Chapter 4

Hindi na mabilang ni Serena kung ilang beses niyang sinubukang kumbinsihin ang sarili na wala siyang dapat ikabahala. Sa ilalim ng matirik na sikat ng araw, ang bawat butil ng puting buhangin ay tila nagniningning na mga kristal, ngunit para sa kanya, ang liwanag na ito ay lalo lamang nagpatingkad sa kaba sa kanyang dibdib. It was just a tour. Isang araw lang din ito at pagkatapos nito, babalik sila sa tahimik na villa nila ni Eli at mag-e-enjoy sa kanilang bakasyon, malayo sa mapanuring mga mata ng kung sino man. Wala siyang dahilan para isipin si Kael, ang lalaking matagal na niyang ibinaon sa limot.

Wala na talaga, paulit-ulit niyang bulong sa sarili habang nilalanghap ang maalat na simoy ng dagat na humahaplos sa kanyang mukha.

Pero habang nakaupo siya sa ilalim ng malaking beach umbrella, ramdam niya ang init ng hangin at ang mahinang hampas ng mga alon na tila ba ayaw siyang patahimikin. Hindi niya maiwasang mapatingin sa direksiyon ng anak. Ang asul na tubig ay umaabot hanggang sa tuhod ni Eli, na masayang nagtatampisaw. At kasama nito si Kael. Ang bawat kilos ni Kael, ang paraan ng pagyuko nito para pantayan ang taas ng bata at ang banayad na pagtawa nito ay tila isang kutsilyong dahan-dahang humihiwa sa katahimikang pilit na binuo ni Serena sa loob ng limang taon.

"Tito Kael! Look!" Nakangiting itinaas ni Eli ang isang maliit na shell.

"Nice one."

"May nakita rin akong ganito kanina!"

"Then you should keep it."

"Para sa collection ko?"

"Exactly."

Masayang-masaya ang bata. Samantalang si Serena ay tahimik na nakatingin sa kanila. Hindi niya alam kung ano ang mas nakakatakot. Ang makitang komportable si Eli kay Kael o ang makitang tila natural din para kay Kael na alagaan ang anak niya.

"Mommy!" malakas na tawag ni Eli habang kumakaway.

Napalingon si Serena, ang kanyang mga mata ay nasingkit dahil sa nakakasilaw na repleksyon ng araw sa mapuputing buhangin na tila ba nagniningning na mga bubog. Ang bawat butil ay naglalabas ng init na tumatagos sa talampakan niya, habang ang ritmo ng tubig sa pampang ay tila isang mapanuyang bulong na hindi siya hinahayaang makalimot. Ramdam niya ang malapot na pawis sa kanyang likod, isang direktang resulta ng nakakapanghinang init at ang mas nakakapanghinang presensya ng lalaking katabi ng kanyang anak.

"Come here! Join us!" muling pagpilit ni Eli. 

Ang sigla sa boses ng bata ay kabaligtaran ng bigat na nararamdaman ni Serena. Bawat tawa ni Kael at bawat galaw nito ay tila isang paalala ng lahat ng pilit niyang tinalikuran. Ang tensiyon ay tila isang kuryenteng dumadaloy sa hangin, ginagawa ang bawat hininga niya na mabigat at kapos.

Umiling siya, ang kanyang mga daliri ay pilit na nakakuyom sa gilid ng kanyang beach dress. "You go ahead, Eli. Mommy is fine here."

"But we're building a grand sandcastle! Look, Tito Kael is helping me with the walls!"

Tila huminto ang mundo ni Serena nang marinig ang pangalang iyon na binabanggit ng kanyang anak na para bang sanay na sanay itong banggitin iyon. Ang pagkakaupo ni Kael sa buhangin, ang pagiging natural ng pakikitungo nito kay Eli, ito ang bangungot na pilit niyang iniiwasan eh. Ang bawat hampas ng alon ay tila humahabol sa kanya, iginigiit na hindi niya matatakasan ang nakaraan kung ang nakaraan mismo ang naglalatag ng pundasyon sa harap niya.

"I'll just watch you from here, baby," aniya, bagaman ang kanyang boses ay bahagyang nangangatog. Ang init ng sikat ng araw ay tila lalong naging oppressive, tila ba pilit siyang itinutulak palapit sa dalawa.

"Mommy, please!" nakangusong pakiusap ni Eli, ang kanyang maliliit na kamay ay puno ng basang buhangin.

Napangiti siya. "Okay. Fine."

Tumayo siya at naglakad papunta sa dalawa. Kael glanced at her at saglit silang nagkatitigan pero agad siyang umiwas. Hindi kaya ng konsensiya niya ang makitang ganito. Pero bakit siya pa ang dapat makonsensiya? Alam naman niya na ito dapat ang makonsensiya diba? Ito ang rason kung bakit nasira ang pamilya nila. Mas pinili nitong magpaka-tatay sa hindi nito pamilya.

Pero bakit ganito? Bakit siya pa ang nakakaramdam ng ganito? Dahil ba hindi niya sinabi bago siya umalis?

"Mommy, Tito Kael said our castle needs a tower!"

"Does it?"

"Yes!"

"Then let's make one."

Umupo si Serena sa buhangin.

Makalipas ang ilang minuto, abala na silang tatlo sa paggawa ng sandcastle. Hindi niya namalayan kung paano lumipas ang oras. For a moment… It felt normal. Parang hindi sila strangers. Parang hindi sila dalawang taong may limang taong pagitan sa kanilang nakaraan. Parang isang ordinaryong pamilya lamang sila na nagbabakasyon. At iyon ang eksaktong bagay na kinatatakutan ni Serena.

Tumayo siya. "I'm getting some water."

"I'll get it." Mabilis na tumayo si Kael.

"No, it's okay."

"I don't mind."

Hindi niya alam kung bakit bigla siyang nainis. "I said I can do it."

Napatingin sa kaniya si Kael pero hindi ito sumagot. Tumalikod na lamang si Serena. Ngunit bago pa siya makalayo—

"Mommy?"

Napalingon siya kay Eli. "Yes?"

"Can Tito Kael eat lunch with us?"

Nanigas siya. "Why?"

"Because he's alone."

Napatingin si Serena kay Kael. Nakahawak lamang ito sa maliit na shovel habang tahimik na pinagmamasdan ang dalawa.

"I have plans," malamig nitong sabi.

"See?"

Bahagyang nalungkot si Eli. "You're leaving?"

Hindi agad nakasagot si Kael. Parang may kung anong nagbago sa mukha nito nang makita ang lungkot ng bata.

"I'm not leaving yet."

Agad na lumiwanag ang mukha ni Eli. "Yay!"

Napapikit si Serena.

Oh, no.

~

Makalipas ang isang oras, nasa private beachfront restaurant na sila. Hindi niya alam kung paano niya napapayag ang sarili na umupo sa iisang mesa kasama si Kael. Mas lalong hindi niya alam kung paano siya napapayag ni Eli.

"Mommy, I want pasta, fries, and chocolate cake."

"After lunch."

"Okay!"

Napangiti si Serena. Sa kabilang bahagi ng mesa, tahimik na pinagmamasdan ni Kael ang bata.

"What does he like?"

Napatingin si Serena. "Excuse me?"

"Eli."

Saglit siyang natigilan. "He likes almost everything."

"What about school?"

"He's good at math."

"Sports?"

"He likes swimming."

"Favorite color?"

"Blue."

Sunod-sunod ang tanong. Hindi niya namalayang napahigpit ang hawak niya sa baso.

"Bakit mo tinatanong?"

Kael looked at her. "I don't know."

Bahagya itong sumandal sa upuan. "He's just... interesting. He's very comfortable around me. He's friendly.” Kael remained silent. Then his eyes moved toward Eli. "How old is he?"

Five years.

Napahinto ang paghinga ni Serena. She knew this question would come eventually.

"Five."

"Exactly five?"

"Yes."

"When's his birthday?"

Mabilis niyang ibinaba ang tingin. "Why?"

"Just asking."

"He was born in March."

"What's his father's name?"

Napatigil si Serena. Walang anumang tunog ang lumabas sa kaniyang bibig. Sa kabilang side ng mesa, patuloy lamang na kumakain si Eli, walang kaalam-alam sa biglang tensiyon.

Huminga nang malalim si Serena. "He's not part of our lives."

Kael's eyes narrowed slightly. "Dead?"

"No."

"Then why?"

She looked straight into his eyes. "Because some people are better left in the past."

"Tito Kael!"

Napalingon silang dalawa. May chocolate sa gilid ng labi ni Eli.

"Can you help me?"

Kael immediately leaned closer. "With what?"

"Open this."

Iniabot nito ang maliit na packet ng juice. Kinuha iyon ni Kael at binuksan.

"Here."

"Thank you!" Ngumiti ang bata. "You really are useful."

Napatawa si Kael. "Is that a compliment?"

"Yes."

Tumawa si Eli at habang pinagmamasdan iyon ni Serena, may kakaibang sakit na muling kumirot sa dibdib niya dahil kahit gaano niya gustong itago ang katotohanan na may isang bagay siyang hindi kayang kontrolin.

Ang pagkakahawig nila, ang ugali, ang mga mata, at ang koneksiyong tila natural na nabubuo sa pagitan ng mag-ama. Hindi pa alam ni Kael kung bakit pamilyar sa kaniya si Eli. Hindi pa niya alam ang katotohanan.

Pero sa unang pagkakataon ay nagsimula na itong magtanong. At para kay Serena, iyon ang pinakadelikadong bagay na maaaring mangyari.