แสนหลง

วันนี้มีงานเลี้ยงสำคัญที่ทำให้แสนหลงรู้สึกคึกคักเป็นพิเศษ เจ้าตัวสั่งชุดสวยจากแบรนด์ดังของพวกมนุษย์ผ่านออนไลน์ล่วงหน้าเกือบเดือน ตามด้วยรองเท้า กระเป๋า และเครื่องประดับที่เข้าชุดกันอีกหลายชิ้น ลำบากเปลืองแรงพี่สาวสองตนที่ต้องคอยเทียวไปเทียวกลับรอรับของให้อยู่หลายหน ก็เธอไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปในโลกมนุษย์นี่น่า แล้วจะให้บริษัทขนส่งของพวกมนุษย์ขับรถปุเลง ๆ ขนของข้ามมาส่งในดินแดนลี้ลับสำหรับมนุษย์ก็ทำไม่ได้ด้วย! พี่สาวผู้แสนน่ารักทั้งสองตนของเธอก็ต้องคอยออกไปทำหน้าที่รับของให้ตามระเบียบกฎของโลกบรรพกาลนั้นมีอยู่ไม่มาก และหนึ่งในนั้นก็คือห้ามไม่ให้เผ่าพันธุ์ใดก็ตามที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะข้ามเขตไปยังโลกมนุษย์เด็ดขาด!และไอ้คำว่า ‘บรรลุนิติภาวะ’ ของโลกบรรพกาลก็ไม่ได้ง่ายเหมือนโลกมนุษย์เสียด้วยสิ เพราะเท่าที่เธอรู้มาขอเพียงอายุครบสิบแปดปีบริบูรณ์ก็เรียกว่าโตเป็นผู้ใหญ่ได้แล้ว?…แต่สำหรับที่นี่ เธอต้องเรียนจบการศึกษาขั้นพื้นฐานของเผ่าพันธุ์ตัวเองเท่านั้นจึงจะเรียกได้ว่าเติบโตเป็นผู้ใหญ่!พอพูดถึงการศึกษาขั้นพื้นฐานแล้วแสนหลงก็รู้สึกขนหัวลุกขึ้นมาอีกรอบ นึกถึงวันเวลาที่แสนทรหดตลอดสามสิบปี ที่ต

“มันเจ็บนะ” ยักษิณีสาวร้องเสียงหลง หันมองเจ้าของมือที่รั้งหนังหัวตัวเองไว้จนแทบล้มหงาย “นางยักษ์ใจร้าย!”“เจ็บสิดี! เมื่อกี้เธอคิดจะทำอะไรไม่ทราบ ยายเด็กหลงตัวเอง” แสนดีถามเสียงเขียว ตงิด ๆ ใจว่าถ้ามาช้ากว่านี้อีกสักสองสามนาที น้องสาวตัวแสบของเธอคงทำให้มนุษย์ผู้ชายคนนั้นหลงจนโงหัวไม่ขึ้นแน่ ๆ ก็เสน่ห์ของยักษ์นั้น...มันแรงมาก! แรงขนาดที่ว่าในโลกบรรพกาลเองก็ยังจัดให้เผ่าพันธุ์ยักษา ติดหนึ่งในห้าสิ่งมีชีวิตที่ทรงเสน่ห์ที่สุด!แล้วมนุษย์ธรรมดาสามัญ มันจะรอดได้ยังไง? แค่เผลอมองตาก็หลงรักจนหัวปักหัวปำแล้ว!“หลงตัวเองที่ไหน พี่ดีก็ได้ยินเสียงซุบซิบเหมือนกันไม่ใช่หรือไง?”ยักษ์หลงตัวเองบอกลอยหน้าลอยตา เห็นว่าตัวเองไม่มีปัญญาแกะมือบางแต่แน่นหนากว่าคีมเหล็กที่จิกหนังหัวตัวเองอยู่ เลยเปลี่ยนเป็นสวมกอดเอวบางของพี่สาวไว้อย่างออดอ้อนน่าเอ็นดู“โต๊ะโน้นเขาบอกว่า หลงสวยน่ารักเหมือนตุ๊กตา แต่พี่ดีสวยสง่างามแถมดูเซ็กซี่มีเสน่ห์แบบสุด ๆ”“เรื่องนั้นฉันรู้ตัวอยู่แล้วน่า!”พอถูกประจบมาก ๆ เข้า แสนดีผู้ที่ปากไม่ค่อยตรงกับใจมาแต่ไหนแต่ไรก็ยอมปล่อยมือจากหนังหัวน้องสาวเสียอย่างนั้น ถอนใจแล้วเปลี่ยนเป็น ล็อกค

ดาดฟ้าของร้านอาหารที่เคยจอแจไปด้วยลูกค้ามากมายกลับเงียบเชียบผิดกับทุกวัน เงียบจนได้ยินเสียงใบไม้ถูกลากไปกับพื้นเพราะสายลมแรงกล้าที่พัดมาจากท้องทะเลดวงตาสีน้ำตาลเข้มเหม่อมองท้องฟ้ายามอาทิตย์อัสดงด้วยสายตายากจะอ่าน ค่อยหลุบมองแก้วในมือเล็กน้อยแล้วหมุนวนเบา ๆ จนไวน์แดงกลายเป็นน้ำวน...“ไม่อร่อย”“ถ้า ‘ชาโต โอต์-บริออง’ ขวดละห้าหมื่นแดกไม่อร่อย มึงก็กลับไปแดกน้ำก๊อกที่ไร่มึงโน่นไป!”เจ้าของร้านอาหารพ่วงท้ายด้วยตำแหน่งเชฟแขวะเสียงสูง“อืม งั้นกูกลับ”“เฮ้ย! ไอ้นี่ก็ประชดไม่ได้เลย...ถ้าขวดละห้าหมื่นมันไม่อร่อย เดี๋ยวกูเปิดขวดละแสนให้แดกก็ได้! พอใจยัง?”“เอาขวดละสองแสน”“...แต่ปกติมึงไม่ชอบแดกไวน์นะ?”“ไม่ชอบ แต่นาน ๆ ครั้งก็อยากจะลองกินดูบ้าง”“...”เจ้าของร้านอาหารนึกอยากจะตบกะโหลกตัวเองแรง ๆ สักที ที่ไม่ยอมปล่อยให้คู่สนทนากินน้ำองุ่นไปตั้งแต่แรก ไม่น่านึกอยากอวดไวน์คุณภาพดีที่ตัวเองเพิ่งสั่งตรงมาจากต่างประเทศเลย! ลืมไปได้ยังไง? ว่าหากอยากจะเอาใจคนตรงหน้าละก็...แค่เตรียมอาหารอร่อย ๆ ไว้ให้ แล้วปิดชั้นดาดฟ้าให้มันได้นั่งกินลมชมบรรยากาศเงียบ ๆ ไปคนเดียวก็พอแล้ว!“เอาขวดละสองแสนห้าเลยไหม? เด

หกเดือนต่อมา…หลังถูกจับได้ว่าโกหกคำโตและการได้ยินเสียงกระดิ่งลมที่ดังขึ้นตั้งแต่ก้าวขาเข้าไปในโลกมนุษย์ได้ไม่ทันครบยี่สิบสี่ชั่วโมง แสนหลงก็โดนบุพการีทั้งสองทำโทษด้วยการส่งกลับไปเรียนเกรดสามในหมวดของกฎหมายข้อบังคับของโลกบรรพกาล เพื่อให้เธอจำไว้ให้ขึ้นใจว่า...ห้าม! ใช้เวทมนตร์บนโลกมนุษย์โดยเด็ดขาด! ยกเว้นจะเป็นกรณีฉุกเฉินร้ายแรงที่จำเป็นต้องทำจริง ๆ เท่านั้น!“ในที่สุดดดดด ก็สอบเสร็จสักที!”ร่างบางระหงทิ้งตัวลงบนโซฟาหนานุ่มที่กลางบ้านอย่างยักษ์หมดเรี่ยวแรง สะอึกสะอื้นตัดพ้อท้อใจ ว่าถ้าอาจารย์บรรพตผู้โหดเหี้ยมที่สุดในบรรดาคณาจารย์ของโลกบรรพกาล ไล่เธอให้ไปลากภูเขาสามลูกวิ่งรอบต้นโมกข์ศักดิ์สิทธิ์ยังจะดีเสียกว่า!อย่างน้อยเธอก็ไม่ต้องมาทนนั่งทำรายงานสิบห้าเล่ม สิบห้าหัวข้อเกี่ยวกับกฎข้อบังคับและตำนานของโลกบรรพกาลแบบนี้รายงานฉบับละสองร้อยหน้าคัดส่งด้วยลายมือ? นี่มันเป็นการพยายามฆ่าเธอให้ตายชัด ๆ!“ยายหนูจะกินอะไรไหมลูก? วันนี้แม่จะเข้าไปในฟาร์ม”เสียงหวานของมารดาเอ่ยถามไถ่“หลงอยากกินเนื้อริบอายย่างเกรียม ๆ กับผักโขมอบชีส”แสนหลงบ่นเสียงอู้อี้อยู่บนโซฟา ไม่อยากขยับตัวเพราะเหน็ดเหนื่อยกับ

“แง๊ววววววววว!”แสนหลงยืนมองแมวอ้วนที่ขาถูกพันไว้กับเชือกสีน้ำตาลอยู่ครู่หนึ่ง เห็นมันถลึงตามองเธออย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อที่ไม่ยอมให้ความช่วยเหลือ สุดท้ายก็ต้องถอนใจแล้วช่วยดึงเชือกที่มัดอยู่กับขาข้างหนึ่งของมันออก‘เปรี๊ยะ!’เสียงสั่นเหมือนมีกระแสไฟฟ้าสถิตและแสงสว่างวาบจนตาพล่ามัวไปชั่วขณะ แสนหลงพยายามฝืนลืมตามองภาพตรงหน้าก่อนจะคว้าคอเจ้าแมวอ้วนไว้! วินาทีของความสับสน ร่างอ้วนนุ่มนิ่มของเจ้าแมวสีส้มก็กลับกลายเป็นมนุษย์ไม่ใช่? ดวงตาสีแดงสุกสกาวแบบนี้มัน...แม่มด!ยักษิณีสาวต้องอ้าปากค้างไปกับเผ่าพันธุ์แห่งจิตวิญญาณที่สาบสูญ แม่มดนั้น...จัดอยู่ในสิ่งมีชีวิตชนิดพิเศษที่หาได้ยากยิ่งในโลกบรรพกาล แม้จะรู้ว่ามีตัวตนอยู่จริงแต่กลับไม่ค่อยมีใครได้พบเห็น“เจ้าเป็นแม่มด!?” เสียงหวานอุทานออกมาอย่างตกตะลึง“ส่วนเจ้าก็เป็นนางยักษ์” แม่มดที่มีขนาดตัวเล็กเท่าเด็กสิบขวบสวนกลับ “ยักษ์หน้าตาขี้เหร่!”“เอ๊ะ” ยักษิณีสาวขมวดคิ้ว เธอค่อนข้างมั่นใจว่าตัวเองหน้าตาดีมาก! แล้วยายเด็กนี่กล้าดียังไงมากล่าวหาว่าเธอขี้เหร่ “พูดจากับผู้ใหญ่ให้มันดี ๆ หน่อย”“ละเมออยู่หรือไง ข้าอายุมากกว่าเจ้าตั้งไม่รู้กี่รอบ” แม