8 รับผลที่ตามมาให้ไหว

หลังจากเซย่ามารับ ทั้งคู่ก็นั่งอยู่ภายในรถด้วยกันเพื่อมุ่งหน้าไปยังร้านอาหารตามความประสงค์ของเจ้านายหนุ่ม ซึ่งพัชชารู้ดีว่าการนัดแนะครั้งนี้มีจุดประสงค์แอบแฝงบางอย่างที่เธอเลี่ยงไม่ได้

“ขอบคุณมากนะคะคุณเซย่า ที่พาพายออกมาทานข้าวในร้านดี ๆ แบบนี้” พัชชาเอ่ยขึ้นเมื่อมาถึงห้างสรรพสินค้าหรูใจกลางเมืองที่เต็มไปด้วยร้านค้ามีสไตล์และผู้คนพลุกพล่าน สมกับเป็นแหล่งรวมตัวของเหล่าเศรษฐีและคนดัง

“ไม่เป็นไร เธออยากทานอะไรก็สั่งเถอะ”

“ค่ะ ขอบคุณมากนะคะ” หญิงสาวประนมมือไหว้ขอบคุณเซย่าด้วยกิริยาอ่อนน้อม ตามฉบับคนไทยทุกครั้งที่ได้รับความเมตตา

“ภาษาอังกฤษเธอเก่งนะ สำเนียงการสื่อสารดีมากเลยทีเดียว” เซย่ายิ้มชื่นชม เด็กสาวตรงหน้าดูน่ารักเป็นธรรมชาติ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเจ้านายของเธอถึงได้สนใจนัก

“เอ่อ...ค่ะ ขอบคุณนะคะ” เพราะตอนเด็ก ๆ เธอและพี่ชายมีโอกาสได้เรียนโรงเรียนนานาชาติชั้นนำที่มีค่าเทอมสูงลิ่ว จึงทำให้เธอสามารถสื่อสารได้หลายภาษาอย่างคล่องแคล่ว

“ทานให้อร่อยนะ เดี๋ยวทานเสร็จฉันจะพาไปซื้อของ แล้วเย็นวันพรุ่งนี้ค่อยเข้าไปพบคุณเอเดน”

“เอ่อ...ซื้อของเหรอคะ”

“ใช่ นายสั่งให้ฉันพาเธอมาเลือกซื้อของใช้ส่วนตัวด้วย”

“แต่พายไม่มีเงินหรอกค่ะ แล้วของที่พายเตรียมมาก็เพียงพอแล้ว” เธอแย้งเบา ๆ เพราะตั้งใจจะมาจัดการเรื่องพี่ชายให้จบภายในสัปดาห์เดียว แต่นี่เพิ่งผ่านมาเพียงสามวันเหตุการณ์กลับบานปลายไปไกล

“มันเป็นคำสั่งของนาย ถ้าเขาต้องการให้ใครทำอะไร ทุกคนก็ต้องปฏิบัติตามนั้นอย่างไม่มีเงื่อนไข”

“แต่ว่า...”

“ส่วนเรื่องค่าใช้จ่ายทั้งหมด นายจะเป็นคนจัดการเอง เธอไม่ต้องกังวลไปหรอก”

“พายไม่ได้อยากได้ของพวกนี้เลยค่ะ พายมาที่นี่ในฐานะน้องสาวของลูกหนี้ พายคิดว่าพายควรหาเงินมาใช้หนี้ มากกว่าจะมาใช้เงินของคุณเอเดนแบบนี้”

“เธอดูฉลาดนะ แต่บางเรื่องก็ดูจะไม่ค่อยฉลาดเอาเสียเลย” เลขาสาวพูดกลั้วหัวเราะพลันส่งยิ้มให้ ก่อนจะหันไปสนใจอาหารตรงหน้าต่อ

“เอ่อ...” คนตัวบางก็ได้แต่เม้มปากแน่น เพราะเธอเองก็ไม่มั่นใจว่าเซย่า จะรู้เรื่องข้อเสนอที่เอเดนมอบให้เธอหรือเปล่า

“เอาที่เธอสบายใจแล้วกันนะพาย แต่จำไว้ว่าที่นี่ไม่มีอะไรได้มาง่าย ๆ และเรื่องที่เธอเผชิญอยู่ตอนนี้มันก็หนักหนาสาหัสเอาการ”

“คุณเซย่ารู้เหรอคะ?”

“ถ้าเป็นเรื่องของนาย ไม่มีอะไรที่ฉันไม่รู้”

“เรื่องนั้น...” พัชชาอึกอัก เธอไม่อยากเอ่ยถึงเรื่องที่ชวนให้รู้สึกละอายใจ โดยเฉพาะกับคนอย่างเธอที่ยังไม่เคยผ่านมือชายใดมาก่อน เมื่อต้องมาเจอข้อเสนอแลกเปลี่ยนร่างกายแบบนั้น มันจึงเป็นเรื่องยากเกินจะทำใจยอมรับ

“ก็แล้วแต่เธอนะพาย ว่าจะยอมรับข้อเสนอของนายหรือจะปฏิเสธมันไป แต่ไม่ว่าเธอจะเลือกทางไหน เธอต้องเตรียมใจรับผลที่ตามมาให้ไหว เพราะมันจะยิ่งใหญ่ไม่แพ้กันเลยทีเดียว” เซย่าพูดเตือนสติ เพราะรู้ดีว่าคนอย่างเอเดนถ้าปรารถนาสิ่งใดแล้ว เขาต้องได้มาครอบครองเสมอ

พัชชาจมอยู่กับความคิดที่หนักอึ้ง เธอไม่ใช่ผู้หญิงรักสบายและไม่อยากเป็นเพียงสิ่งของไร้ค่าในสายตาใคร แต่พอนึกถึงดวงตาคมดุเปี่ยมเสน่ห์คู่นั้นยามที่จ้องมองมา หัวใจดวงน้อยที่ไม่เคยรู้สึกกับใครมาก่อน กลับสั่นไหวและเต้นระรัวอย่างห้ามไม่ได้

หลังจากทานข้าวเสร็จ เซย่าก็พาพัชชาไปเดินเลือกซื้อของต่อ ซึ่งแต่ละร้านล้วนเป็นแบรนด์เนมระดับโลกที่ราคาแพงระยับ

“เอ่อ คุณเซย่าคะ ร้านนี้มันจะไม่แพงไปหน่อยเหรอคะ?” พัชชารีบทักท้วงเมื่อเซย่าเดินนำเข้าไป ในร้านแบรนด์เนมชื่อดังที่เธอรู้จักดี

“หืม ไม่แพงหรอก เธออยากได้อะไรเลือกได้เต็มที่เลยนะ เป็นคำสั่งของนาย”

“แต่พาย…”

“ไปกันเถอะ นี่ก็ค่ำมากแล้วเดี๋ยวจะดึก”

“เอ่อ ค่ะ” พัชชาก็ได้แต่ฝืนใจและทำตามอย่างปฏิเสธไม่ได้

วันต่อมา

เมื่อวานเซย่าพาเธอไปกว้านซื้อของใช้ที่จำเป็นแทบทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้า กระเป๋า หรือรองเท้า ซึ่งล้วนแต่เป็นของแบรนด์เนมราคาสูงทั้งสิ้น

หลังจากแต่งตัวเสร็จ พัชชาก็ยืนสำรวจตัวเองผ่านกระจกบานใหญ่ด้วยความสับสน การที่เขาจัดหาข้าวของราคาแพงให้เธอแต่งตัวดูดีขนาดนี้ จุดประสงค์คงไม่พ้นเรื่องที่คุยกันไว้ หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำรัวด้วยความสับสนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“สวยมาก” เซย่าเอ่ยชมพร้อมรอยยิ้มเมื่อเห็นพัชชาเดินออกมา จากเดิมที่เป็นเพียงเด็กสาวไร้เดียงสา ตอนนี้คนตรงหน้ากลับดูสวยสะพรั่งและสง่างาม ตรงตามสเปกของเจ้านายเธอทุกประการ

“เอ่อ พายว่าชุดนี้มัน...”

“สวยแล้ว เธอสวยมากเลยนะพาย” เซย่าก็ยังคงชมด้วยรอยยิ้ม เพื่อสร้างความมั่นใจให้พัชชา ที่ตอนนี้เธอดูจะไม่มั่นใจเอาซะเลย

“ค่ะ ขอบคุณนะคะ” แล้วเธอก็ขอบคุณเซย่า พร้อมกับฝืนยิ้มให้

“ไปกันเถอะ เดี๋ยวนายจะรอ”

“...” ใช่ วันนี้เขาต้องการคำตอบเรื่องนั้นกับเธอ…

ณ กาสิโน

ร่างบางนั่งไม่ติดด้วยความรู้สึกประหม่าจนถึงขีดสุด บรรยากาศรอบตัวและสายตาหลายคู่ที่จ้องมองมาอย่างไม่ละวางทำให้เธอรู้สึกไม่คุ้นชินและอึดอัด

“เดี๋ยวเคนจะมารับเธอขึ้นไปพบนายนะ”

“เอ่อ...แล้วคุณเซย่าล่ะคะ?”

“ฉันมีงานต้องไปจัดการต่อจ้ะ แล้วเดี๋ยวจะกลับมา”

“ค่ะ” พัชชารับคำก่อนจะก้าวลงจากรถ เมื่อเห็นชายที่ชื่อเคนเดินตรงมาทางนี้พอดี

“เธอคือน้องสาวไอ้พสุ?” ประโยคแรกที่เคนถามมาพร้อมกับสายตาที่แสดงความไม่เป็นมิตรอย่างชัดเจน

“ชะ...ใช่ค่ะ สวัสดีค่ะ ชื่อพัชชาค่ะ” พัชชาตอบพร้อมประนมมือไหว้ เพราะดูจากอายุน่าจะเยอะกว่าเธอเป็นสิบปี

จากนั้นเคนก็เดินนำเธอขึ้นไปยังชั้นบนสุด ซึ่งเป็นห้องทำงานของเจ้านายทันที สีหน้าท่าทางที่ดูไม่สบอารมณ์ของเขาทำให้พัชชาพลอยหวาดกลัวไปด้วย เธอเดาได้ไม่ยากว่าพี่ชายของเธอคงสร้างเรื่องเดือดร้อน ให้คนคนนี้ไว้ไม่น้อยเลยทีเดียว

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“ขออนุญาตครับนาย”

“เข้ามา” เอเดนที่กำลังง่วนอยู่กับกองเอกสารบนโต๊ะเงยหน้าขึ้นมองผู้มาเยือน ซึ่งเขารู้อยู่แล้วว่าเป็นลูกหนี้จำเป็นของเขา

“...” พัชชาเดินเข้ามาในห้องและสบตาเข้ากับมาเฟียหนุ่มพอดี ดวงตาคู่เดิมที่ทำให้เธอใจสั่นจนนอนไม่หลับมาถึงสองคืน สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวของเขา ราวกับมีมนต์สะกดให้เธอไม่อาจละสายตาไปไหนได้

“ส่วนนี่เป็นเอกสารจากเซย่าครับนาย” เคนวางเอกสารลงบนโต๊ะก่อนจะเดินออกจากห้องไป

เสียงประตูที่ปิดลงดึงสติหญิงสาวให้ตื่นจากภวังค์ เธอรีบก้มหน้าลงเพื่อหลบสายตาคู่นั้นทันที

“เข้ามานี่สิ”

“เอ่อ…ค่ะ”

“...” เอเดนจ้องมองสาวน้อยตรงหน้าด้วยความรู้สึกโหยหาอย่างเปี่ยมล้น วันนี้เธอสวยโดดเด่นกว่าเมื่อวานมาก เมื่อได้รับแต่งเสริมเติมแต่งด้วยของดี ๆ ความน่าหลงใหลในตัวเธอก็ยิ่งทวีคูณขึ้นหลายเท่า

แม้เมื่อคืนเขาจะออกไปเดตกับผู้หญิงคนอื่น แต่ในห้วงจินตนาการเขากลับมองเห็นแต่เพียงร่างบางตรงหน้า ที่กำลังเริงระบำอยู่บนตัวเขา นั่นทำให้เขาถึงอารมณ์ได้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“เอ่อ... พายขอบคุณคุณด้วยนะคะ ที่ให้คุณเซย่าพาพายไปทานข้าวและซื้อของมากมายขนาดนี้” เธอประนมมือไหว้ขอบคุณเขาอีกครั้ง

“ไม่เป็นไร เรื่องเล็กน้อยน่ะ” เขามองท่าทางอ่อนน้อมนั้นด้วยความพึงพอใจ

“แต่พายเกรงใจค่ะ พายมาที่นี่ในฐานะน้องสาวลูกหนี้ คุณไม่เห็นต้องดูแลดีขนาดนี้เลย”

“หึ ก็ฉันบอกเธอไปแล้วไง... ว่าฉันต้องการอะไรจากเธอ”

“เอ่อ เรื่องนั้น...” พัชชาอึกอัก พยายามหาคำพูดโต้ตอบกลับไป