บทนำ 2

ราชินีคิดว่าตนสั่งทรมานลูกเลี้ยงสำเร็จแล้ว แต่ความจริงเหล่าข้าราชบริพารทั้งหลายล้วนเมตตาสงสารเจ้าหญิงน้อย แม้ความเป็นอยู่จะมิได้สุขสบายสมเกียรติ แต่สโนวไวท์ก็ไม่เคยต้องอยู่อย่างอดอยากหรือหนาวสั่นแต่ประการใด

“เจ้าหญิงน้อยทรงเรียนรู้หนังสือได้ดี กิริยามารยาทอ่อนโยนน่ารัก ทรงเลี้ยงนกไว้เป็นเพื่อนแก้เหงา” บาทหลวงมักจะเอ่ยถึงเจ้าหญิงสโนวไวท์ ชื่นชมความงามที่นับวันมีแต่จะยิ่งเพิ่มทวี ถึงขั้นเล่าลือไปทั่วเมืองว่าบนหอคอยร้างท้ายวังมีดรุณีน้อยโฉมตรูพักอาศัยอยู่ที่นั่น

ราชินีทรงได้ยินข่าวลือเข้าก็โกรธกริ้วนัก ถึงขั้นบุกไปยังหอคอยเพื่อดูให้เห็นกับตาว่าตกลงแล้วลูกเลี้ยงงามดุจนางฟ้าหรือขี้เหร่ดุจผีตายซากกันแน่

แล้วสิ่งที่พระนางเกลียดชังที่สุดก็เกิดขึ้น เพราะเมื่อได้พบโฉมลูกเลี้ยงที่พระองค์เกลียดชัง แม้แต่ตัวพระนางเองยังเผลอุทานว่าสโนวไวท์สวยอะไรอย่างนี้

“เจ้าคือสโนวไวท์จริงๆ หรือ”

ราชินีใจร้ายตะลึงงัน นึกไม่ถึงว่าลูกเลี้ยงที่ตนเคยเห็นในวันวาน จากเด็กน้อยเติบโตเป็นสาวสะพรั่ง แม้ว่าจะมิได้สวมอาภรณ์เลิศหรู แต่ด้วยใบหน้าหวานละมุน ดวงตากลมโตเข้ากันกับจมูกและริมฝีปากแดงฉ่ำอย่างลงตัว ผิวพรรณงามผ่อง บวกกับรูปร่างที่เพิ่งจะแตกเนื้อสาวได้ไม่นาน เพียงสโนวไวท์ยืนนิ่งๆ อยู่ท่ามกลางแสงแดดที่ส่องเข้ามาทางหน้าต่าง แม่เลี้ยงใจร้ายก็รู้สึกพ่ายแพ้เสียตั้งแต่ยังไม่ทันเปิดปากคุย

“เสด็จแม่เพคะ ท่านมาหาข้าแล้ว”

สโนวไวท์โผเข้ามากอดแม่เลี้ยงด้วยความยินดี ตั้งแต่เล็กมานั้นบาทหลวงกับนางกำนัลที่ดูแลต่างบอกกล่าวว่าราชินีทรงรักและคิดถึง ที่ไม่ได้แวะเวียนมาหาก็เพราะพระนางล้มป่วย สโนวไวท์จึงตั้งอกตั้งใจเฝ้ารอด้วยความหวัง แต่ราชินีมิได้คาดคิดเลยว่าลูกเลี้ยงที่ตนชิงชังจะทั้งเยาว์วัยทั้งสวยสง่าไร้ผู้ใดเทียบ ทำให้ราชินีใจร้ายยิ่งเดือดดาลยิ่งนัก

“โอ... สโนวไวท์ลูกแม่ แม่คิดถึงเจ้านัก”

พระนางกัดฟันเอ่ยคำหวาน สิบกว่าปีมานี้พระนางมีแต่จะแก่ลง ใบหน้ามีริ้วรอย แต่นังสโนวไวท์กลับสวยขึ้น สวยจนน่าใจหาย พระนางจึงคิดจะฆ่าลูกเลี้ยงเสียเดี๋ยวนี้

“อย่าหวังเลยว่าเจ้าจะได้ออกไปจากที่นี่” ราชินีใจร้ายถือมีดแหลมคม เตรียมจะจ้วงแทง แต่ทว่าคนสนิทของพระนางเข้ามาขัดขวางเสียก่อน

“ถอยออกไป เจ้าจะขวางข้าทำไม”

“ฝ่าบาทกำลังเสด็จมาบนหอคอยนี้แล้วเพคะ” นางกำนัลคนสนิทกระซิบบอก ราชินีจึงรีบเก็บซ่อนมีดแล้วหันไปยิ้มหวานแก่พระสวามีผู้ซึ่งกำลังก้าวเข้ามาให้ห้องคับแคบบนหอคอย

“ฝ่าบาท...”

“นี่มันอะไรกัน เหตุใดลูกสาวข้าถึงได้มาอยู่ในหอคอยอุดอู้เช่นนี้”

“เฮ้อ เรื่องนี้ต้องโทษหม่อมฉันเพคะที่ไม่ได้ดูแลสโนวไวท์ให้ดี”

ราชาวิลเลียมกวาดตามองไปรอบๆ ห้องของสโนวไวท์ ที่นี่มีแค่เตียงเล็กๆ โต๊ะกับเก้าอี้อย่างละตัว ส่วนอาหารก็มีแค่ขนมปังและแอปเปิ้ล หากพระองค์มิได้ยินคำลือของพวกชาวเมือง พระองค์ก็ลืมลูกสาวคนนี้ไปแล้ว เมื่อได้พบหน้าอีกครั้ง ราชาวิลเลียมก็กอดพระธิดาด้วยความยินดี

“ลูกพ่อ พ่อขอโทษที่ละเลยเจ้า ทหาร! จับไอ้พวกนางกำนัลกับบาทหลวงไว้ ข้าจะตัดหัวมัน”

“เสด็จพ่อเพคะ ได้โปรดเถิด เป็นเพราะลูกสุขภาพไม่ดีเอง เกรงว่าจะเป็นโรคระบาด หลายปีมานี้พวกเขาดูแลลูกเป็นอย่างดี ลูกต้องขอบคุณพวกเขาถึงจะถูก ได้โปรดอย่าฆ่าพวกเขาเลยนะคะ

“เจ้าช่างอ่อนโยนเหมือนแม่เจ้ายิ่งนัก ในที่สุดเจ้าก็หายป่วยแล้วสักที... เจ้าคือเจ้าหญิงแห้งแคว้นนาโปลี ต่อไปนี้เจ้ามาอยู่กับพ่อนะลูก”

“เพคะเสด็จพ่อ... ลูกรอคอยวันนี้มานานเหลือเกิน”

สโนวไวท์ดีใจที่ได้กลับมาอยู่กับครอบครัวอีกครั้ง แต่ราชินีใจร้ายไม่ยินดีเลยสักนิด พระนางมิใช่เด็กสาวไร้เดียงสาเยี่ยงลูกเลี้ยง ทำไมจะดูไม่ออกว่าทั้งสายตากลัดมันและรอยยิ้มของสวามีนั้นแฝงความต้องการอะไรไว้

“ฝ่าบาททรงลูบคลำสะโพกของพระธิดาเช่นนั้น ดูจะเกินเลยความเป็นพ่อลูกไปนิดนะเพคะ” นางกำนัลคนสนิทของราชินีกระซิบบอก พระนางจึงกำมือแน่นด้วยความโกรธเคือง

        “ดูสิเพคะ ทรงล้วงมือเข้าไปใต้กระโปรงเจ้าหญิง”

“ข้าเห็นแล้วล่ะน่ะ!”

“แปลว่าฝ่าบาทคิดจะ...” คนสนิทยกมือขึ้นทาบอก มิกล้าพูดเรื่องบัดสี ทุกคนเห็นราชาวิลเลียมล้วงมือเข้าไปบีบก้นกลมกลึงของสโนวไวท์ ใช้นิ้วถูไถโหนกนูนอวบอูมของเด็กสาว ดรุณีน้อยเติบโตขึ้นมาในหอคอยสูง มิเคยต้องมือชาย มิเคยรู้จักสิ่งที่เรียกว่าตัณหาลามกใดๆ หากตกอยู่ในกำมือราชาผู้หมกมุ่นรสกามเช่นนี้ มิแคล้วว่าเจ้าหญิงสโนวไวท์คงจะแปดเปื้อนไม่ช้าก็เร็วเป็นแน่

“ร่านเหมือนแม่มันไม่ผิด”

“หมายความว่าอย่างไรหรือเพคะ”

“หึ! นังสโนวไวท์มันเป็นลูกสำส่อนยังไงล่ะ แม่ของมันตั้งท้องก่อนที่จะอภิเษกกับฝ่าบาท ตอนนั้นทรงลุ่มหลงหน้ามืดตามัวอยากได้ตัวนังนั่น ถึงได้ยอมปล่อยให้ลูกสำส่อนมันคลอด”

“ต่ำช้ายิ่งนัก เช่นนี้แล้วจะเรียกมันว่าเจ้าหญิงได้อย่างไรกัน”

“ข้าจะต้องหาทางกำจัดเด็กนั่นโดยเร็วที่สุด ก่อนที่จะ... ฮึ่มม...”