukha siyang isang babaeng pinabayaan na ng buong mundo matapos iwan ng kaniyang karelasyon.

"Hindi pwede ang ganito, Chrisha. Hindi ka pumunta rito sa siyudad para lang magmukmok at umiyak gabi-gabi sa loob ng maliit na apartment na ito," madiing sabi niya sa kaniyang sarili, tila ba kinakausap ang kaniyang natitirang lakas ng loob na matagal nang natutulog.

Naisip niya na baka kailangan niyang lumabas sa susunod na gabi. Kailangan niyang maranasan ang buhay sa siyudad para hindi siya tuluyang mabaliw sa lungkot. Gusto niyang makakita ng ibang mukha, makarinig ng ibang musika, at kahit papaano ay makalimot sa sakit na paulit-ulit na sumasariwa sa kaniyang puso. Isang gabi lang na hindi niya iisipin si Mark, isang gabi lang na hindi niya iisipin ang kaniyang mga kabiguan. Gusto niyang patunayan sa sarili niya na kaya niyang maging masaya kahit mag-isa lang siya sa malaking lungsod na ito.

Naglakad siya patungo sa kaniyang maleta at hinalukay ang mga damit na dinala niya mula sa probinsya. May isang simpleng itim na silk dress doon sa pinakailalim na binili niya noong nakaraang taon para sa isang espesyal na okasyon na hindi naman natuloy dahil palagi silang walang oras ni Mark para lumabas sa mga magagandang lugar. Inilabas niya ito at maayos na isinabit sa cabinet, pinagmamasdan ang makinis at kumikinang na tela nito sa ilalim ng ilaw ng kwarto..

"Bukas... bukas lalabas ako," bulong niya sa kaniyang sarili habang hinahaplos ang tela ng damit.

Humiga siya muli sa kama, ramdam ang lamig ng gabi na pumapasok mula sa nakabukas na bintana. Habang ipinipikit niya ang kaniyang mga mata para matulog, biglang nag-vibrate ang kaniyang cellphone sa ibabaw ng nightstand. Kumabog nang malakas ang kaniyang dibdib. Agad niya itong kinuha, umaasa na baka si Elena o kaya naman ay si Mr. Santos ang nag-text para kumustahin siya.

Ngunit nang buksan niya ang screen, isang hindi kilalang numero ang nagpadala ng mensahe.

Binuksan niya ito at binasa ang nilalaman:

*Siguraduhin mong handa ka na sa susunod na linggo, Chef Chrisha. Hindi ako tumatanggap ng kahit anong pagkakamali sa aking kusina. – W.M.*

Natigilan si Chrisha habang nakatitig sa dalawang letrang nakapirma sa dulo ng text. *W.M. Wesley Mendez.*

Paano nito nalaman ang personal niyang numero? At paano nito nalaman na narito na siya sa siyudad? Isang malamig na kilabot ang biglang gumapang sa buong katawan ni Chrisha habang hawak ang kaniyang cellphone sa gitna ng kadiliman ng kaniyang kwarto, tila ba nararamdaman niyang may mga mata nang nakamasid sa kaniya mula sa labas ng kaniyang bintana.