Kabanata 1

Mainit ang pakiramdam ng katawan ni Alexa, para bang may lagnat siyang hindi niya makontrol. Malabo ang isip niya, at ang tanging alam niya ay may presensyang nakapaligid sa kanya—isang taong maaaring makatulong sa gitna ng pagkahilo at pagkalito.

Sa sobrang hina niya, napakapit siya sa malamig na balat sa harap niya, umaasang may sandalan kahit saglit. Hindi niya alam kung gaano katagal siyang nasa ganoong estado; ang tanging nararamdaman niya ay ang paghalo ng init, takot, at pagod na unti unting bumabalot sa buong katawan niya.

“Miss… gising po… malamig dito. Baka magkasakit kayo.”

Nagmulat siya nang bigla dahil sa marahang pag-uga sa balikat niya. Pagtingin niya, nakita niya ang nag-aalalang mukha ng nurse. Dahil sa hiya at pagkagulat, namula ang pisngi niya at mabilis niyang iniwas ang tingin.

Kahit matagal na ang lumipas, paminsan-minsan ay bumabalik pa rin sa panaginip niya ang gabing nalasing siya nang husto—ang gabing kasama niya si Damian Aguilar. Dahil halos wala siyang maalala, hindi niya alam kung paano haharapin si Damian kapag nagkita sila.

Inabot ng nurse ang mga papeles. “Miss Flores, nakalimutan n’yo pong kunin ang pregnancy health results. Pinapabalik po kayo ni Dr. Zachary Mendoza next week.”

Maingat na tinanggap ni Alexa ang report at inilagay sa bag.

Si Damian ay nag-aaral pa rin sa ibang bansa, at ngayong gabi lang siya uuwi. Sa pag-iisip ng muli nilang pagkikita, hindi niya maiwasang kabahan.

Dahil nasa malayong lugar si Damian, ngayon lang niya ito nakontak—mahigit pitong buwan na ang bata. Naalala niya ang gulat nito nang malaman ang tungkol sa pagbubuntis niya, at hindi niya maiwasang kabahan.

Siguro dahil sensitibo siya bilang buntis, pero pakiramdam niya… hindi kasing saya ni Damian ang nararamdaman niya tungkol dito.

Sinabi ng doktor na normal lang daw sa mga lalaki ang maging alangan sa unang anak. Kailangan lang ng oras para mag-adjust ang isip nila.

Pero… hindi kaya pati tungkol sa kasal, siya pa rin ang kailangang magbukas ng usapan?

Paglabas ni Alexa Flores ng ospital, tirik na tirik ang araw. Hawak ang bewang, dahan-dahan siyang naglakad papunta sa kalsada para sumakay ng taxi.

Pero bago pa siya makapagtaas ng kamay, isang pulang sports car ang biglang sumulpot at mabilis na tumakbo papunta sa direksyon niya.

Nanlaki ang mata ni Alexa at umatras nang ilang hakbang.

Kasunod noon ang malakas na pagpreno. Dumaan ang kotse nang sobrang lapit—halos sumayad sa laylayan ng damit niya—bago ito huminto.

Halos tumigil ang tibok ng puso niya. Nang makabawi siya, nakita niyang bumukas ang pinto ng kotse. Isang babaeng naka-pulang fitted dress ang bumaba, inayos ang kulot niyang buhok, at naglakad papunta sa kanya na parang nasa runway.

“Alyssa Flores, nasisiraan ka na ba?” galit na sabi ni Alexa.

Ngumiti si Alyssa, pero may halong panunuya. Naka-cross arms, naglakad siya nang mayabang hanggang nasa harap na siya ni Alexa. Dahil sa mataas na takong, mas lalo siyang nakatingala.

“Ano? Natatakot ka bang patayin ko ang batang dala-dala mo?”

Napahawak si Alexa sa tiyan niya at umatras, nakatingin kay Alyssa nang may pag-iingat. “Alyssa! Sobra ka na!”

Alam niyang matagal na silang hindi magkasundo, pero hindi niya inakalang kaya nitong magsalita nang ganoon kabastos.

“Sobra? Ikaw ang sobra!” balik ni Alyssa. “Nalasing ka, kung kani-kaninong lalaki ka sumama, nabuntis ka, tapos gusto mong si Damian Aguilar ang maging ama? Grabe ka, Alexa. Wala ka talagang hiya.”

Nanigas si Alexa. “Ano bang pinagsasabi mo?”

Umiling si Alyssa, tumatawa nang mapanlait. “Huwag mong sabihing naniwala ka talaga na si Damian ang kasama mo noong gabing ‘yon? Lagi mong sinasabi na close kayo mula pagkabata, na childhood sweethearts kayo… pero ni hindi mo alam ang itsura ng katawan niya?”

Unti-unting namutla si Alexa. Kahit tirik ang araw, parang lumamig ang buong katawan niya.

Tama… noong gabing iyon…

Akala niya… mas naging fit lang si Damian pagdating ng adulthood.

Pero dahil sa sinabi ni Alyssa, bigla niyang naalala—bukod sa katawan, may iba pang bagay na hindi tugma… Ang lalaking kasama niya noong gabing iyon… hindi iyon si Damian Aguilar.