She Ditched Her Scumbag Husband After Her Rebirth

คานประตูของตำหนักเย็นนั้นไม่ถือว่าสูงมากนัก หลังจากนำกะละมังซักผ้าสองใบมาซ้อนรองเป็นฐาน ในที่สุดฉันก็ขึ้นไปแขวนคอตัวเองได้สำเร็จ

กำลังจะได้กลับบ้านแล้ว!

ฉันแทบจะอดใจรอไม่ไหวที่จะได้กลับไปอยู่พร้อมหน้ากับครอบครัว พอสองเท้าออกแรงถีบส่ง ความรู้สึกขาดอากาศหายใจอย่างรุนแรงก็แล่นปราดเข้าสู่ลำคอในทันที

ขณะที่สติสัมปชัญญะเริ่มเลือนรางลง เสียงดนตรีในวังที่ดังครึกครื้นอยู่ไกล ๆ ก็ค่อย ๆ เบาลง ทุกอย่างที่ฉันเคยเผชิญมาในโลกใบนี้ฉายชัดขึ้นมาอย่างรวดเร็วราวกับภาพม้าหมุน

ฉันทะลุมิติมาเกิดใหม่ในราชวงศ์เว่ยได้ 21 ปี มีเป้าหมายให้ต้องพิชิตใจถึงสี่คน ขอเพียงได้รับค่าความรู้สึกดีจากใครคนใดคนหนึ่ง ฉันในโลกเดิมก็จะรักษาโรคร้ายที่รักษาไม่หายให้หายขาดได้

เป้าหมายทั้งสี่คนล้วนเป็นถึงเสาหลักของชาติ เป็นบุตรแห่งสวรรค์ ทว่าพวกเขากลับเกลียดชังฉันเข้ากระดูกดำและอยากจะให้ฉันตาย ๆ ไปซะ เพียงเพราะนางเอกของเรื่อง

ในที่สุดระบบก็ตัดสินให้ภารกิจล้มเหลว ฉันกำลังจะได้จากไปสมใจปรารถนาของพวกเขาแล้ว

ท่ามกลางความเลื่อนลอย ฉันคล้ายกับได้ยินเสียงใครบางคนกำลังร้องเรียกชื่อฉัน

หลังกลับมาหายใจได้อีกครั้ง น้ำเย็นเฉียบกะละมังหนึ่งก็ถูกสาดเข้าใส่หน้าฉัน ฉันสะดุ้งเฮือก สำลักออกมาอย่างรุนแรง

เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง ก็พบกับชายหนุ่มในชุดขันทีสีม่วงกำลังนับลูกประคำ พลางจ้องมาที่ฉันด้วยสีหน้ามืดครึ้ม

ใบหน้านั้นช่างคุ้นเคยเหลือเกิน สติของฉันยังกลับมาไม่ครบถ้วนดีก็เผลอหลุดปากเรียกชื่อของเขาออกไป

“หวยเอิน?”

เพิ่งเรียกจบ ฉันก็รู้สึกเสียใจขึ้นมา

และก็เป็นอย่างที่คิด เมื่อชายหนุ่มได้ยินชื่อที่ฉันเรียก เขาก็ขมวดคิ้วด้วยความรังเกียจ

“อย่ามาเรียกชื่อข้า เจ้าไม่คู่ควร!”

ชายหนุ่มผู้แสนเย็นชาตรงหน้าคือท่านเก้าพันปีที่คนทั่วทั้งราชวงศ์เว่ยต่างหวาดผวาเมื่อได้ยินชื่อ และยังเป็นหนึ่งในเป้าหมายการพิชิตใจของฉัน...ซ่งหวยเอิน

ตอนตระกูลของเขาล่มสลาย ฉันเป็นคนเสี่ยงชีวิตไปขุดร่างที่บาดเจ็บสาหัสของเขาออกมาจากกองซากศพ พากลับบ้านมารักษาด้วยตัวเองอยู่นานกว่าครึ่งปี

ในเวลานั้น ซ่งหวยเอินเพิ่งสูญเสียครอบครัวไป เขาจึงต่อต้านการเข้าใกล้ของฉันราวกับลูกสัตว์ตัวน้อยที่ได้รับบาดเจ็บ

ฉันค่อย ๆ เปิดประตูหัวใจของเขาทีละก้าว และนำทางไม่ให้เขาทำร้ายตัวเองอีก

เขาตัดสินใจอย่างแน่วแน่ว่าจะต้องรื้อฟื้นคดีให้ตระกูลให้ได้ ยอมแม้กระทั่งปิดบังชื่อแซ่ปลอมตัวเข้าวัง ค่อย ๆ ไต่เต้าขึ้นไปทีละก้าว จนในที่สุดก็กลายเป็นขันทีผู้มากด้วยอำนาจครอบงำราชสำนัก

ฉันผ่านบททดสอบความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วน เคยเห็นด้านที่ตกต่ำที่สุดของเขา และเคยเป็นคนที่เขาไว้ใจมากที่สุดเช่นกัน

น่าเสียดายที่นั่นมันเป็นเรื่องเมื่อสี่ปีที่แล้ว

คืนเทศกาลไหว้พระจันทร์เมื่อสี่ปีก่อน ฉันกับองค์รัชทายาทเข้าพิธีอภิเษกสมรส ทุกคนต่างมาร่วมแสดงความยินดีและอวยพร แม้แต่ระบบเองก็ยังคิดว่าการพิชิตใจของฉันกำลังจะสำเร็จลุล่วง

ทว่าเหลิ่งซู่ซิน นางเอกของโลกนี้กลับทิ้งจดหมายไว้หนึ่งฉบับแล้วหนีไป

ทุกถ้อยคำในจดหมายล้วนเขียนขึ้นด้วยน้ำตาเป็นสายเลือด โดยระบุชื่ออย่างชัดเจนว่าฉันเป็นคนหลอกให้เหลิ่งซู่ซินไปที่วัดร้างจนถูกขอทานย่ำยี

เธอไม่มีหน้าจะไปพบใครได้อีก จึงทำได้เพียงจากไปเพื่อใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวไปจนแก่เฒ่า

พี่ชายแท้ ๆ ไล่ฉันออกจากบ้าน และประกาศกร้าวว่าจะตัดขาดความสัมพันธ์กับฉัน

องค์รัชทายาทยึดตำแหน่งพระชายาของฉันคืน และลดขั้นให้ฉันเป็นเพียงนางสนมในตำหนักบูรพา

ซ่งหวยเอินอาศัยอำนาจหน้าที่ในฐานะหัวหน้าขันที จัดการส่งฉันไปอยู่ที่ตำหนักเย็น ต้องคอยซักล้างเสื้อผ้าให้พวกขันทีทุกวี่ทุกวัน

“ซู่ซินอยู่ข้างนอกนั่นไม่รู้จะต้องตกระกำลำบากมากเพียงใด สตรีที่มีจิตใจอำมหิตดั่งงูพิษเช่นเจ้า สมควรจะต้องชดใช้บาปกรรมไปทุกวัน”

ตลอดสี่ปีในตำหนักเย็น ฉันต้องทนรับการกลั่นแกล้งสารพัด แม้จะใช้ทุกวิถีทางก็ยังคงไม่มีใครยอมเชื่อในความบริสุทธิ์ของฉัน

บัดนี้เหลิ่งซู่ซินกลับมาแล้ว องค์รัชทายาทตัดสินใจอย่างแน่วแน่ว่าจะครองคู่กับเธอเพียงคนเดียวไปชั่วชีวิต แม้แต่ในตำหนักเย็น ฉันก็ไม่สามารถอยู่ต่อไปได้อีก

ดังนั้นระบบจึงตัดสินให้ภารกิจของฉันล้มเหลว ฉันทำได้เพียงรีบชิงฆ่าตัวตายเพื่อจะได้กลับบ้าน ไปใช้ชีวิตในช่วงบั้นปลายที่เหลืออยู่

ซ่งหวยเอินสั่งให้ขันทีน้อยสองคนเข้ามาประกบซ้ายขวาหิ้วปีกฉันขึ้น เมื่อเห็นรอยรัดบนลำคอของฉัน นัยน์ตาเรียวยาวของเขาก็ฉายแววเย้ยหยันออกมาวูบหนึ่ง

“เวทีงิ้วยังตั้งไม่ทันเสร็จ เจ้าก็เกิดอยากแสดงขึ้นมาเสียแล้ว อยากตายงั้นหรือ เจ้าเลือกที่ผิดแล้วละ ตำหนักเย็นห่างไกลผู้คน ไม่มีใครเขามาทนดูเจ้าเล่นงิ้วหรอกนะ”

ฉันเผยรอยยิ้มขื่นขม เขากำลังคิดว่าฉันแกล้งทำเป็นอยากตายงั้นเหรอ

“ใต้เท้าซ่ง ในเมื่อตำหนักเย็นห่างไกลผู้คน เช่นนั้นท่านมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ได้อย่างไร หรือว่าตั้งใจมาหาข้า”

ซ่งหวยเอินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะแค่นยิ้มเยาะ “ซู่ซินกลับมาแล้ว ข้าไม่อยากให้เจ้าไปทำลายความสุขของนางในวันแห่งการอยู่พร้อมหน้าเช่นนี้ อยากตายก็ย่อมได้ แต่จงไปตายให้ห่าง ๆ หน่อย”

ซ่งหวยเอินสั่งให้คนโยนฉันพร้อมกับห่อผ้าออกไปนอกประตูวัง เขาก้มมองฉันจากมุมสูง ราวกับกำลังมองดูของสกปรกโสมมอะไรสักอย่าง

“ออกจากวังไปแล้ว เจ้าคิดว่าข้าจะยังสนอีกหรือว่าเจ้าจะอยู่หรือตาย”

ฉันเงยหน้าขึ้น ส่งยิ้มอันสดใสเจิดจ้าไปให้เขา

แบบนั้นก็เป็นเรื่องที่ดีที่สุดเลย ฉันจะได้กลับบ้านแล้ว!

ฉันไม่ได้หยิบจับอะไรติดมือไปเลย ก่อนวิ่งตรงไปยังสะพานข้ามคูเมืองนอกกำแพงวัง แล้วกระโดดพุ่งตัวทิ้งดิ่งลงไปทันที