Kabanata 2

“Aaminin ko na sa’yo nang diretso!” sabi ni Alyssa, puno ng panlilibak ang tono. “No’ng gabing ‘yon, nilagyan ko ng halo ang ininom mo. At dahil ‘mabait’ ako, naghanda pa ako ng dalawang lalaking malalaki para sa’yo, para masiyahan ka nang husto. Pero hindi ka marunong sumunod! Pumasok ka sa kuwarto ng kung sinong lalaki, at kung anu-ano pa ang ginawa mo roon…” Umirap siya. “Si Damian lang ang nagmagandang-loob. Ayaw ka niyang masaktan kaya sinabi niyang siya ang kasama mo no’ng gabing ‘yon.”

“Ikaw…” nanginginig ang boses ni Alexa, puno ng galit at sakit. Hindi na niya napigilan at hinawakan niya ang pulso ni Alyssa. “Bakit mo ginawa sa’kin ‘to? Bakit? Hindi pa ba sapat lahat ng ginawa mo?”

Nagtaas ng kilay si Alyssa, handang itulak si Alexa palayo—pero bigla siyang napatigil nang makita niya si Damian Aguilar sa likuran ni Alexa. Sa isang iglap, nagbago ang ekspresyon niya. Lumambot ang boses, naging kawawa, halos umiiyak.

“Ate… alam kong nagkamali ako. Kung gusto mong magalit, ako na lang ang sisihin mo. Huwag mong idamay si Damian…”

Nagulat si Alexa. At bago pa siya makagalaw, bigla na lang bumagsak si Alyssa sa lupa—parang itinulak siya.

“Alexa Flores ! What did you do—” Isang malamig at galit na boses ang narinig niya mula sa likuran.

Paglingon niya, nakita niya si Damian, seryoso at malamig ang tingin.

Dumaan ito sa tabi niya at inalalayan si Alyssa. “Alyssa, okay ka lang?”

Halos nakayakap si Alyssa sa kanya. “Damian… hindi ko sinasadya… alam kong kasalanan ko… ako ang dapat humingi ng sorry kay ate…”

“Enough. Ako na ang bahala,” sabi ni Damian, hinaplos ang balikat ni Alyssa bago niya ito pinasakay sa kotse. “Ako ang magpapaliwanag kay Alexa.”

Nanatiling nakatayo si Alexa, parang wala nang naririnig. Pinanood niya si Damian habang papalapit ito sa kanya. Nakita niya ang bibig nitong gumagalaw, pero parang wala siyang marinig.

Matagal itong nagsalita.

Ikinuwento niya ang pagiging magkaibigan nila mula pagkabata. Ang pagkalito niya nang ma-realize niyang si Alyssa ang mahal niya. Ang galit niya nang malaman ang ginawa ni Alyssa kay Alexa. Ang gulat at guilt niya nang malaman niyang buntis si Alexa. At kung paano niya napatawad si Alyssa.

Hanggang sa wakas, sinabi niya ang mga salitang tumama sa puso ni Alexa na parang kutsilyo:

“Alexa, patawarin mo ako. Hindi kita kayang pakasalan. Hindi dahil sa nangyari no’ng gabing ‘yon, o dahil sa bata… pero dahil hindi ko kayang talikuran si Alyssa. Hindi ko kayang lokohin ang sarili ko at ang nararamdaman ko.”

Sa mga buwan na magkasama sila sa ibang bansa, mas lalo silang naging malapit. Kahit sinabi niyang siya ang kasama ni Alexa no’ng gabing ‘yon para hindi ito masaktan, ang totoo—si Alyssa ang pinili niya.

Kaya nang malaman niyang buntis si Alexa, hindi na niya kinaya ang bigat ng sitwasyon. Pumunta siya sa pamilya Flores, sinabi ang totoo, at sinabi rin kay Alexa ang desisyon niya.

“Kung gano’n… Damian… alam mo pala na si Alyssa ang naglagay ng gamot sa inumin ko para sirain ako? At para protektahan siya, sinabi mong ikaw ang kasama ko no’ng gabing ‘yon?” Nanginginig ang boses ni Alexa Flores habang nakatingin kay Damian, parang nawala ang kaluluwa niya.

“Alexa… hindi sinasadya ni Alyssa. Bata pa siya, padalos-dalos—”

“At ako?” Itinaas ni Alexa ang ulo niya, puno ng sakit ang mga mata. “Kahit minsan… naisip mo ba ako? Kahit kaunti?”

Hindi sumagot si Damian. Matagal siyang nanahimik bago iniabot ang kamay niya. “Masakit ang araw dito. Umuwi muna tayo…”

“Huwag mo akong hawakan!” Tinulak ni Alexa ang kamay niya at bigla siyang tumawa—malakas, masakit, parang wala nang natira sa kanya.

Sa buong buhay niya, pakiramdam ni Alexa ay isa siyang malaking biro.

Para lang makasama si Damian sa iisang lungsod, nagpakahirap siyang makapasok sa B University. Para mapasaya siya, iniwan niya ang pangarap niyang umarte. Para maging karapat-dapat sa pamilya nito, iniwan niya ang mga nagpalaki sa kanya at pilit na nag-adjust sa mundo ng mga “mayayaman.”

At kapalit ng lahat ng iyon… isang pangungusap lang:

“Hindi ko kayang talikuran si Alyssa.”

Ninakaw na ni Alyssa ang pagkakakilanlan niya. Ninakaw ang tunay niyang mga magulang. At ngayon… pati ang lalaking mahal niya.

Si Alyssa ay “bata pa,” kaya puwedeng patawarin?

Kung gano’n… sino ang mananagot sa buhay ni Alexa?

Hindi niya man lang alam kung sino ang tunay na lalaki no’ng gabing iyon.

Tinakpan ni Alexa ang mukha niya, nanginginig ang buong katawan. Wala na siyang makita kundi kadiliman.

Habang naglalakad siya papunta sa kalsada, parang wala na siyang pakiramdam. Nakita ito ni Damian. Tinapon niya ang sigarilyo at susugod sana para habulin siya—pero hinila siya ni Alyssa sa manggas.

“Damian… saan ka pupunta?”

At sa sandaling nagdalawang-isip si Damian—

BAG!

Isang malakas na tunog ang umalingawngaw.

Sa gitna ng pedestrian lane, tumilapon si Alexa sa ere bago bumagsak nang malakas sa kalsada.

“Tulong! Tulong! May nabundol na buntis!”

Sa nakakasilaw na liwanag, nakita ni Alexa ang malalabong anino ng mga taong nagkakagulo… at ang dalawang mukhang pinakaayaw niyang makita. Sumakit nang matindi ang tiyan niya. Unti-unting nagdilim ang paningin niya. Isang patak ng dugo mula sa noo niya ang dumaloy pababa sa mata niya—

At tuluyan nang naglaho ang mundo sa paligid niya.