Kabanata 3

PUMANAOG si Aria patungong masters’ suite sa ikalawang palapag, bawat hakbang ay parang pagpasan ng napakabigat na krus. Sa loob ng malawak na dressing room, pilit niyang pinakalma ang sarili habang humaharap sa malaking vanity mirror.

Namumula ang kanyang mga mata, at may tuyong bakas ng dugo sa kanyang pisngi. Mabilis siyang kumuha ng wet wipe para linisin ang mukha, bago idinikit ang isang maliit na waterproof bandage sa nasugatan niyang daliri. Sa kabila ng hapdi, wala siyang karapatang magpahinga.

Nagpalit siya ng isang pormal na navy blue cocktail dress, simple pero elegante, sapat para hindi agawin ang pansin mula kay Maris o Dianne, pero sapat din para magmukhang kaaya-aya sa harap ng mga bisita. Kumuha siya ng kapal na concealer para itago ang pamamaga ng kanyang mga mata at ang kaputlaan ng kanyang balat.

Nang marinig niya ang tunog ng mga mamahaling sasakyan na pumasok sa driveway ng mansyon, huminga siya nang malalim. Tagumpay nang nakarating ang European delegation ng Sterling Group.

Pababa na siya ng hagdan nang marinig ang matatag at pormal na boses ni Drake na nagsasalita sa Ingles, nakikipagpalitan ng mga biro sa dalawang banyagang nakasuot ng mamahaling mga suit. Si Maris ay nakatayo sa tabi nito, nakangiti nang napakalapad habang hawak ang isang wine glass, samantalang si Dianne naman ay abala sa pag-arteng isang refined at modernong socialite.

"Ah, and here is my wife, Aria," maayos na pakilala ni Drake nang mapansin ang pagbaba niya.

Awtomatikong nagbago ang mukha ni Drake. Naglaho ang matalim at malamig nitong titig kanina, napalitan ng isang mainit, maalaga, at romantikong ngiti, isang ngiting pang-camera, pang-PR stunt, at pang-front page ng business magazine.

Lumapit si Drake sa kanya at maingat na humawak sa kanyang waist, hinila siya nang bahagya para maidikit sa kanyang tabi. Ang hawak nito ay tila isang sweet gesture para sa mga bisita, pero naramdaman ni Aria ang di-nakikitang diin ng mga daliri ng lalaki sa kanyang tagiliran, isang paalala na huwag siyang magkakamali.

"Good evening," pilit na ngumiti si Aria, iniaabot ang kanyang kamay sa mga bisita. "Welcome to our home. It's an honor to have you here tonight."

"She works tirelessly to make sure everything in this house runs smoothly," dagdag ni Drake, pinalalabas na isang responsableng katuwang sa buhay si Aria habang inilalapat ang isang mabilis at pormal na halik sa gilid ng kanyang noo. "I don't know what I'd do without her grounded presence."

Lumingon si Maris at nagpakawala ng isang refined na tawa. "Yes, Aria loves taking care of the home. We always encourage her to keep things simple."

Ipinagpatuloy ng pamilya Sterling ang panggagago sa buong silid. Sa bawat minutong lumilipas habang tumatagal ang dinner, mas lalong nararamdaman ni Aria ang labis na kasinungalingan sa loob ng kwartong iyon. Si Drake ay ang ideal modern CEO; si Maris ang matriarch na may pusong mamon; si Dianne ang supportive na nakababatang kapatid. At siya? Siya ang palamuti, ang ebidensya na ang Sterling family ay may "puso."

Nang magsimula nang maglakad ang grupo patungo sa grand dining hall para sa appetizer, tahimik na umatras si Aria. Walang nakapansin sa kanyang pag-alis—o mas tamang sabihin, walang nag-alala na nawala siya.

Hindi na niya kayang huminga sa loob ng airconditioned na silid na puno ng plastik na ngiti at mabibigat na pabango. Kailangan niya ng hangin. Kailangan niyang lumabas kahit limang minuto lang.

Dahan-dahan siyang lumabas sa side exit door na patungo sa malawak na landscaped garden ng mansyon sa Forbes Park.

Malamig ang hangin sa labas ngayong gabi. Ang mga modernong LED lights na nakabaon sa damuhan ay nagbibigay ng kakaibang liwanag sa mga mamahaling halaman at imported na mga puno. Sa malayo, naririnig ang mahinang tunog ng mga sasakyang dumadaan sa eksklusibong kalsada ng subdivision, pero sa loob ng perimeter wall ng mga Sterling, tahimik.

Huminga nang malalim si Aria, isinandal ang kanyang likod sa cold concrete wall sa gilid ng courtyard. Tiningnan niya ang kanyang daliri. May kaunting dugo na naman na tumatagos sa bandage.

"Hanggang kailan..." bulong niya sa dilim, habang ang mga luha na kanina pa niya pinipigilan ay muling nag-unahang pumatak. "Hanggang kailan ko kayang panindigan 'to?"

Habang pinupunasan niya ang kanyang mukha, nakarinig siya ng mahinang kaluskos mula sa may gilid ng malaking hedge maze malapit sa servant's quarters.

Mabilis na pinagpag ni Aria ang kanyang damit at inayos ang kanyang tayo. Ayaw niyang may makakita sa kanyang umiiyak, lalo na ang sinuman sa mga kasambahay na mabilis magsumbong kay Maris.

Mula sa dilim ng garden pathways, isang matangkad na lalaki ang dahan-dahang lumabas.

Nakasuot ito ng simpleng dark green utility shirt na may kunot sa manggas, kupas na maong na pantalon, at makapal na work boots na may kaunting dumi ng lupa. May hawak itong pares ng heavy-duty pruning shears at isang leather work glove sa kabilang kamay.

Napatigil ang lalaki nang mapansin si Aria. Hindi ito pamilyar. Sa laki ng mansyon at sa dami ng tauhang pabalik-balik, mabilis malaman kung may bagong mukha. At ang lalaking ito, may kakaibang tindig na hindi mo karaniwang makikita sa isang karaniwang kasambahay. Malapad ang kanyang mga balikat, matipuno ang panga, at bagaman nakayuko nang kaunti, mararamdaman ang isang matatag at tahimik na presensya.

Si "Zane"—ang bagong kuha na stay-in gardener na kararating lang noong nakaraang araw para ayusin ang malawak na grounds ng mansyon.

Iyon ang pagkakakilanlan niya sa mga papel. Walang sinuman sa mansyong iyon ang nakakaalam na sa likod ng simpleng kasuotang iyon at sa dumi sa kanyang boots, ang lalaking nakatayo sa harap ni Aria ay walang iba kundi si Zane Thorne—ang Harvard-educated billionaire at CEO ng Thorne Enterprises na nagpanggap na utusan para pasukin ang kuta ng mga Sterling.

Tumingin si Aria sa lalaki. " S-Sino ka? Anong ginagawa mo rito sa oras na 'to?"

Huminto si Zane ilang hakbang ang layo mula sa kanya. Sa ilalim ng malamig na liwanag ng garden lights, nagtama ang kanilang mga mata. Walang ngiti sa mga labi ni Zane. Walang gulat. Wala ring kahit anong bakas ng paggalang o takot na karaniwang ipinapakita ng mga bagong empleyado kapag nakakaharap ang "misis" ng bahay.

Malamig ang kanyang mga mata, kasing lalim at kasing diling ng gabi. Titig na tila ba binabasa ang kabuuan ng pagkatao ni Aria sa loob lamang ng ilang segundo. Nakita ni Zane ang namumulang mga mata ng babae, ang munting sugat sa daliri nito, ang mamahaling damit na tila hindi nababagay sa taong mukhang basag ang kaluluwa.

Para kay Zane, si Aria ay bahagi pa rin ng pamilya Sterling—ang pamilyang pumatay sa kanyang ama at nagnakaw ng kaniyang pamana. Wala siyang dahilan para maawa sa babaeng pinili ang maging asawa ng isang tulad ni Drake Sterling.

Nabasag ang katahimikan nang magsalita si Zane. Ang kanyang boses ay mababa, garalgal, at walang alinlangang pormal pero may halong lamig.

"Inaayos ko lang po ang mga halaman sa West Wing, Ma'am," sagot ni Zane. Walang emosyon. Walang kagalang-galang na yuko ng ulo. Deretso lang siyang nakatingin. "Pauwi na rin po ako sa quarters."

Napalunok si Aria. Naramdaman niya ang pader sa pagitan nila.

Bahagyang ibinaling ni Zane ang tingin sa hawak nitong shears bago muling tumingin kay Aria, isang mabilis at kwestyunableng titig bago tinalikuran ang babae nang walang anumang paalam. Naglakad ito pabalik sa madilim na bahagi ng bakuran, ang mabibigat nitong hakbang ay dahan-dahang napawi sa katahimikan ng gabi.

Naiwang nakatayo si Aria sa gitna ng malamig na hangin, nakatitig sa bakanteng daan kung saan nawala ang bagong hardinero. Isang matinding kapaitan ang muling bumalot sa puso ni Aria.

Bahagya siyang napatawa nang mahina at walang saya. Kahit ang bagong hardinero, ay walang pakialam sa kanya. Marahil ay nakarating na rin sa mga kasambahay ang tsismis, na siya ay isang walang kwentang asawa, isang babaeng ibinili lang gamit ang pera, at isang taong walang totoong kapangyarihan sa bahay na ito.

Sa mata nina Maris at Dianne, isa siyang utusan.

Sa mata ni Drake, isa siyang obligasyon at kasangkapan sa negosyo.

At sa mata ng mga taong nagtatrabaho sa ilalim ng mga Sterling... isa siyang puppet na hindi nararapat igalang.

Pinunasan ni Aria ang natitirang luha sa kanyang pisngi, inayos ang kanyang posture, at pilit na itinayo ang kanyang ulo.

Wala siyang kakampi sa bahay na ito. Mula sa tuktok ng grand staircase hanggang sa pinakadulong sulok ng bakuran, mag-isa lang siya.

Huminga siya nang malalim at humakbang pabalik patungo sa liwanag ng dining hall, pabalik sa kulungang gawa sa ginto, kung saan kailangan niyang magsuot muli ng pampublikong ngiti at magpanggap na masaya...