Chapter 3

"Next stop natin ay ang Emerald Cove!" Masiglang anunsyo ng tour guide habang muling sumakay ang grupo sa tram. "Isa ito sa mga pinakapinagmamalaking lugar ng Isla Verde. Crystal-clear ang tubig dito at maraming activities na puwedeng subukan."

Halos hindi na mapakali si Eli. "Mommy! Mommy! Can we swim?"

"Later."

"Snorkeling?"

"You're too young."

"Kayaking?"

"We'll see."

Napanguso ang bata."You're always saying 'we'll see.'"

Napatawa si Kael na nasa katapat nilang upuan.

"Your mommy is smart."

Napatingin si Eli sa kaniya. "Why?"

"Because that's what adults say kapag ayaw pang mangako."

"Ah..." Tumango ang bata na tila ba may malaking realization. "So, it's a mommy technique?"

Hindi napigilan ni Serena ang mapailing.

"Yes. A mommy technique." Tumawa si Kael. Isang maikling tawa. Ngunit sapat na iyon para mapatingin ang lahat ng staff.

Napakabihira nilang makitang ngumiti ang CEO ng Villafuerte Group.

Pagdating nila sa Emerald Cove, agad na humanga si Eli.

"Whoa!"

Halos kuminang ang mga mata nito habang nakatingin sa tubig.

"It's so pretty!"

"Told you," nakangiting sabi ni Serena.

Bigla namang tumakbo ang bata papunta sa dalampasigan.

"Eli!" sabay na tawag nina Serena at Kael.

Huminto ito at napakamot sa ulo. "Oops."

"Walk."

"Okay." Naglakad na lamang ito habang natatawa.

Napabuntong-hininga si Serena. "I'm sorry."

Kael glanced at her. "For what?"

"He's very energetic."

Bahagyang umangat ang sulok ng labi ng lalaki. "That's not a bad thing."

"He can be too much."

"I don't think so."

Hindi na sumagot si Serena. Kung tutuusin, ito ang unang beses na may lalaking naging ganoon kapasensyoso kay Eli. Kadalasan kasi, kapag sobrang madaldal na ang anak niya, napapagod na ang mga tao rito.

Pero si Kael, hindi. Parang natural lang dito ang makinig sa bawat kwento ng bata.

Habang naglalakad sila sa kahabaan ng dalampasigan, napahinto si Eli sa harap ng isang maliit na souvenir stall.

"Mommy!"

"What is it?"

"Look!" Itinuro nito ang isang maliit na wooden keychain na hugis pawikan. "Ang cute!"

Ngumiti si Serena. "You like it?"

Tumango ito nang mabilis. "Very much!"

"Then let's buy it."

Ngunit bago pa siya makakuha ng wallet—

"I'll take it."

Napalingon siya kay Kael. Nakaharap na ito sa tindera at inilabas ang card nito.

"Sir, no—"

"It's just a keychain."

Tumutol agad si Serena. "You don't have to."

"I know."

"Then why?"

Hindi agad sumagot ang lalaki. Saglit lamang nitong tiningnan ang batang halos hindi na maalis ang tingin sa keychain.

"Because I want to."

Natahimik si Serena. Ilang segundo ang lumipas. Iniabot ng tindera ang maliit na paper bag kay Kael. Hindi iyon dumiretso kay Serena. Sa halip, lumuhod ito sa harap ni Eli.

"This one's for you."

Nanlaki ang mga mata ng bata. "For me?"

Kael nodded.

"But..." Tinuro ni Eli ang sarili. "Mommy said I shouldn't accept gifts from strangers."

Bahagyang natawa ang lalaki.

"Good." Napangiti rin si Serena. "At least nakikinig ka pala."

"I do!" Napaisip si Eli. Pagkatapos ay bigla itong ngumiti nang malapad. "But Tito Kael isn't a stranger anymore." Napatingin ito kay Kael. "Right, Tito?"

Sandaling natahimik ang lalaki. Pagkatapos ay marahan itong tumango.

"Right."

Masayang tinanggap ni Eli ang maliit na paper bag. "Thank you!"

At nang hindi inaasahan ng dalawa ay bigla nitong niyakap si Kael.

Isang mabilis, masikip, at inosenteng yakap.

Nanigas ang katawan ng lalaki. Para bang hindi nito alam ang gagawin. Dahan-dahan nitong ibinaba ang tingin sa batang mahigpit na nakakapit sa kaniya.

May kung anong kakaibang emosyon ang gumuhit sa dibdib niya. Isang pakiramdam na hindi niya maipaliwanag. Parang matagal na niyang gustong maranasan ang simpleng yakap na iyon.

Hindi niya namalayang unti-unti na ring umangat ang kamay niya. Marahan niyang tinapik ang likod ng bata.

"You're welcome."

Ilang metro ang layo nila, tahimik lamang na pinagmamasdan ni Serena ang eksena. Hindi niya alam kung bakit pero bigla siyang kinabahan.

Hindi dahil baka makilala sila ni Kael kundi dahil masyadong komportable si Eli sa sarili nitong ama.

At ang mas nakakatakot pa doon ay parang hindi rin inilalayo ni Kael ang sarili rito.

Hindi niya alam kung hanggang kailan niya kayang itago ang katotohanan. Lalo na kung patuloy na pagtatagpuin ng Isla Verde ang mga landas nila.

~

"Alright, everyone!" Pumalakpak ang tour guide upang makuha ang atensyon ng grupo. "Our next activity is one of the most popular experiences here in Emerald Cove."

Itinuro nito ang mahabang bahagi ng dalampasigan kung saan may mga mesa na puno ng iba't ibang materyales.

"You'll be building your own sandcastle."

Nagpalakpakan ang ilang bata. Samantala, si Eli ay halos mapatalon sa sobrang saya.

"Mommy! Mommy! Can we make the biggest castle?"

Napangiti si Serena. "We'll try."

"No!" Tumango ang bata nang mariin. "We'll win!"

Napatawa ang tour guide. "I like your confidence, little guy."

"I'm always confident."

Tumikhim si Serena.

"I wonder where he got that." Hindi napigilan ni Kael ang mapangiti. "I think, from his mom."

Nagkatinginan silang dalawa. Agad ding umiwas ng tingin si Serena.

"Participants will be divided into pairs."

Napatigil si Serena.

Pairs?

"We'll draw names."

Nanlaki ang mga mata niya.

Please, kahit sino. Huwag lang siya, bulong ng utak niya.

Ngunit tila hindi yata narinig ng langit ang tahimik niyang dasal.

"And..." Binuksan ng coordinator ang maliit na papel. "Ms. Serena Valencia..." Tumigil ito sandali bago muling ngumiti. "...paired with Mr. Kael Villafuerte."

Napapikit si Serena. Seriously?

Samantalang tuwang-tuwa naman si Eli.

"Yay!" Tumalon pa ito sa tuwa. "I knew it!"

Napatingin si Serena. "You knew what?"

"That Tito Kael would be on our team!"

Napahawak siya sa noo. "This child..."

Lumapit sila sa kanilang puwesto. May isang malaking kahon ng buhangin, mga timba, pala, molds, at iba't ibang dekorasyon. Agad namang umupo si Eli.

"Mommy, ikaw gumawa ng castle."

"Okay."

"Tito Kael..."

Napalingon ang lalaki sa anak niya at nakataas pa ang isang kilay nito.

"You make the moat."

"The what?"

"The tubig around the castle."

Bahagyang natawa si Kael. "I know what a moat is."

"Oh." Tumango si Eli. "I thought billionaires don't play with sand."

Napatawa pati ang tour guide. Kahit si Serena ay napailing na lang. Wala siyang magagawa kung ganiyan na talaga kadaldal ang anak niya. Mas magtataka pa nga siguro siya kung hindi magsasalita ang anak niya eh.

"Saan mo naman narinig 'yan?"

"YouTube."

"Ah..." Tumikhim si Kael. "I did play with sand when I was little."

"Really?"

Tumango ang lalaki.

"So you're normal."

Hindi napigilan ni Kael ang matawa. "I guess I am."

Habang abala silang gumagawa ng sandcastle, hindi napansin ni Serena na unti-unti nang nagiging komportable ang anak niya kay Kael.

"Tito. Can I ask you something?"

"Go ahead."

"Do you have a son?"

Napatigil si Kael. "No."

"Daughter?"

"No."

"Bakit?"

Tahimik ang lalaki sa loob ng ilang segundo. "I've never had a family."

Napababa ang tingin ni Serena. Parang may kung anong kumurot sa puso niya. Kung alam lang nito na meron.

Meron siyang pamilya. Meron siyang anak. Hindi lang niya alam.

"Aww..." Napanguso si Eli. "That's sad."

Bahagyang natawa si Kael. "Is it?"

"Yes."

"Why?"

"Because having a mommy is fun." Tumango ito sa sarili. "And having me is even more fun."

Napatawa si Kael. "I'm sure."

"So..." Lumapit pa nang kaunti si Eli. "You can borrow me."

Nanlaki ang mga mata ni Serena. "Eli!"

"What?"

Tumingin ang bata kay Kael. "If you're lonely, you can borrow me."

Napatawa ang ilang staff na nanonood sa kanila. Kahit ang tour guide ay napailing.

"Napaka-sweet naman ng batang 'yan."

Tahimik lamang si Kael. Hindi niya alam kung bakit pero may kung anong humigpit sa dibdib niya.

Hindi siya sanay. Hindi siya sanay na may batang nagsasabing puwede siyang hiramin. Hindi siya sanay na may batang ganoon kadaling magtiwala sa kaniya.

Marahan niyang ginulo ang buhok ni Eli. "Thank you."

"You're welcome." Napangiti ang bata. "I'll even call you every day."

"Really?"

"Yep!"

"So I won't be lonely."

Sa pagkakataong iyon ay hindi na napigilan ni Kael ang mapangiti nang totoo. Hindi iyong pormal na ngiti. Kundi isang ngiting umabot hanggang sa mga mata niya.

At iyon ang eksaktong sandaling nakita siya ni Serena. Nanlaki ang mga mata niya. Sa loob ng dalawang taon nilang pagsasama noon ay nihira niyang makita ang ganoong klaseng ngiti sa asawa.

Pero ngayon, isang inosenteng bata lang pala ang kayang magpalambot sa pusong matagal nang naging malamig. At ang batang iyon ay ang sarili nitong anak.

Hindi alam ni Serena kung matutuwa ba siya o mas matatakot. Dahil habang lumalalim ang koneksyon ng mag-amang hindi alam ang tunay na relasyon nila...

Mas lumalaki ang posibilidad na isang araw, matuklasan ni Kael ang katotohanang limang taon niyang itinago.