Chapter 4

ASHLEY

Nahihirapan akong huminga habang pinapanood ang lalaking mahal ko na nakikipagtalik sa ibang babae. Sobra silang tutok sa isa’t isa na hindi man lang nila napansin ang presensya ko.

Nakakasuka!

"Mason!" sigaw ko.

Napatingin siya sa akin, gulat na nakita akong nakatayo roon. Marahan niyang itinulak ang babae sa tabi at tumayo. Kumuha siya ng tuwalya at ipinulupot ito sa kanyang baywang. Wala man lang siyang bakas ng pagsisisi o hiya sa mukha.

Ang babae naman, hindi man lang nag-abalang takpan ang sarili. Kalmado lang siyang nakatitig sa akin, may tipid na ngiting naglalaro sa kanyang mga labi. Parang pamilyar siya sa akin... yung blonde na buhok na 'yun.

Bigla kong naalala. Siya ang bartender na nagsilbi sa akin ng tequila shots at ng bote ng Martini.

"Ikaw," bulong ko, pero bago ko pa siya sugurin, humarang na si Mason sa harap ko.

"Saan ka nanggaling, Ashley?" tanong niya.

Natigilan ako. Ang kaswal ng dating niya, na parang hindi ko lang siya nahuling may kinalolokohang ibang babae.

"Ano?" bulong ko.

"Saan ka ba nanggaling?" ulit niya, mas matalas na ang boses ngayon.

"Tinatanong mo talaga 'yan sa akin?" Kumunot ang noo ko. "Matapos ang ginawa mo? Niloko mo ako!"

Bigla niyang hinablot ang panga ko at pilit na iniharap ang mukha ko. Ang mga mata niyang kulay asul na dagat, ang parehong mga mata na nagpahulog sa akin ay tahimik na nagsusuri sa akin, puno ng pangungutya. Ngayon lang niya ako tiningnan nang ganoon.

"You stupid bitch," asik niya. "Sinong lalaki ang kasama mo?"

Halos huminto ang puso ko sa takot. Alam niya. Hindi ko alam kung paano, pero alam niyang may nangyari sa akin at sa ibang lalaki ngayong gabi.

Plano ko sanang magsinungaling. Sasabihin ko sanang nasa bar lang ako at naghihintay sa kanya. Maniniwala naman siya, eh. Pero ang sumunod niyang sinabi ang nagpaguho sa pag-asang 'yun.

"Burado ang lipstick mo, Ashley," patuloy niya nang may kalupitan. "Sinong lalaki ang kinalantari mo?"

Tinulak niya ako palayo at napaatras ako, hiyang-hiya na tumingin sa kanya. Mula sa kama, mapang-asar na ngumiti ang bartender, halatang nag-e-enjoy sa eksena.

Pagkatapos, bumaba ang tingin ni Mason sa leeg ko, at lalong nag-apoy ang galit sa mga mata niya.

"Ano 'to?" Lumapit siya at pilit na pinihit ang ulo ko. Alam ko na ang sasabihin niya bago pa man siya magsalita.

“Love bites? Ilang lalaki ba ang pinagbigyan mo ngayong gabi, Ashley?"

"Mason, hindi 'yan ang iniisip mo..."

"Ilan?!" sigaw niya. "Ilang beses ka nilang ginamit? Ito ba ang dahilan kung bakit gusto mong magpaiwan sa bar? Para ialay ang sarili mo sa kanila?"

Nagsimula na akong umiyak. "Hindi totoo 'yan. Pagkakamali lang 'yun. L-lasing ako at..."

"Huwag mo akong mabulatlatang sinungaling!" bulyaw niya.

Napa-igtad ako sa takot, malakas na humahagulgol at hindi na makapagsalita. Sobrang sakit na makita siyang tumitingin sa akin na parang may lason ang kanyang mga mata. Si Mason ang tanging taong inaasahan ko. Sa kanya nakadepende ang kompiyansa ko. Pero sa paraan ng pagtingin niya ngayon, pakiramdam ko ay wala na akong kwenta. Hindi ko na nga magawang isumbat ang panloloko niya.

Ayokong mawala siya.

"Please, baby." Hinawakan ko ang mukha niya at sinubukang halikan siya, pero iniwas niya ang mukha niya. "Ipapaliwanag ko ang nangyari. Please, huwag kang magalit. Malaking pagkakamali lang ang lahat."

Inasahan kong yayakapin niya ako at sasabihing naniniwala siya sa akin. Pero laking gulat ko nang tumawa siya, isang mapang-uyam at malupit na tawa.

Tumingin ako sa waitress. Puno ng pangungutya ang mga mata nito habang nagsisindi ng sigarilyo at nagbubuga ng usok.

"Anong nakakatawa?" tanong ko.

Tumingin sa akin si Mason, at kitang-kita ko ang pagbabago sa kanyang mga mata. Mula sa pangungutya, naging pandidiri ito sa loob lang ng ilang segundo.

"Napaka-uto-uto mo talagang babae," simula niya. "Masyadong mapagtiwala, masyadong desperada sa pag-ibig. Talaga bang inisip mong magkakatuluyan tayo?"

Kinabahan ako. "Anong pinagsasabi mo?"

"Makinig ka nang maigi, Ashley," patuloy niya. "Sa tingin mo ba papatol ako sa isang babaeng kasing-simple mo? I mean, tingnan mo ang sarili mo. Baduy na bangs, makapal na salamin, at yung mga pesteng freckles na 'yan. You’re a walking disaster."

Parang sinaksak ang puso ko sa mga salita niya, pero sinubukan ko pa ring balewalain ito.

"Mason, saan nanggagaling ang lahat ng ito?" tanong ko sa nanginginig na boses. "Sabi mo maganda ako, sabi mo mahal mo ako."

"At naniwala ka naman?" tumawang pang-uyam ang bartender mula sa kama. "Tama ka nga, Mason. Ang daling lokohin ng isang 'to."

Namutla ang buong mukha ko. Lahat ba ng pagkakataong sinabi ni Mason na gusto niya ang hitsura ko, lahat ng beses na pinaramdam niyang maganda ako, lahat ba 'yun ay kasinungalingan lang?

"Niloko mo ako," bulong ko. "Sa loob ng mahabang panahon, hindi mo pala ako minahal."

"Sa tingin mo ba may magmamahal sa 'yo, Ashley?" ganti ni Mason nang may kalupitan. "Tingnan mo ang sarili mo. Pangit at walang fashion sense. God, halos masuka ako sa tuwing magkukunwari akong gusto kita."

Nadurog ang puso ko. Hindi ko na kaya ang mga malulupit niyang salita. Halos hindi ko na makita ang paligid dahil sa dami ng luhang bumabalot sa mga mata ko. Marami na akong naranasang sakit, pero ito ang pinakamatindi sa lahat.

"Tapos na tayo," bulong ko. "Ayoko na kailanman na makita ka ulit."

Umalingawngaw ang mapang-asar na tawa ni Mason. "Matagal na tayong tapos, Ashley. Masyado ka lang naging bulag para makita 'yun."

Tumakbo ako.

Nang hindi lumilingon, kumaripas ako palabas ng suite. Pagliko ko para lumayas, nahagip ng paningin ko ang isang matangkad na lalaki sa dulo ng hallway, ang estranghero kagabi.

Bahagyang nanlaki ang mga mata niya, at nilamon ako ng matinding hiya. Mabilis akong umiwas ng tingin at nagmadaling umalis bago pa siya makapagsalita.

Hindi ko alam kung saan ako pupunta. Gusto ko lang lumayo rito. Malabo na ang paningin ko sa luha at pilit ko itong pinupunasan, pero ayaw nitong tumigil. Hindi ako makapaniwala kung gaano ako naging tanga. Dapat nakita ko na ang mga senyales, pero masyado ko kasing minahal si Mason. Minahal ko siya nang buong-puso, pero ganito lang pala ang igaganti niya sa akin.

Pagod na sa pagtakbo, napaupo na lang ako sa sahig ng isang pasilyo. Masakit ang lalamunan ko sa tindi ng hinagpis at sakit. Itinaas ko ang mga binti ko, ibinaon ang mukha sa pagitan ng mga tuhod at humagulgol nang husto.

Hindi ko alam kung gaano ako katagal doon, tahimik na humihikbi. Biglang bumukas ang isang pinto at napaayos ako ng upo.

Isang may katandaang lalaki, siguro nasa late sixties, ang lumabas sa kanyang suite at tumingin sa akin. Mukha siyang janitor o maintenance.

"Anong ginagawa mo rito na mag-isa? May nanakit ba sa 'yo?" tanong niya. Mukha siyang mabait, at may malinaw na American accent.

Bago ko pa namalayan, naikuwento ko na sa kanya ang buong nangyari kung paano ako sinaktan ni Mason.

"Hindi tama ang magpaiyak ng babae. Kung sino mang lalaki ang gumawa niyan, siraulo siya."

Suminghot ako at sinubukang ngumiti. "Salamat po."

"Anong pangalan mo, iha?"

"Ashley," sagot ko.

"May matutuluyan ka ba, Ashley?"

Umiling ako. "Wala po. Pero ayos lang po ako."

"Naku, kalokohan," sabi ng mabait na matanda. "Malamig ang gabi. Hindi kaya ng konsensya ko na iwan ka rito na mag-isa. Bakit hindi ka muna pumasok at dito magpalipas ng gabi? Mas ligtas para sa 'yo rito."

Naantig ang puso ko at napangiti ako. "Napakabait niyo naman po, Sir."

Tumabi siya para papasukin ako. Doon ko napagtanto na hindi pala ito isang suite. Isa itong studio. Isang styling studio.

May mga mannequins na nakahanay sa pader, ang iba ay may damit, ang iba ay wala. May malambot at mainit na ilaw ang studio, at sobrang komportable rito. Naupo ako sa isang sofa habang yakap ang sarili ko.

"Pasensya ka na sa kalat," tawa niya.

"Ay, okay lang po," tawa ko rin. "Ang ganda nga po rito, eh."

"Magiging ayos ka lang ba rito na mag-isa? May kailangan ka pa ba?"

"Ayos lang po ako. At salamat po ulit. Sobra po akong nagpapasalamat sa tulong niyo."

Ikinumpas ng matanda ang kamay niya na tila ba sinasabing wala 'yun. Habang naglalakad siya papunta sa pinto, huminto siya at lumingon.

"The Pentagon's diamond," bulong niya. "Napakagandang singsing niyan, Ashley. Isang classic."

Bago pa ako makasagot, lumabas na siya ng studio at tahimik na isinara ang pinto.

Napatingin ako sa kamay ko. Doon ko lang naalala na suot ko pa rin pala ang engagement ring ng estranghero. Kinakabahan akong makaharap siya bukas, pero kailangan ko itong ibalik. Hindi ko man lang alam ang pangalan niya.

Bumuntong-hininga ako nang malalim at humiga sa sofa. Pagkadampi pa lang ng ulo ko sa sandalan, agad na akong nilamon ng isang mahimbing na tulog.