MasukPinagtitinginan kami. Hindi ko alam kung dahil ba kay Renzo o dahil sa suot kong emerald gown.I kept my head up kahit hindi ako komportable sa atensyon nila.“Why are they looking?” medyo iritado kong tanong.“Because you're a Romano.”Napatingin ako kay Renzo at saka umirap.I looked around the ballroom. May mga lalaking nakasuot ng suit na magkakagrupo habang nag-uusap. May ilan namang kasama ang kanilang mga asawa o anak. Halos lahat ay mukhang kilala ang isa't isa.“Stay here,” utos ni Renzo nang huminto kami sa isang bahagi ng ballroom.I groaned. “Where are you going?”“I'm going to talk to someone,” mabilis niyang sagot. Bago pa ako makapagtanong ulit, iniwan na niya ako.Napabuntong-hininga ako at saka kinalma ang sarili.I glanced around and spotted a waiter carrying a tray of drinks. Kumuha ako ng isang baso ng juice bago tumabi sa isang maliit na table.“Chloe Romano?”Napalingon ako nang may babaeng lumapit sa akin.She was wearing a beautiful silver gown. Nakangiti siya
Paglabas ko ng bathroom, napatingin ako sa paligid.Walang naghihintay sa akin.Napakunot ang noo ko. Wala man lang akong nakitang tao sa hallway.Tahimik ang paligid. Tanging ang mahinang tunog ng musika mula sa ibaba ang naririnig ko.Could this be my chance? Are they being easy on me?Maingat akong naglakad palayo sa bathroom. Hindi ko alam kung saan ako pupunta, pero kung may pagkakataon akong makaalis dito, I had to take it.Naglakad ako sa hallway, pero sa halip na bumalik sa kuwartong pinanggalingan ko, lumiko ako sa isang sulok. May nakita akong maliit na daan sa gilid ng dingding, halos hindi mapansin kung hindi ka titingin nang mabuti.I glanced behind me before entering.Wala pa rin akong nakitang tao.Kaya nagpatuloy ako.The corridor was narrow and dimly lit. May ilang pintong nakasara sa magkabilang gilid, at sa dulo ay may isa pang daan na papunta sa ibang bahagi ng building.Hindi ko alam kung saan ito patungo. Pero habang wala namang humahabol sa akin, I decided to ke
The room was enormous.May malaking vanity sa isang gilid, puno ng makeup products at mga salaming may ilaw. Sa kabilang side naman ay may mga racks ng mamahaling gowns, shelves ng sapatos, at velvet boxes na naglalaman ng mga alahas.Everything was already prepared.Halatang pinaghandaan na ito. I was just the one who had no idea. And now I'm being forced to be the subject of all this!“Please take a seat, Miss,” sabi ng isang babae na mag-aayos sa akin.I gritted my teeth. Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko. And it's making me frustrated.Kaya tahimik na lang akong umupo sa harap ng vanity. Pinunasan muna ng isa sa mga babae ang mukha ko bago nila sinimulang ayusin ang buhok ko.Habang inaayusan nila ako, napatingin ako sa emerald gown na nakasabit sa isang stand. Katabi nito ang matching heels at isang kahon ng alahas na may Romano family crest. I know now that it's our family's insignia.Darn it! Mukhang pinaghandaan talaga nila ang gabing ito.Ano ba ang plano nila sa akin? Is
Hindi ko na alam kung gaano katagal nang umaandar ang SUV nang bigla itong bumagal. I was lost in thought. Naiwan ang diwa ko kay Miguel. Kung ano na ang nangyayari sa estate ngayon.Tumingin ako sa labas ng bintana. Isang mataas na gate ang bumungad sa akin. It opened as soon as the guards recognized the SUV, allowing us to enter a property surrounded by tall trees and thick stone walls.Ibang-iba ito sa Romano Estate kung nasaan si Lola. This was far different.The building in front of us looked more like a private estate. Matataas ang mga windows, elegante ang mga gusali, at ang grand entrance ay nagliliwanag sa mamahaling mga ilaw. Several expensive cars were parked nearby, while men in dark suits stood at different corners of the property.I watched them carefully.Hindi sila mukhang mga ordinaryong security guard. Nakamasid sila nang masinsinan sa bawat dumadaang kotse, may mga suot na earpiece habang may binubulong doon. It's like one suspicious move and you'll be questioned.K
Patuloy akong hinila ng mga tauhan hanggang sa makarating kami sa walkway papunta sa parking area. Sinubukan kong kumapit sa railing, pero may isang lalaking marahas na nag-alis sa kamay ko roon.“Stop it!” sigaw ko. Pilit pa rin akong kumakawala sa marahas nilang kapit sa akin. “I don't want to go with you!”“Get her into the car,” utos ni Renzo. Nawawalan na siya ng pasensya sa pagmamatigas ko.May naghihintay na black SUV sa tapat ng entrance kaya doon ako tuluyang natakot.Hindi ko alam kung saan nila ako dadalhin. Hindi ko alam kung ano ang gusto nila sa akin. At sa paraan ng paggapos nila, halatang hindi nila ako pakakawalan nang basta-basta.I twisted my body, trying to break free.“Let me go!”Pero mas humihigpit lang ang pagkakahawak nila sa akin. They didn't care if I was being hurt or not.Pero nasasaktan nila ako. And I could no longer pretend that I could handle this on my own.Sa huli, I still needed him.“Miguel!” I whispered.Napalingon ako sa beach, desperate to see h
Hindi ko alam kung gaano ako katagal na nakatingin sa kanila.Miguel was holding Olivia by the waist, his face so close to hers that I could barely see the space between them. Nakapulupot ang mga braso ni Olivia sa leeg niya, at sa posisyon nilang dalawa, mukha silang naghahalikan.Parang may kung anong kumurot sa dibdib ko.Hindi ko sila matagalang makita. It felt so bitter. I had to look away.Ayokong malaman kung totoo ba ang nakikita ko o kung may iba pa akong hindi alam? Pero umiling din ako matapos sumagi sa mata ko sina Renzo. That's just it. Ginawa niya lang yon dahil nandito sina Renzo at hindi kami pwedeng paghinalaan. I gritted my teeth so hard. I came here because we wanted to spend time with each other. Gusto ko lang na makasama siya nang walang ibang taong nakikialam sa amin.And now, I had to watch him with Olivia like this? Just because these damn Romano men are back? Napakagat ako sa labi bago tuluyang bumalik sa dalampasigan. I needed to get out of the water. Ayo







