บทที่ 6 RKBANK

             “เป็นไงบ้างมึง” ผมมองตามเพื่อนสนิทที่กำลังเปิดอ่านร่างเอกสารธุรกิจของผมด้วยสีหน้าที่โคตรจะจริงจังจนผมลุ้นตาม มันช้อนสายตาขึ้นมามองผมสลับกับอ่านเอกสารอย่างตั้งใจจนผมอยากจะบ่นว่าตั้งใจอ่านอะไรขนาดนั้นเพราะปกติคนเราไม่ตั้งใจอ่านทุกตัวอักษรขนาดนั้นหรอก

             “มึงจะให้กูพูดไงวะ”

            “มึงให้เวลากูทำแค่สัปดาห์เดียวเองนะเว้ยได้แค่นี้ก็บุญหัวแล้ว”

            “เออบุญหัวแล้วที่มึงทำได้โคตรดีขนาดนี้สมแล้วกับที่เป็นเพื่อนกู แม่งโคตรได้” มันเผยรอยยิ้มออกมาหลังจากที่ตีหน้าบึ้งมาเป็นชั่วโมง

            “คือ... มันได้แล้วเหรอวะ”

            “เออดิวะ มึงทำได้ดีมากเพื่อน มึงเตรียมใส่สูทผูกไทแล้วเอาไปยื่นให้คุณริกะดูได้เลยเพื่อน แม่งโคตรดี เป็นกูกูยังอยากลงทุนด้วยเลยว่ะ” มันกล่าวชื่นชม

            “แล้วทำไมมึงไม่ลงทุนกับกูวะ”

            “ก็กูบอกแล้วไงมึงดึงคุณริกะมาร่วมได้เมื่อไหร่ เมื่อนั้นกูจะร่วมด้วยเข้าใจปะ” ผมหรี่ตามองเพื่อนรักอย่างเอือม ๆ ก็เข้าใจแหละว่ามันไม่มั่นใจในตัวผมในตอนนี้เลยไม่อยากเสี่ยงแต่มันเป็นเพื่อนรักผมเลยนะ ถ้าเพื่อนรักของผมไม่อยากเสี่ยงไปกับผมแล้วคุณริกะที่เป็นใครก็ไม่รู้จะมายอมเสี่ยงกับผมตอนนี้เหรอวะ

                                                                          ⬦⬦⬦⬦⬦⬦⬦⬦

             พาร์ตริกะ

             ฉันเดินออกมาจากห้องน้ำหลังจากที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จพร้อมกับผ้าขนหนูเอามาเช็ดกลุ่มผมที่กำลังแห้งหมาด ๆ หลังจากผ่านการบำรุงมาอย่างดี ฉันทิ้งตัวนั่งลงหน้าโต๊ะทำงานก่อนจะเห็นแจ้งเตือนตรงหน้าจอว่ามีช่องช่องหนึ่งกำลังทำการถ่ายทอดสดสตรีมเกมอยู่ในขณะนี้

             พอเห็นชื่อช่องว่า December ฉันก็ไม่รีรอที่จะกดเข้าไปดู พอเห็นว่าคุณธันวากำลังสตรีมเกมอยู่ฉันเลยไม่ได้แสดงตัวอะไรเพียงแค่คาดเดาอยู่ก็เท่านั้น

             ฉันเข้ามาดูช่องสตรีมของคุณธันวาได้หลายวันแล้วและพบว่ามันร้างอย่างที่เขาบอกไว้จริง ๆ ทำให้ฉันนึกถึงช่องของตัวเองที่สร้างเอาไว้เพื่อลงนิยายที่ตอนนี้ไม่ได้เข้าไปดูนานแล้วก็คงจะร้างไม่ต่างกันหรอกมั้ง

             คุณธันวาจะมาไลฟ์ในช่วงเวลาเดิมของทุกวัน คนดูไม่เกินสิบกว่าคน พากันเข้าออกใหม่เป็นประจำทั้งคนดูรายเก่าและรายใหม่ แต่ที่แน่ ๆ จะมีอยู่แอ็กเคานต์หนึ่งที่ตามคอมเมนต์ ตามเปย์อยู่ไม่ขาด

             YGSour: เปลี่ยนเกมอีกแล้วเหรอคะ

             [ครับ ผมว่าเล่นเกมผีก็น่าตื่นเต้นดี ว้ากกก ผีหลอกกกก]

             ฉันเผลอหลุดขำออกมาเมื่ออยู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงกรี๊ดออก มาจากหน้าจอเมื่อเห็นว่ามีเงาดำ ๆ แวบผ่านไปตรงหน้า พอจะคิดภาพหน้าของคุณธันวาตอนตกใจออกเลย

             YGSour: Donate 500 ค่าปลอบใจนะคะ 555555

             [อย่าขำกันสิครับขายหน้ามาก โอ๊ย หยุดดิ นี่ก็หลอกอยู่นั่น]

             ฉันนั่งดูเขาสตรีมเกมต่อไปเรื่อย ๆ ทุกครั้งที่คุณธันวาตกใจกับการจั๊มสแกร์ของผีในเกมยายวายจีนี่ก็มักจะส่งโดเนตพร้อมถ้อยคำให้กำลังใจจนฉันกลัวว่าสิ้นเดือนนี้หล่อนจะมีเงินกินข้าวไหม

             RKBANK: Donate 10,000 เดินไปจุดเกิดผีให้ดูหน่อยค่ะ

             [เดินไปจุดเกิดผี เอ๊ะ เดินไปอย่างนั้นผมก็ตายสิครับ

ว้ากกกก]

             ถึงเขาจะพูดอย่างนั้นแต่ก็ยอมบังคับตัวละครให้เดินไปตามที่ฉันบอก

             [ใกล้ถึงหรือยังอะ ผมหลับตาอยู่]

             ฉันอดยิ้มไม่ได้เพราะรู้สึกเหมือนว่ามือของเขาจะสั่นเหมือนกับน้ำเสียงจริง ๆ

             RKBANK: Donate 10,000 ผีมาแล้ววิ่งได้

             [โห่คุณ โอ๊ยผี ว้ากกกก]

             คุณธันวาบังคับให้ตัวละครวิ่งหนีอย่างทุลักทุเลชนนู่นบ้างชนนี่บ้างฉันได้ยินเสียงแป้นคีย์บอร์ดถูกกดรัว ๆ พร้อมกับเสียงเลื่อนเมาส์คลิก ๆ จนไปหลบอยู่ในตู้เสื้อผ้าจนได้

             YGSour: โอ๋ ๆ นะคะคุณธันวา คุณก็อย่าไปแกล้งเขาสิคะ

             RKBANK: ฉันให้อีกหนึ่งหมื่น ถ้าคุณวิ่งไปต่อยผีได้

             [ใจร้ายยย ใจร้ายมากเลยนะครับ ที่เขาว่าคนสวยมักใจร้ายเนี่ยท่าทางจะเป็นเรื่องจริงแน่ ๆ]

             ขนาดไม่เจอหน้าจริง ๆ ยังปากหวานขนาดนี้ท่าทางจะคารมคมคายไม่เบาเอาไว้ใช้ตกสาวแน่ ๆ

             [เอาแล้วนะ หนึ่ง สอง สาม]

             คุณธันวาว่าก่อนจะวิ่งออกจากที่ซ่อนแล้วเข้าไปต่อยผีจริง ๆ ก่อนจะวิ่งป่าราบทำเอาฉันขำไม่หยุดสุดท้ายฉันก็ต้องโดเนตไปตามที่พูดเอาไว้ ฉันท้าให้เขาทำนู่นทำนี่ไปเรื่อย ๆ จน กระทั่งเกมนั้นจบลงไม่ทันได้สังเกตเลยว่าอีกคนหนึ่งในช่องคอมเมนต์นั้นหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่

             [อ้าว คุณวายจีหายไปไหนซะแล้ว]

             ฉันเพิ่งมาสังเกตว่าอีกฝ่ายหายไปก็ตอนที่คุณธันวาพูดขึ้นมา จริงสิ พอย้อนขึ้นไปดูแล้วก็มีแต่คอมเมนต์ของฉันทั้งนั้นเลยนี่นา ข้อความที่ตอบโต้กันครั้งสุดท้ายคือหล่อนแซวว่าเสียงของคุณธันวาหล่อตราตรึงใจสุด ๆ ฉันเลยขิงใส่ไปว่าหน้าจริงของเขานั้นหล่อกว่าเสียงเยอะ จากนั้นหล่อนก็หายไปเลย

             คุณธันวาโต้ตอบเพียงแค่ฉันมานานสองนานแล้วเพิ่งมาสังเกตว่าหล่อนหายไป ตายแล้วฉันทำแฟนคลับขาประจำของคุณธันวาน้อยใจเสียแล้วละมั้ง

                                                                   ⬦⬦⬦⬦⬦⬦⬦⬦

              พาร์ตธันวา

              “เรื่องมันก็เป็นอย่างที่กูเล่านั่นแหละ” ผมระบายเรื่องที่ตัวเองหนักอกหนักใจให้เพื่อนรักฟัง รูบี้ถอนลมหายใจออกมาพลางกลอกสายตามองบน

              “หล่อจริง ๆ มีผู้หญิงแย่งกันตั้งสองคน” มันพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชัน “สรุปก็คือแฟนคลับขาประจำมึงเขาหายไปไม่มาเปย์มึงเหมือนเมื่อก่อนเพราะมึงเอาแต่เต๊าะคุณริกะ

เนี่ยนะ”

              “เออ”

              “แล้วมึงรู้ได้ยังไงว่าอาร์เคแบงก์นั่นคือคุณริกะ” รูบี้เอ่ยถามด้วยความสงสัยตอนแรกผมก็ไม่ค่อยแน่ใจหรอกแต่พอเห็นพิมพ์คำว่าตัวจริงหล่อกว่าเยอะผมก็พอจะนึกได้แค่คุณริกะเท่านั้นแหละที่เคยเจอตัวจริงผมแล้วรู้ว่าผมเป็นสตรีมเมอร์แคสต์เกม

              “กูเดาออกก็แล้วกัน”

              “ถ้าไม่ใช่คุณริกะหน้าแตกขึ้นมากูไม่ช่วยหรอกนะ” รูบี้ว่า

              “เออ กูรู้หรอกน่า” ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงเซ็ง ๆ

              “แล้วกูนัดคุณริกะให้มึงวันศุกร์ที่จะถึงนี้มึงพร้อมแน่นะ” รูบี้ทวนนัดหมายใหม่อีกครั้งจนผมจำได้ขึ้นใจ

              “พร้อมดิวะ พร้อมกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว” ผมตอบรับอย่างมั่นใจถึงแม้ว่าตัวผมจะแอบประหม่ามากก็ตามทีเพราะอะไรน่ะเหรอ ที่ผ่านมาผมมีแต่คนวิ่งเข้ามาเสนอโพรเจกต์นู้นนี้ให้ร่วมลงทุนตลอดแต่พอวันนี้กลับต้องเป็นคนที่มาเสนอเสียเองแถมยังเป็นคนระดับคุณริกะเชียวนะ ใครบ้างจะไม่ตื่นเต้น

              “กูได้ยินนะว่าคุณริกะเธอมองเรื่องผลประโยชน์เป็นหลักเลย ถ้าเธอรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้อะไรตอบแทนที่สมน้ำสมเนื้อเธอจะไม่มีวันยอมลงทุนเด็ดขาด”

              “ขนาดนั้นเลยเหรอวะ” ผมเผลอกลืนน้ำลายลงคอ

              “กูยังแปลกใจเลยว่าทำไมเขาถึงได้ดูสนใจโพรเจกต์เล็ก ๆ ของมึงนักหนา”

              “อย่าเรียกโพรเจกต์กู้ชีพของกูเป็นโพรเจกต์เล็ก ๆ นะเว้ย ถึงมันจะดูไก่กาแต่อัดแน่นไปด้วยความตั้งใจอันเต็มเปี่ยมของกูเลย” ผมว่าพลางยกมือขึ้นมากุมที่ตำแหน่งหน้าอกของตัวเอง

              “จะสามสิบอยู่แล้ว มึงยังมาวิ่งไล่ตามความฝันอยู่อีก มึงไม่คิดว่ามันสายไปแล้วเหรอวะ” ผมชะงักกับคำกล่าวของเพื่อน อันที่จริงผมก็แอบคิดอย่างนั้นอยู่เหมือนกัน

              แต่ผมไม่รู้ว่าเมื่อไหร่กันที่ตัวเองจะพร้อมทำตามความฝันสักที จนบางทีคนอื่นอาจจะมองว่ามันสายไปแล้ว แต่สำหรับผมถ้าผมไม่ทำตอนนี้ผมก็ไม่รู้จะทำตอนไหนแล้ว วันที่สายไปคือวันที่ผมตายเท่านั้นแหละ

             “ก็เพราะจะสามสิบเนี่ยไง กูยังมีแรงอยู่ กูยังหกล้มกี่ครั้งก็ได้ แต่ถ้าปล่อยให้รอนานกว่านี้กูอาจจะล้มแล้วไม่มีแรงลุกขึ้นเลยก็ได้นะเว้ย” ผมว่าไปตามความจริง ทุกคนก็ควรมีสิทธิ์ที่จะได้วิ่งไล่ตามความฝันหรือเปล่านะ

             “คุณธันวา สวัสดีค่ะ” ผมและรูบี้หันไปตามเสียงเรียกก่อนจะพบเข้ากับคุณริกะที่เดินเข้ามาทักทายพวกเรา ในมือของเธอถือแก้วแชมเปญที่ดูแล้วจะราคาหรูไม่เบาพร้อมด้วยรอยยิ้มที่ไม่ค่อยได้พบนักหากอยู่ข้างนอก

             บาร์แห่งนี้มีเพียงเสียงดนตรีเปิดคลอเบา ๆ ผมกับรูบี้เลยมักจะมานั่งพูดคุยพลางดื่มกันเล็กน้อยนึกไม่ถึงว่าคุณริกะจะมาเที่ยวที่นี่เหมือนกัน

             “คุณริกะสวัสดีครับ” ผมกล่าวทักทายในขณะที่รูบี้เหมือนจะประหม่าเล็กน้อย เห็นไหมใครอยู่กับคุณริกะก็มีแต่ประหม่าทั้งนั้นแหละ “คุณริกะครับนี่รูบี้เพื่อนผม”

             “คุณดรัลที่ติดต่อเลขาฯ ของฉันมาใช่ไหมคะ”

             “ครับใช่ครับ” รูบี้ตอบกลับอย่างตะกุกตะกัก คุณริกะยื่นมือออกมาข้างหน้าก่อนที่ทั้งสองจะจับมือกันอย่างเป็นมิตร

             “ยินดีที่ได้พบคุณริกะตัวจริงเสียงจริงเลยนะครับเนี่ย”

            “ยินดีที่ได้พบคุณเช่นกันค่ะ แต่นี่นอกเวลางานไม่จำเป็น ต้องทำตัวเป็นทางการก็ได้นะคะ” ผมเพิ่งสังเกตว่าวันนี้คุณริกะอยู่ในชุดที่เรียบง่ายเป็นเพียงเดรสกระโปรงสีแดงยาวพลิ้วที่ดูเหมือนจะเรียบ ๆ ด้านข้างแหวกขึ้นแทบจะถึงเอว มันทำใจผมเต้นรัวเป็นเสียงกลองอย่างห้ามไม่อยู่ แต่ก็ดูเหมือนชุดที่ผู้หญิงชอบใส่ไปเที่ยวทะเลกัน

            หรือว่าจะเพิ่งกลับมาจากเที่ยวทะเลนะ

            “ได้ครับคุณริกะ คุณริกะนั่งโต๊ะไหนครับเนี่ย” รูบี้ต่อบทสนทนาให้ไหลลื่นมีเพียงผมที่นั่งนิ่งราวกับถูกแช่แข็ง

            “ฉันมาคนเดียวค่ะ ขอนั่งด้วยได้ไหมคะ” เธอว่า

            “ได้ครับ” ผมตอบรับในทันทีก่อนจะเขยิบที่ให้เธอได้นั่ง คุณริกะยิ้มตอบรับก่อนจะเดินเข้ามานั่งข้าง ๆ ผม

            “แฟนคลับขาประจำของคุณหายไปไหนซะแล้วล่ะคะ”

            “เป็นคุณเองจริง ๆ ด้วยสินะครับ” เธอยกมือขึ้นมาปิดปากทำท่าทีว่าตกใจ

           “ตายจริง เผลอหลุดพูดออกไปจนได้” ก่อนที่เธอจะหัวเราะออกมาเบา ๆ ทำเอาผมอดที่จะระบายยิ้มออกมาตามเธอไม่ได้

           “เห็นคอมเมนต์ใต้คลิปที่ธันวามันลงอยู่นะครับว่าช่วงนี้มีปัญหากับที่ทำงาน” รูบี้เป็นคนตอบคำถามของคุณริกะแทนผม ผมเลยพยักหน้าเพื่อยืนยันอีกเสียง

           “นึกว่าพอฉันมายุ่งกับคุณแล้วเขาจะนึกน้อยใจถ้าเป็นอย่างนั้นฉันก็คงรู้สึกผิดแย่”

           “ไม่เลยครับคุณริกะ ผมชอบนะครับที่คุณริกะอยู่เป็นเพื่อน” ผมเผลอพูดออกไปจนรูบี้เบิกตากว้างอย่างประหลาดใจ คุณริกะยังคงนิ่งเหมือนอย่างเคย

           ก่อนที่หน้าจอโทรศัพท์ของผมจะมียอดแจ้งเตือนมาว่าเงินเข้าบัญชีจำนวนหนึ่งหมื่นบาท

           “แต่ฉันก็ยังรู้สึกผิดอยู่ดี เอาไปจ่ายค่าน้ำค่าไฟนะคะ”