Kabanata 2

NANGINIG ang mga daliri ni Aria habang pinupulot ang pinakamaliit na piraso ng basag na Murano glass. Bawat baon ng matulis na dulo sa balat ng kanyang hintuturo ay nag-iiwan ng mahapding marka, pero hindi iyon katumbas ng kurot sa kanyang dibdib. Pinunasan niya ng likod ng kanyang palad ang luhang mabilis na dumadaloy sa kanyang pisngi, nag-iiwan ng bahagyang bakas ng dugo sa kanyang mukha.

Ilang minuto na lang bago ang takdang oras ng dinner. Wala siyang oras para mag-inarte. Pilit niyang nilinaw ang nanlalabong paningin at pinulot pa ang ilang malalaking bubog patungo sa itinagong basurahan sa gilid ng grand hallway.

Subalit isang malakas na lagutok ng p***o mula sa main entrance ang nagpatigil sa kanya. Nabalot ng kakaibang kaba ang buong silid. Ang mabibigat at kalkuladong hakbang ng mga Italian leather shoes sa polished marble floor ay sapat na para malaman ni Aria kung sino ang dumating.

Si Drake.

Mabilis na itinago ni Aria ang nasugatang kamay sa likod ng kanyang palda at pilit na tumayo nang straight. Huminto si Drake ilang hakbang mula sa kanya. Naka-custom fitted charcoal gray suit ito, maayos ang pagkaka-gel ng buhok, at walang alinlangang nagtataglay ng aura ng isang taong sanay mamuno at mag-utos. Malamig ang kanyang mga mata habang ibinababa ang tingin sa sahig, sa bakas ng maliliit na alikabok at sa nawawalang sculpture sa centerpiece table.

"Where is the Murano piece?" deretsong tanong ni Drake. Walang bati, walang "kumusta." Ang boses nito ay parang yelo, kasing lamig ng hanging nanggagaling sa centralized aircon ng mansyon.

Napalunok si Aria, pilit na iniiwas ang tingin sa dugong unti-unting pumapatak mula sa kanyang daliri patungo sa laylayan ng kanyang gown.

"N-Nabagsak, Drake. Nagkaroon ng aksidente habang—"

"I don't care about the details, Aria," malamig at mabilis na putol ni Drake. Lumapit ito sa kanya, pinalilibutan siya ng pamilyar na amoy ng mamahaling Tom Ford perfume. Pero sa halip na magdulot ng ginhawa, hatid nito ay matinding sikip sa dibdib. "That sculpture was custom-ordered for the foreign reps tonight. It took my team three months to ship that from Venice."

"I'm sorry," halos pabulong na sabi ni Aria, nanginginig ang boses sa pagpipigil ng luha. "Gagawan ko ng paraan. Inayos ko naman 'yong ibang display sa dining area—"

"Do you really think table flowers can compensate for a million-peso masterpiece?" panunuya ni Drake. Ibinaling nito ang tingin sa mukha ni Aria. Nakita nito ang munting bakas ng dugo sa pisngi ng babae, pati na rin ang mga luhang pilit nitong itinatago, pero wala man lang kahit katiting na awa sa mga mata ng lalaki.

Tinitigan lang siya ni Drake nang may halong pagkabagot at disgusto.

"Look at you," sabi ni Drake, ibinababa ang boses pero punung-puno ng pait ang bawat salita. "You look like a mess. Dumating na ang mga board members sa gate ng Forbes Park, and you're standing here bleeding like an incompetent servant."

"Drake, pakinggan mo naman ako kahit sandali..." pakiusap ni Aria, at sa unang pagkakataon ay nag-angat siya ng tingin para salubungin ang mga mata ng asawa. "Hindi ako ang nakabasag. Si Dianne—"

"Enough," mabilis na putol ni Drake, at sa pagkakataong ito ay may halong banta na sa kanyang boses. "Don't drag my sister into your carelessness. Utang mo ang buhay ng nanay mo sa akin, Aria. Utang ng buong pamilya mo sa Sterling Group ang bawat breath na itinutulak niyo araw-araw. The least you could do is pretend to be a decent wife for one night."

Parang sinaksak ng paulit-ulit ang puso ni Aria. Alam niya. Hinding-hindi niya makakalimutan. Dalawang taon na ang nakakalipas nang ma-comatose ang ina niya pagkatapos ng isang matinding aksidente. Milyon-milyon ang naipong utang nila sa ospital at bangko.

Dumating si Drake na parang isang biyaya mula sa langit—nagbayad ng lahat ng bills at nag-alok ng kasal.

Akala ni Aria noon, tadhana ang naglapit sa kanila. Akala niya, nakakita siya ng tagapagligtas. Pero noong mismong gabi ng kasal nila, pinalabas ni Drake ang katotohanan—kailangan nito ng isang babaeng walang bahid ng kahit anong kontrobersya, isang simpleng babae mula sa middle-class family na madaling kontrolin para ipakita sa mga investors na siya ay isang "grounded family man."

Isang kasal na nakatali sa isang business contract. Isang pagpapanggap para sa media.

"Trophy wife," bulong ni Aria sa sarili, boses na punong-puno ng kapaitan.

Narinig iyon ni Drake. Bahagyang tumaas ang kilay ng lalaki, walang kaabang-abang na remorse sa mukha. "What did you say?"

"Sabi ko... pampaganda lang ako sa imahe mo, 'di ba?" pilit na pinalakas ni Aria ang kanyang boses kahit pumatak na naman ang panibagong luha sa kanyang pisngi. "I'm just a trophy wife to you, Drake. Pero kahit trophy man lang, hindi mo man lang maipakita na may konting respeto ka sa akin."

Natawa nang mahina si Drake, isang maikling tawa na walang kahit anong saya. Lumapit pa ito lalo, idinikit ang mukha sa gilid ng tainga ni Aria.

"A trophy wife?" bulong ni Drake habang hawak ang panga ni Aria nang mabilis at mahigpit, sapat para hindi makagalaw ang babae. "Aria, let's get one thing straight. Trophies have value. Trophies bring pride to the owner. You? You're a liability I willingly took to satisfy conservative board members who want a 'pure' and 'traditional' wife by my side."

Pumipiglas si Aria sa hawak nito, pero mas lalong humigpit ang baon ng mga daliri ni Drake sa kanyang panga.

"Tandaan mo kung saan ka nanggaling," patuloy ni Drake sa malamig na tono. " absolute zero. I gave you this house, these clothes, and I'm keeping your mother alive in the best private ICU in Manila. In return, I expect perfection. Or at the very least, non-interference. Don't demand respect from me when you can't even handle a simple glass display."

Binitawan ni Drake ang panga niya nang biglaan, dahilan para mapaatras si Aria at halos mawalan ng balanse.

Pinasada ni Drake ang tingin sa kabuuan ng kanyang damit na may kakaunting dumi mula sa floor.

"Go upstairs. Change into something proper. Put on heavy makeup to hide that pathetic face. The European delegation will be here in ten minutes, at ayokong makakita sila ng asawang mukhang galing sa trahedya."

"Drake..."

"Localized damage control ang ginagawa ko ngayon, Aria," putol ni Drake habang inaayos ang cuffs ng kanyang suit. " Huwag mong sagarin ang pasensya ko. If this deal with the foreign group falls through because of tonight's mess, I will personally review your mother's hospital funding."

Nanlamig ang buong katawan ni Aria. Ang kaunting tapang na natitira sa kanya ay mabilis na naglaho. Alam ni Drake kung saan siya tatamaan. Alam nito na ang buhay ng ina niya ang tanging tali na naghahawak sa kanya sa mansyong ito.

"I... I understand," mahinang sagot ni Aria, nakayuko ang ulo.

"Good," sagot ni Drake nang walang anumang emosyon. Tinalikuran na siya nito at naglakad patungo sa grand foyer para salubungin ang kanyang ina at kapatid na naririnig na niyang bumababa sa hagdan.

Naiwang nakatayo si Aria sa gilid ng madilim na hallway. Tiningnan niya ang kanyang nanginginig na kamay, ang sugat sa kanyang daliri na patuloy sa pagdugo, nag-iiwan ng pulang marka sa malinis at mamahaling floor ng mansyon.

Pumikit siya nang mahigpit habang rinig na rinig niya ang tawanan nina Dianne, Maris, at Drake mula sa di-kalayuan. Napakaganda ng pamilyang Sterling sa mata ng lipunan, isang simbolo ng yaman, tagumpay, at kapangyarihan sa Gitnang Maynila.

Pero para kay Aria, ang bawat sulok ng mansyong ito sa Forbes Park ay nakasulat sa dugo at luha niya.

Huminga siya nang malalim, pinunasan ang kanyang mukha, at dahan-dahang humakbang paakyat ng hagdan para magpalit ng damit. Kailangan niyang maging perpekto. Kailangan niyang maging tahimik. Dahil sa mundong ito ng mga Sterling, ang boses ng isang tulad niya ay walang anumang halaga...