MasukChapter 7
เมื่อเจตภัทรขับเคลื่อนรถออกไป ณิชาก็เดินหอบดอกกุหลาบช่อโตเข้าคอนโด แต่แล้วก็ต้องชะงักนิ่ง จากนั้นขาเรียวก็เดินไปทางลานจอดรถ เมื่อเห็นคนตัวสูงยืนพิงรถหรูเฟอร์รารี เขาจ้องมองเธอด้วยแววตาเรียบนิ่ง แต่แฝงไปด้วยแววตาดุดันแข็งกร้าว
“รถไปไหน ทำไมถึงต้องมีคนมาส่ง? แล้วใครมาส่งเธอ?”
“วันนี้ไปคุยงานกับลูกค้าด้านนอกกับเจ้านาย เขาก็เลยมาส่งฉันที่นี่เลย ส่วนรถจอดไว้ที่บริษัท”
“เจ้านายกับลูกน้อง เขาให้ดอกกุหลาบกันในวันวาเลนไทน์แบบนี้ด้วยเหรอ?”
“เขาให้มาเอง ฉันไม่ได้อยากได้ซะหน่อย”
“ไม่อยากได้ แล้วจะกอดไว้เพื่อ?”
พรึ่บ! ตุ้บ!
“ทำอะไรของนายเนี่ย” ณิชาโวยวายเสียงหลง เมื่อไรเฟิลกระชากช่อกุหลาบออกจากอ้อมแขนของเธออย่างแรง แล้วเขวี้ยงทิ้งลงถังขยะอย่างไม่ไยดี
“โวยวายเพื่อ? ก็ไหนบอกว่าไม่อยากได้...” ไรเฟิลเอ่ยถามคนตัวเล็กเหมือนหาเรื่อง ก็พูดเองว่าไม่อยากได้ ยังจะพูดเสียงแว้ดๆ ใส่เขาอีก
“มันเอาไปจัดใส่แจกันได้ ทิ้งไปแบบนั้น เสียดายของเปล่าๆ”
“อย่ามาขี้งกไม่เข้าเรื่อง” พูดจบ ไรเฟิลก็เปิดประตูรถหรู แล้วหยิบกุหลาบสีขาวช่อโตส่งให้ณิชาด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง
“ถ้าอยากจัดดอกไม้นัก ก็เอาช่อนี้ไปจัดดอกไม้ให้หนำใจเธอไปเลย ถ้าอยากจัดทั้งคอนโด เดี๋ยวฉันจะเหมามาให้ทั้งสวน”
“หึ...ไม่อยากให้ฉันรับดอกกุหลาบจากคนอื่นหรือไง” ณิชาถามยิ้ม ๆ ก่อนที่เธอจะสูดดมกุหลาบขาวช่อใหญ่เข้าเต็มปอด ไรเฟิลก็เป็นของเขาแบบนี้จนเธอชิน เวลามีใครมาจีบเธอเขามักชอบกันซีนแบบนี้ทุกครั้ง
“เออ!”
“พูดไม่เพราะเลย...”
“หึ...” เขาแสยะยิ้มอย่างร้ายกาจ แล้วดึงรั้งณิชาเบาๆ มาฝั่งข้างคนขับ ก่อนจะเปิดประตูรถแล้วดันคนตัวเล็กขึ้นรถของเขา จะได้ไปกินข้าวในร้านอาหารที่นัดกันไว้
“นั่งรอในรถแป๊บนึงได้ปะ ขอสูบบุหรี่แป๊บ” อยู่ๆ ก็รู้สึกอยากสูบบุหรี่ขึ้นมาเฉยๆ ซะงั้น แต่ก่อนเขาเป็นคนที่สูบบุหรี่จัดมาก แต่ด้วยเพื่อนสาวคนสนิทบอกให้เขาเบาๆ เรื่องสูบบุหรี่ลงบ้าง เขาก็ค่อยๆ ลด แต่ก็ยังไม่เลิกขาด ตอนนี้ก็สูบวันละมวนสองมวนจากที่ปกติวันละสิบมวน
“ไหนนายบอกว่าจะเลิกแล้วไง...” ณิชาช้อนตามองคนตัวสูงที่ยืนเอาแขนค้ำตรงประตูรถฝั่งที่เธอนั่งด้วยแววตาดุๆ
“ก็มันอยากอะ ขอสูบมวนเดียว” ไรเฟิลเอ่ยบอกแบบเซ็งๆ เหมือนคนจะลงแดง
“เฮ้อ...” ณิชาถอนหายใจยาว ที่เธอห้ามก็เพราะเธอเป็นห่วงเขาหรอกนะ
“ขอจูบได้ไหมล่ะ ถ้าไม่อยากให้สูบบุหรี่”
“บ้าบอ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะเนี่ย”
“เออๆ ถ้าไม่เกี่ยวก็นั่งรอแป๊บ” เมื่อไรเฟิลผละตัวออกจากประตูรถจะเดินออกไป ณิชาก็เอื้อมมือดึงรั้งแขนแกร่งเอาไว้เสียก่อน
“ก็ได้ๆ...จะจูบก็จูบ” ณิชาพยักหน้าตกลงตามที่เขาขอ ณิชาก็ยังคงเป็นณิชาที่มักจะหัวอ่อนตามเพื่อนตัวร้ายไปเรื่อย
“น่ารักว่ะเพื่อนรัก...” ไรเฟิลกดยิ้มมุมปากอย่างถูกใจกับความแสนดีของเธอ เขาเดินไปฝั่งคนขับ แล้วเปิดประตูเข้ารถด้วยความไวแสง ดวงตาคมกริบจ้องมองเพื่อนสาวด้วยสีหน้ายิ้มๆ
“จะจูบก็รีบจูบ ถ้าเอาแต่จ้องอยู่อย่างนี้ งั้นฉันเปลี่ยนใจนะ” ณิชาเอ่ยบอกด้วยใบหน้าแดงซ่าน เมื่อเขาเอาแต่จ้องเธอราวกับปลากัดอยู่แบบนี้
“ไม่ให้เปลี่ยนใจแล้ว” ไรเฟิลโน้มตัวเข้าไปหาณิชา เขายกมือสากจับประคองใบหน้าสะสวยไว้หลวมๆ แล้วเอานิ้วโป้งคลึงริมฝีปากอวบอิ่มเบาๆ ใบหน้าหล่อเหลาก้มเอาปากหยักทาบทับริมฝีปากนุ่มนิ่ม แล้วบดขยี้กลีบปากบางหนักสลับเบา ก่อนจะสอดลิ้นร้อนชอนไชเกี่ยวตวัดลิ้นเล็กอย่างดูดดื่ม
รสหวานปานน้ำผึ้งในโพรงปากเล็ก ทำให้เขาหายอยากที่จะสูบบุหรี่ชั่วคราว แต่มันก็มีผลข้างเคียงตามมา เพราะเขาอยากจะดูดปากจิ้มลิ้มไปเรื่อยๆ เขาดูดซับความหวานอยู่แบบนั้น จนกระทั่งสะดุ้งตัวเล็กน้อย เมื่อเล็บคมจิกเล็บลงบนแขนแกร่งจนเลือดซึม เมื่อเขาจูบเธอเนิ่นนานเกินไป ทำให้หญิงสาวแทบจะขาดอากาศหายใจ
“อื้อ~”
“หวานมาก หายอยากบุหรี่ละ ช่วยฉันบ่อยๆ นะณิ” ไรเฟิลเอ่ยบอกคนตัวเล็กที่มองเขาด้วยแววตาหวั่นไหว
“ช่วยแค่ครั้งเดียวพอ เดี๋ยวซื้ออมยิ้มไว้ให้ดูด”
“จูบปากเธอมันดีกว่าดูดอมยิ้มอีกนะ โอ๊ย!!” ไรเฟิลร้องโอดโอยเสียงหลงเกินจริง เมื่อโดนณิชาฟาดมือเข้าที่แขนแกร่ง
“สมน้ำหน้า ออกรถได้แล้ว หิวข้าวแล้วนะ” ณิชาออกคำสั่งเสียงดุกลบเกลื่อนความเขินอาย
“หึๆ...” ไรเฟิลหันไปมองใบหน้าสะสวยที่หันหน้าออกไปนอกรถ เขากดยิ้มมุมปาก ก่อนที่เขาจะขับเคลื่อนรถออกจากคอนโดหญิงสาว...
ตอนพิเศษ หญิงสาวใบหน้าสวยที่นั่งอยู่บนห้องไพรเวตบาร์ชั้นสอง คืนนี้เธอรับหน้าที่มาเฝ้าคลับ แต่ทว่าตอนนี้เธอกลับรับหน้าที่อีกอย่างหนึ่งก็คือนั่งเฝ้าผู้ชายที่แอบชอบ“เขาเป็นอะไรไป ทำไมถึงได้ดื่มหนักแบบนี้” พริกหวานถามตัวเอง โดยที่สายตาของเธอจับจ้องผู้ชายในสเป็ก ที่นั่งอยู่โต๊ะโซนวีไอพีชั้นหนึ่งคนเดียวด้วยใบหน้าเครียด เขานั่งดื่มเหล้าตั้งแต่สองทุ่มจนกระทั่งเที่ยงคืน แล้วฟุบหลับคาโต๊ะกลม พริกหวานจึงให้พนักงานในร้านช่วยแบกคิมหันต์ขึ้นไปนอนพักบนชั้นสามของคลับพอคลับปิดประมาณตีสอง พริกหวานจึงเปิดประตูเข้าห้องโดยไม่ได้เปิดไฟ เธอเดินไปข้างเตียง ก่อนจะโน้มตัวแอบหอมแก้มสากหนึ่งฟอด แต่ทว่าพอจะผละตัวออกห่าง กลับโดนคนเมาฉุดกระชากล้มลงไปบนเตียง“อื้อ!” พริกหวานครางอื้อในลำคอ เมื่อโดนคนเมาหนักปล้ำจูบท่ามกลางความมืดมิดในห้องไพรเวตบาร์ อีกทั้งยังจับเธอกดจมเตียงแล้วคร่อมทาบทับ กลิ่นแอลกอฮอล์จากลิ้นร้อนคลุ้งไปทั่วปากยามถูกเกี่ยวตวัดดูดปากอย่างหนักหน่วงร่างกายอยากต่อต้าน แต่ใจกลับต้องการ ในเมื่อใจมันเรียกร้อง ร่างกายก็ไร้เรี่ยวแรงที่จะผลักไส แขนเรียวตวัดโอบกอดลำคอคนตัวสูงไว้หลวมๆ ร่างบางปล่อยใจไปตามความร
The End@เรือนหอ“เจ้าบ่าวของหนู หล่อจังเลยค่ะ” พริกหวานที่นั่งอยู่ปลายเตียง มองสามีที่กำลังถอดชุดสูทออกจากตัวด้วยแววตาหวานเยิ้ม“เอาพี่ไหมล่ะ” เขาถอดส่วนบนพาดกับพนักเก้าอี้ แล้วเดินมาหาเมียสาวที่นั่งปลายเตียง จับเธอลุกขึ้นยืนแล้วจัดการถอดชุดราตรีออกให้ จนเหลือแค่บราและแพนตี้ตัวจิ๋วที่ห่อหุ้มร่างกาย“อะไรกันคะเนี่ย จะให้หนูเอา แต่ดันไม่ถอดกางเกง” พริกหวานยกมือลูบแผงหน้าอกแกร่งลากลงมาจนถึงขอบกางเกง จากนั้นเธอก็ปลดเข็มขัดออกจากเอวสอบ ก่อนจะถกดึงกางเกงลง จนเห็นความใหญ่โตที่แข็งขืนซุกซ่อนอยู่ใต้กางเกงในสีขาวทรงทรังค์“พี่ก็รอให้หนูเป็นคนถอดให้ไง” เขาสลัดกางเกงออกจากขา ก่อนจะล้มตัวนอนหงายลงบนเตียง “มาครับ พี่พร้อมให้หนูกินแล้ว หล่อๆ แบบนี้อย่าปล่อยให้หลุดมือ จับพี่กินทั้งคืนไปเลยที่รัก”“หึ มั่นมากพ่อลูกแฝด” พริกหวานหรี่ตามองสามีอย่างหมั่นไส้ ก่อนที่จะคลานเข่าไปหาเขา แล้วถกดึงกางเกงชั้นในออกให้ ก่อนจะหันมาจัดการถอดชุดชั้นในของตัวเอง“หุ่นหนูยั่วมาก มาขึ้นพี่เร็วที่รัก” เขามองเมียสาวด้วยแววตาหื่นกาม หุ่นเธอช่างยั่วยวนมาก หน้าอกใหญ่เต่งตึงที่ชวนให้ดูดเลีย เอวคอดกิ่วที่ดูรับกันกับสะโพกผายงอนง
Chapter 108“เฮียไม่ได้ถามเธอ เฮียถามคนที่ยืนอยู่ข้างเธอน่ะ” พัตเตอร์จ้องมองหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างวาวีด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา“น้องนับดาว” วาวีเอ่ยตอบแทน“ไม่มีปากเหรอ ถึงพูดไม่ได้ว่าตัวเองชื่ออะไร”“แกจะแรงไปไหนอะพัตเตอร์” โมนาหน้าเหวอที่พัตเตอร์พูดแรงใส่นับดาวทั้งที่ไม่ได้รู้จักกัน พัตเตอร์นี่ความร้ายเต็มร้อยจริงๆ“ยังไม่พูดอีก”“นะ...นับดาวค่ะ” หญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้มราวกับตุ๊กตายิ้มสีหน้าเจื่อนตอบผู้ชายหน้าตาหล่อร้ายตรงหน้า“หึ ก็พูดเองได้นี่ เป็นเพื่อนวาวีเหรอ ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน”“เฮียก็ไม่ใช่ทะเบียนราษฎร์ไหมคะ จะได้รู้จักเพื่อนของหนูทุกคน น้องนับดาวไม่ใช่เพื่อนของหนูหรอกค่ะ แต่เธอเป็นหลานรหัสหนูเอง น้องเป็นเด็กน่ารัก ขยันด้วย หนูเลยพาน้องมารับจ็อบน่ะ”“รับจ็อบอะไร”“โธ่ น้องนับดาวน่ารักใช่ไหม ถึงได้สนใจเรื่องของน้องนัก” วาวีถามหยั่งเชิงพัตเตอร์ด้วยสีหน้าทะเล้น“น่ารักตรงไหนวะ” พัตเตอร์ยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจนัก“ทุกตรงแหละค่ะ” วาวีตอบกลับทันที“เข้าไปในงานได้แล้วค่าคุณชายทั้งสาม” พริกหวานเอ่ยบอกแก๊งหล่อร้ายที่ยืนเกะกะอยู่หน้าโต๊ะแจกของชำร่วย“พี่วิกกี้ครับ อุ้มผมหน่อยครับ” คิงส์ตันช
Chapter 107หนึ่งเดือนต่อมา...“แม่คร้าบ” คิงส์ตันเอามือน้อยๆ กระตุกดึงชายกระโปรงชุดราตรีมินิมอลของคุณแม่เขาเบาๆ“ครับ” พริกหวานก้มลงมองลูกชายที่แหงนหน้ามองเธออยู่ วันนี้ลูกชายของเธอหล่อมาก เขาสวมใส่ชุดสูททักซิโด้สีดำเหมือนนักธุรกิจตัวน้อย“หนูจีบพี่วิกกี้ได้ไหมครับแม่” คิงส์ตันถามคุณแม่ของเขา แล้วมองไปที่สาวสวยหน้าหมวยสวมชุดเดรสเกาะอกสีชมพู ยืนอยู่ที่โต๊ะจุดแจกของชำร่วยให้แขกที่มาร่วมงานฉลองมงคลสมรสระหว่างคิมหันต์และพริกหวาน“หนูจะเรียกแบบนั้นไม่ได้ลูก นั่นป้าวิกกี้ไม่ใช่พี่วิกกี้”“ป้าอะไรแม่ พี่วิกกี้ยังไม่แก่เลย” คิงส์ตันเถียงคุณแม่ของเขา ก่อนจะวิ่งเข้าไปหาวิกกี้ทันที“ลูกชายพี่เอาเรื่องอยู่นะคะ” พริกหวานหันไปพูดกับเจ้าบ่าวของเธอ ที่ตอนนี้ยืนป้อนนมขวดให้ลูกชายอีกคน“เด็กฉลาดก็งี้ พัฒนาการไว” คิมหันต์เอ่ยตอบด้วยสีหน้ายิ้มร้าย และหอมแก้มเจ้าสาวสุดสวยด้วยความรัก วันนี้เจ้าสาวของเขาช่างดูสวยน่ารักน่าทะนุถนอมมาก ยิ่งเธอสวมใส่ชุดราตรีมินิมอลกระโปรงสั้นสีขาว ทำทรงผมแบบถักเปียใหญ่เกล้าต่ำมีดอกไม้เล็กๆ ประดับที่ผม ทำให้เธอยิ่งดูน่าหลงใหลเป็นอย่างมาก“อะแฮ่ม อดใจไว้เฮีย เดี๋ยวก็ถึงเวลาส่งตั
Chapter 106“ไม่ก็แล้ว ตกลงแต่งงานกับพี่เดี๋ยวนี้”“ไหนล่ะแหวน” พริกหวานพูดแกล้งแฟนหนุ่ม“อ้าว พี่ลืมเอาแหวนมาครับ งั้นหนูตอบตกลงก่อนได้ไหม แล้วค่อยไปสวมแหวนบนห้องได้ปะ”“แหมๆ ต่อรองเก่งเหลือเกินนะพ่อเจ้าแฝด เฮ้อ~ ช่างไม่มีความโรแมนติกสักนิด” เธอยื่นมือไปจับราวสระน้ำ ก่อนที่จะปีนป่ายขึ้นบนบก แล้วก็เดินเข้าวิลล่า“รอพี่ด้วยสิ” คิมหันต์กระโดดขึ้นบนขอบสระ แล้วเดินไปประชิดตัวแฟนสาวยกแขนแกร่งล็อกลำคอเธอหลวมๆ ก่อนจะกระซิบเสียงอ้อน“คืนนี้พี่ขอแก้ตัวใหม่นะที่รัก”“โอ๊ยยยย เซอร์ไพรส์หนูบ้างก็ได้” พริกหวานยิ้มเอ็นดูคนตัวโต จะขอแต่งงานทั้งที แต่มีการนัดเธอไว้ด้วย“ก็พี่ขอหนูแต่งงานตั้งสามรอบ แต่หนูปฏิเสธพี่ตลอดเลย ครั้งนี้ไม่เซอร์ไพรส์แล้ว ขอมันตรงๆ แบบนี้นี่แหละ และคำตอบเดียวก็คือตกลงแต่งงานกับพี่เท่านั้น”20.00 น.แอ๊ด~ เสียงประตูห้องน้ำเปิดออก พริกหวานยืนชะงักนิ่งอยู่ตรงประตูห้องน้ำ เพียงครู่เดียวเธอก็หลุดยิ้มออกมาทันที เมื่อเห็นแฟนหนุ่มนุ่งเพียงผ้าเช็ดตัวผืนเดียวนั่งอยู่ปลายเตียง โดยที่อ้อมกอดของเขามีดอกกุหลาบสีแดงสดช่อใหญ่“ไปเอาดอกกุหลาบมาจากไหนคะเนี่ย” พริกหวานเดินเข้ามาหาเขาที่ปลายเตียง
Chapter 105หนึ่งสัปดาห์ต่อมา...@เกาะส่วนตัวชวาพริกหวานสวมใส่บิกินีสีชมพูสวมทับด้วยเสื้อยืดตัวบางสีขาวเดินออกมาจากวิลล่า แล้วหย่อนตัวนั่งบนเก้าอี้พับริมสระน้ำ เธอมองแฟนหนุ่มที่ใส่เพียงกางเกงรัดรูปสีดำตัวเดียว วิ่งเล่นไล่จับลูกชายฝาแฝดบริเวณริมสระน้ำ เสียงหัวเราะของเด็กชายฝาแฝดที่ดูมีความสุข พลอยทำให้เธอ คุณพ่อคุณแม่ของคิมหันต์ รู้สึกมีความสุขกับเสียงหัวเราะของเจ้าเด็กฝาแฝดไปด้วย“แม่ไปเล่นน้ำด้วยกันครับ พ่อจะพาพวกหนูลงไปเล่นน้ำแล้ว” คิงส์ตันและคลาสสิควิ่งหนีคิมหันต์ เข้ามาดึงแขนพริกหวานคนละข้าง“พวกหนูไปเล่นกับพ่อเถอะลูก เดี๋ยวแม่นั่งดูอยู่ตรงนี้” พริกหวานขืนตัวเองไว้ ตั้งแต่เหตุการณ์ครั้งนั้นที่ทำให้เขาและเธอมีปัญหากัน เธอก็ไม่เคยลงสระน้ำอีกเลย รู้สึกกลัวและใจสั่นหวิวแปลกๆ“หนูอยากให้แม่ไปเล่นน้ำด้วย ไปกันแม่” ลูกชายฝาแฝดกระตุกดึงมือพริกหวานไม่หยุด อีกทั้งเริ่มเบะปาก กระทืบเท้าอย่างเอาแต่ใจ“โอเคครับโอเค เดี๋ยวแม่ไปเล่นน้ำด้วยก็ได้” ด้วยความที่พริกหวานรักลูกมาก เธอรีบลุกขึ้นเดินตามแรงดึงของลูกชายไปหาคนตัวสูงที่หย่อนตัวลงสระน้ำไปแล้ว พอคิมหันต์อุ้มลูกชายใส่ห่วงยางแล้วพาลงน้ำไป พริก







